«Το στομάχι μου πονούσε, σχεδόν δε μπορούσα να ανασάνω αλλά συνέχιζα. Δεν έτρωγα από απόλαυση, έτρωγα επειδή ήταν κάτι που είχα στερηθεί επί σειρά μηνών».
Μπορεί στο μυαλό των περισσότερων το φαγητό να σημαίνει απόλαυση, κοινωνικοποίηση και να είναι συνδεδεμένο με στιγμές χαράς. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί που είναι «εγκλωβισμένοι» σε ένα βουβό φαύλο κύκλο, αυτό των διατροφικών διαταραχών. Δεν πρόκειται για κάτι αμελητέο, αλλά για μια κατάσταση όπου τα άτομα έχουν διαταραγμένη σχέση με το φαγητό και ασχολούνται υπερβολικά με την τροφή, την εξωτερική εμφάνιση, το βάρος. Και αυτό με τη σειρά του, τους ωθεί να έχουν συμπεριφορές οι οποίες έχουν σοβαρές επιπτώσεις και επιπλοκές στην υγεία τους.
Πολλές φορές, το φαγητό είναι εκεί και έρχεται ως υποκατάστατο στα διάφορα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν, προσδίδοντας μια αίσθηση ασφάλειας. Μπορεί να λειτουργήσει κατευναστικά όταν είναι στεναχωρημένα, λυπημένα ή στρεσαρισμένα και να καλύπτει διάφορα κενά.
Η πείνα δεν ξεκινά πάντα από το στομάχι. Και το βασικό χαρακτηριστικό ενός υπερφαγικού επεισοδίου δεν είναι η αυξημένη όρεξη, αλλά η ολοκληρωτική απώλεια ελέγχου. Το άτομο καταναλώνει τεράστιες ποσότητες τροφής σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς να αισθάνεται πείνα και θα σταματήσει μόνο όταν το στομάχι του αρχίζει να πονάει. Πολλές φορές η ρίζα του προβλήματος, μπορεί να κρύβεται στην προσπάθεια για έλεγχο.
Διαβάστε τη συνέχεια στο Reader.gr