Από τα Χανιά και τη Σπηλιά Κολυμβαρίου, όπου μεγάλωσε και πήγε δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο, μέχρι την Αθήνα, την Ολλανδία και τώρα την Αγγλία. Η διαδρομή της εικοσιεξάχρονης Αναστασίας Καραζεπούνη/Πετροπαναγιωτάκη δεν ήταν προδιαγεγραμμένη. Η ίδια, άλλωστε, λέει πως έφτασε στο σήμερα «από τύχη και ενδιαφέρον» – κυρίως όμως από ένα προσωπικό πάθος που την ακολουθεί από παιδί: το διάστημα.
Το 2018 έφυγε από τη Σπηλιά για την Αθήνα, για να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Στη συνέχεια επέλεξε την κατεύθυνση των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, καθώς την ενδιέφεραν ιδιαίτερα το διεθνές δίκαιο, οι διεθνείς σχέσεις και η εξωτερική πολιτική.
Κάπου εκεί, όμως, ένα βιβλίο θα άλλαζε την πορεία της…
Όπως είπε στην ΕΡΤ Χανίων, ψάχνοντας βιβλία σε έκπτωση, έπεσε πάνω στο «Πληροφόρηση από το διάστημα», του καθηγητή Αλέξανδρου Κολοβού. Το βιβλίο μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο μεγάλες δυνάμεις, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία, αξιοποίησαν το διάστημα από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, για τις τεχνολογίες, τις υπηρεσίες πληροφοριών και τη σύνδεση του διαστήματος με την κρατική ισχύ.
«Εμένα από μικρή μου άρεσε πολύ, με ενθουσίαζε η ιδέα, το να κοιτάω τον ουρανό, να κοιτάζω αστέρια», λέει.
Η ιδέα για την πτυχιακή της ήταν πλέον ξεκάθαρη. Ο καθηγητής της, ωστόσο, αρχικώς ήταν επιφυλακτικός.
«Αναστασία, δύσκολο. Οι πολιτικές παίρνονται στη Γη, δεν παίρνονται στο διάστημα», της είπε.
Εκείνη, όμως, δεν το έβαλε κάτω. Έψαξε, επέμεινε, έκαναν συναντήσεις και τελικώς τον έπεισε ότι υπήρχε αρκετό υλικό για να στηρίξει την έρευνά της.
Έτσι γεννήθηκε η πτυχιακή της εργασία με τίτλο «Ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων στο εξωατμοσφαιρικό διάστημα: ιστορική ανασκόπηση και σύγχρονες προκλήσεις».
Ήταν μόλις 22 ετών.
Το επόμενο βήμα ήταν ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα δεν έβρισκε την εξειδίκευση που αναζητούσε και έτσι στράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Leiden στην Ολλανδία.
Εκεί ολοκλήρωσε Master of Science στο Crisis and Security Management, με κατεύθυνση Intelligence and National Security.
Η εμπειρία της στην Ολλανδία ήταν, όπως λέει, εξαιρετική.
«Τα πανεπιστήμια είναι καταπληκτικά, οι εγκαταστάσεις, είναι άλλο επίπεδο. Είναι διαφορετική πίστα το επίπεδο δυσκολίας».
Σε σχέση με τις σπουδές της στην Ελλάδα, συνάντησε ένα πολύ πιο απαιτητικό σύστημα, με συνεχείς αξιολογήσεις και αυστηρότερες απαιτήσεις.
«Αλλά γίνεσαι καλύτερος. Προσπαθείς πολύ, βλέπεις πώς δουλεύουν κάποια πράγματα σε άλλες χώρες, πώς μπορούν κάποια πράγματα να είναι καλύτερα, και αναγκάζεσαι και εσύ να βελτιώνεσαι».
Το διάστημα, όμως, δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό της…
Την ίδια περίοδο έγινε μέλος του Space Generation Advisory Council, ενός διεθνούς οργανισμού νέων που ασχολούνται με το διάστημα και συμμετέχουν σε έρευνα και δράσεις γύρω από την εξερεύνηση και την αξιοποίησή του.
Μία από αυτές τις δράσεις ήταν ένα συνέδριο στο Άμστερνταμ, που έμελλε να ανοίξει την επόμενη μεγάλη πόρτα.
Μετά το συνέδριο, ένα μέλος της ομάδας έστειλε στο κοινό γκρουπ που είχαν δημιουργήσει έναν σύνδεσμο για μια θέση διδακτορικού στο Πανεπιστήμιο του Leicester.
Το θέμα του διδακτορικού είναι πώς μπορεί η Ευρώπη να επιτύχει μεγαλύτερη κυριαρχία και ανταγωνιστικότητα στο διάστημα, με έμφαση στην καινοτομία, την έρευνα και την οικονομική διάσταση.
Η Αναστασία έκανε αίτηση.
Και η ζωή της άλλαξε ξανά.
Η θέση ήταν ανοιχτή διεθνώς και ο ανταγωνισμός πολύ μεγάλος.
