Και τα metabolomics, lipidomics και το μικροβίωμα;
Το ίδιο ισχύει και εδώ.
Ένας μεμονωμένος μεταβολίτης δεν είναι διάγνωση.
Ένα microbiome-related signal δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι η νόσος είναι ενεργή.
Ένα metabolomics report δεν αντικαθιστά την καλπροτεκτίνη, την κολονοσκόπηση, την απεικόνιση ή οποιαδήποτε άλλη εξέταση κρίνει απαραίτητη ο θεράπων γαστρεντερολόγος.
Αυτό που μπορούν να προσφέρουν τα διαφορετικά επίπεδα βιολογικής πληροφορίας είναι context.
Μπορούν, όταν υπάρχει σωστή ένδειξη και σωστή ερμηνεία, να μας βοηθήσουν να δούμε καλύτερα τη συνολική εικόνα του ανθρώπου.
Και εκεί βρίσκεται η λογική του FGA Method™.
Πώς το προσεγγίζει το FGA Method™
Το FGA Method™ δεν ξεκινά από την ερώτηση «ποιο test να κάνουμε;».
Ξεκινά από την ερώτηση:
Τι θέλουμε να καταλάβουμε για τον συγκεκριμένο άνθρωπο;
Πρώτα εξετάζεται ο πραγματικός φαινότυπος και το κλινικό context: η διάγνωση, η πορεία της νόσου, η θεραπεία, τα συμπτώματα, οι προηγούμενες επεμβάσεις ή επιπλοκές και η αξιολόγηση του γαστρεντερολόγου.
Στη συνέχεια μπορεί να εξεταστεί το διατροφικό status: πρόσληψη, περιορισμοί, βάρος, σύσταση σώματος, πιθανές ελλείψεις και κίνδυνος ανεπαρκούς θρέψης.
Οι συμβατικές εξετάσεις παραμένουν κεντρικές.
Και, όπου υπάρχει πραγματικός λόγος και διαθέσιμα δεδομένα, μπορούν να προστεθούν επίπεδα όπως metabolomics, lipidomics, aminomics, special metabolites και genomics/NGS.
Όχι όμως σαν ξεχωριστά «κουτάκια».