Η συνέντευξη έγινε στις αρχές Αυγούστου. Η επιτροπή τής εξήγησε ότι θα χρειάζονταν μία με δύο εβδομάδες για να πάρουν την τελική απόφαση. Όμως δεν χρειάστηκε…
Μόλις δύο ώρες μετά το τέλος της συνέντευξης, ο supervisor της τής έστειλε email. Η Αναστασία ήταν η πρώτη τους επιλογή!
Η είδηση ότι έγινε δεκτή στο διδακτορικό τη βρήκε σε ένα τραπέζι στα Χανιά, λίγες μόλις ώρες μετά τη συνέντευξη: «Δεν το περίμενα καθόλου», λέει στην ΕΡΤ Χανίων. «Σοκαρίστηκα φυσικά. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι έχει συμβεί».
Όταν επέστρεψε στο σπίτι, ρώτησε την αδελφή της, την Αργυρένια, που είναι Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών στην Κρήτη, αν είναι η κατάλληλη στιγμή να το πει στους γονείς τους, καθώς ετοιμάζονταν για κάποια έξοδο — και εκείνη την παρότρυνε να το κάνει.
Τους ήρθε, όπως μας είπε, «κεραμίδα». Αλλά μετά το πρώτο σοκ άρχισε το γλέντι!
«Ένιωθαν πολύ σίγουροι για μένα, γιατί ήξεραν πόσο είχα προσπαθήσει και πόσο πείσμα έχω».
Και η ίδια κρατά αυτή την πίστη ως ένα από τα σημαντικότερα εφόδια της διαδρομής της.
«Η πίστη και η αγάπη που παίρνω από τους δικούς μου ανθρώπους μου δίνει δύναμη να προχωράω παρακάτω. Είναι η ασφάλειά μου».
Η Αναστασία τώρα ετοιμάζει τις βαλίτσες της για το School of Business του University of Leicester, ενώ η έρευνά της πραγματοποιείται για το νέο ερευνητικό κέντρο Leicester Human and Space. Πρόκειται για ένα νέο κέντρο που μελετά το διάστημα από τη σκοπιά των κοινωνικών επιστημών – την οικονομία, την πολιτική και τη γεωπολιτική.
«Ξέρω πόσο καλά μπορώ να κάνω κάτι όταν μου αρέσει και το αγαπώ. Έχω αποκτήσει μια πίστη στον εαυτό μου από το γεγονός ότι πάντα προσπαθούσα πάρα πολύ για να πετύχω αυτό που θέλω. Και ξεκινώντας από τη “Σπηλιά” για να φτάσω να ασχοληθώ με ένα διδακτορικό που έχει να κάνει με το διάστημα, έχοντας ένα θεωρητικό υπόβαθρο, αυτό είναι απλά προσπάθεια και φυσικά χρειάζεται και λίγη τύχη».
Τώρα ξεκινά ένα νέο κεφάλαιο τεσσάρων ετών στο Leicester, με πλήρη χρηματοδότηση από το Leverhulme Trust, ένα από τα παλαιότερα και σημαντικά ανεξάρτητα ιδρύματα χρηματοδότησης έρευνας στη Βρετανία.
Για την Αναστασία, η μεγαλύτερη αξία αυτής της ιστορίας δεν βρίσκεται μόνο στην υποτροφία ή το διδακτορικό. Βρίσκεται στο μήνυμα που θέλει να περάσει και σε άλλους νέους. Στους φοιτητές που προσπαθούν, όπως είπε στην ΕΡΤ Χανίων, να δημιουργήσουν το «τέλειο» βιογραφικό, κάνουν πρακτική, συχνά αμισθί, και περιμένουν να εμφανιστεί κάποια στιγμή μια ευκαιρία για την οποία θα πληρούν το 100% των κριτηρίων.
«Νομίζω ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ». Αντιθέτως, λέει, δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω ακόμη κι αν δεν αισθανόμαστε απολύτως έτοιμοι. «Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να προσπαθούμε και να διεκδικούμε ευκαιρίες και να πιστεύουμε λίγο παραπάνω στον εαυτό μας».
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η ουσία της δικής της διαδρομής. Ένα κορίτσι από το Κολυμβάρι που κοιτούσε από μικρό τον ουρανό. Μια φοιτήτρια θεωρητικής κατεύθυνσης, ένα βιβλίο σε έκπτωση, ένας καθηγητής που χρειάστηκε να πειστεί, μια πτυχιακή, ένα μεταπτυχιακό, μια τυχαία ανάρτηση σε ένα group και μια θέση διδακτορικού στο Leicester.
Και το ταξίδι μόλις αρχίζει: «Νομίζω ότι όσο κυνηγάμε αυτό που μας αρέσει, πάντα θα ανοίγουν και άλλοι δρόμοι μπροστά μας».
Λένε πως ο ουρανός είναι το όριο. Για την Αναστασία, αυτό δεν ισχύει.
Ίσως είναι το διάστημα, αλλά και πάλι… όλα είναι ανοιχτά.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος