Στις 6 Οκτωβρίου το «Μονουμεντάλ» δεν θα υποδεχθεί απλώς έναν ποδοσφαιριστή για ένα ακόμη φιλικό παιχνίδι. Θα υποδεχθεί έναν άνθρωπο που για περισσότερες από δύο δεκαετίες υπήρξε ταυτόχρονα το μεγαλύτερο όνειρο και η μεγαλύτερη αγωνία της εθνικής Αργεντινής. Ο Λιονέλ Μέσι θα φορέσει απέναντι στη Μπενίν για τελευταία φορά την φανέλα της «Αλμπισελέστε», σε ένα παιχνίδι που η ίδια η AFA έχει ήδη χαρακτηρίσει ως τον αποχαιρετισμό που του αξίζει.
Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτή η στιγμή, πρέπει να ξεχάσει για λίγο τα τρόπαια. Να γυρίσει πίσω, πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, πριν από το Κόπα Αμέρικα του 2021, πριν ακόμη από την μεγάλη απογοήτευση του 2016. Τότε που ο Μέσι ήταν απλώς ένα παιδί που προσπαθούσε να βρει τη θέση του στην εθνική ομάδα που κουβαλούσε ήδη τεράστιες προσδοκίες.
Ένα ντεμπούτο δύο λεπτών
Το ντεμπούτο του ήρθε στις 17 Αυγούστου 2005, απέναντι στην Ουγγαρία. Ήταν 18 ετών και η πρώτη του εμφάνιση κράτησε ελάχιστα, καθώς αποβλήθηκε λίγο μετά την είσοδό του στον αγωνιστικό χώρο. Θα ήταν ένας παράξενος τρόπος για να ξεκινήσει μια ιστορία που θα διαρκούσε 21 χρόνια. Ο Μέσι όμως δεν ήξερε τότε ότι εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα θα ήταν η πρώτη σελίδα μιας από τις μεγαλύτερες ιστορίες που έχει γνωρίσει ποτέ η εθνική Αργεντινής.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η σχέση του με την «Αλμπισελέστε» πήρε πολλές μορφές. Ήταν ο νεαρός που πήγε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ο παίκτης που βρέθηκε στο επίκεντρο της ομάδας στη Νότια Αφρική το 2010, ο αρχηγός που έφτασε μέχρι τον τελικό το 2014 και ο άνθρωπος που, παρά τα χρόνια και τις επιτυχίες του σε συλλογικό επίπεδο, εξακολουθούσε να ακούει την ίδια ερώτηση: Πότε θα κερδίσει κάτι με την Αργεντινή;
Η σκιά του 1986 και το βάρος της σύγκρισης
Η ερώτηση αυτή έγινε σχεδόν παράλογη όσο περνούσαν τα χρόνια. Ο Μέσι είχε ήδη γίνει ένας από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του αθλήματος, όμως στην πατρίδα του η αξία του μετρούσε διαφορετικά. Εκεί δεν αρκούσαν τα γκολ και οι ατομικές διακρίσεις. Υπήρχε το Μουντιάλ του 1986, υπήρχε ο Ντιέγκο Μαραντόνα και υπήρχε μια ολόκληρη χώρα που ήθελε από το επόμενο μεγάλο «10» να ξανανιώσει το συναίσθημα εκείνο.
Το 2014 ο Μέσι έφτασε πιο κοντά από ποτέ. Η Αργεντινή έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Βραζιλία, όμως η Γερμανία πήρε το τρόπαιο στην παράταση. Ο Μέσι αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης, αλλά η προσωπική διάκριση δεν μπορούσε να απαλύνει τον πόνο της ήττας. Για την Αργεντινή υπήρχε μόνο ένα πράγμα που είχε σημασία και δεν το είχε.
Το σημείο μηδέν: Η παραίτηση και η επιστροφή
Μετά ήρθαν δύο συνεχόμενοι τελικοί Κόπα Αμέρικα. Το 2015 στη Χιλή και το 2016 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και στις δύο περιπτώσεις η Αργεντινή έχασε από την Χιλή στα πέναλτι. Το 2016, μετά τον δεύτερο χαμένο τελικό, ο Μέσι έφτασε στο σημείο να ανακοινώσει την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα. Εκείνη η στιγμή έμοιαζε με το τέλος μιας ιστορίας που δεν είχε καταφέρει να ολοκληρωθεί.
Τελικά δεν ήταν τέλος. Ήταν η πιο δύσκολη στροφή της.
Ο Μέσι επέστρεψε. Και μαζί του επέστρεψε και η Αργεντινή. Σαν να χρειαζόταν πρώτα να χαθεί οριστικά η ελπίδα για να ξαναγεννηθεί. Το 2021 στο «Μαρακανά», η Αργεντινή νίκησε την Βραζιλία και κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα. Ο Μέσι είχε επιτέλους τον πρώτο μεγάλο τίτλο της καριέρας του με την ανδρική εθνική ομάδα. Η αναμονή είχε τελειώσει, αλλά κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι αυτή ήταν μόνο η αρχή.
Ένα χρόνο αργότερα ήρθε η «Finalissima» απέναντι στην Ιταλία. Και μετά το Κατάρ.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 ο Μέσι δεν έπαιζε πλέον για να αποδείξει ότι μπορούσε. Έπαιζε έχοντας ήδη περάσει από όλα όσα μπορούσε να περάσει ένας ποδοσφαιριστής με την εθνική του ομάδα. Είχε γνωρίσει την αποθέωση. την απογοήτευση, την ήττα, την παραίτηση και την επιστροφή. Είχε χάσει έναν τελικό Μουντιάλ και δύο Κόπα Αμέρικα. Είχε υπάρξει ο άνθρωπος που όλοι περίμεναν να λυτρώσει την Αργεντινή και ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε πίστεψε ότι δεν μπορούσε να το κάνει.
Η νύχτα του Λουσαΐλ και η απόλυτη λύτρωση
Στο Κατάρ όμως, όλα έμοιαζαν να οδηγούν σε μία συγκεκριμένη βραδιά.
18 Δεκεμβρίου 2022. Λουσαΐλ. Αργεντινή – Γαλλία.
Το 3-3 και η διαδικασία των πέναλτι έκαναν τον αγώνα σχεδόν παράλογο. Όταν ο Γκονσάλο Μοντιέλ ευστόχησε στο τελευταίο πέναλτι της Αργεντινής, ο Μέσι είχε πλέον αυτό που του έλειπε. Το Παγκόσμιο Κύπελλο βρισκόταν στα χέρια του.
Εκείνη η εικόνα είχε κάτι περισσότερο από έναν θρίαμβο. Είχε τη δύναμη μιας ολόκληρης διαδρομής. Ο άνθρωπος που κάποτε έφυγε από την εθνική απογοητευμένος στεκόταν τώρα στο κέντρο του γηπέδου με το τρόπαιο στα χέρια. Δεν χρειαζόταν πλέον να απαντήσει σε κανέναν. Δεν χρειαζόταν να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ο νέος Μαραντόνα. Είχε γίνει ο Μέσι.
Και ίσως αυτή να ήταν η πραγματική λύτρωση. Όχι επειδή κέρδισε το Μουντιάλ, αλλά επειδή σταμάτησε να χρειάζεται να συγκρίνεται με οποιονδήποτε άλλον για να δικαιολογήσει τη θέση του στην ιστορία της Αργεντινής.
Η ιστορία θα μπορούσε να είχε τελειώσει εκεί. Δεν τελείωσε.
Το 2024 η Αργεντινή κατέκτησε ξανά το Κόπα Αμέρικα. Ο Μέσι έφτασε έτσι τους δύο τίτλους της διοργάνωσης, το 2021 και το 2024, ενώ με 39 εμφανίσεις έγινε ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες εμφανίσεις στην ιστορία της διοργάνωσης.
Το 2026 ήρθε το τελευταίο Μουντιάλ, και η Αργεντινή έφτασε ξανά στον τελικό. Η Ισπανία επικράτησε αυτή τη φορά, όμως ακόμη και η ήττα δεν μπορούσε να αλλάξει όσα είχαν προηγηθεί. Ο τελευταίος χορός του Μέσι σε Παγκόσμιο Κύπελλο δεν τελείωσε με ένα ακόμη τρόπαιο, αλλά είχε ήδη ξεπεράσει το αποτέλεσμα ενός αγώνα.
Στις 31 Αυγούστου 2026, ο Μέσι ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα. Η AFA κατέγραψε στο τέλος αυτής της διαδρομής 207 συμμετοχές, 125 γκολ και έξι παρουσίες σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι αριθμοί είναι τεράστιοι, όμως δεν είναι αυτοί που κάνουν τη σχέση του Μέσι με την Αργεντινή τόσο ξεχωριστή. Είναι η διαδρομή.
Η τελευταία σελίδα στο «Μονουμεντάλ»
Και τώρα φτάνουμε στην τελευταία σελίδα.
Στις 6 Οκτωβρίου, στο «Μονουμεντάλ», απέναντι στη Μπενίν, ο Μέσι θα φορέσει για τελευταία φορά τη φανέλα της Αργεντινής. Η AFA έχει καλέσει για την περίσταση και τους συμπαίκτες του από την ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022, μαζί με τις οικογένειές τους.
Αυτή τη φορά δεν υπάρχει τρόπαιο να κυνηγήσει. Δεν υπάρχει τελικός. Δεν υπάρχει κάποιο ρεκόρ που πρέπει να σπάσει. Δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται να αποδείξει. Υπάρχει μόνο η φανέλα.
Το παιδί που έφυγε από το Ροσάριο δεν επέστρεψε απλώς για να γίνει αρχηγός της εθνικής. Επέστρεψε για να κλείσει έναν κύκλο που χρειάστηκε περισσότερα από είκοσι χρόνια, τρεις χαμένους τελικούς και μια προσωρινή αποχώρηση για να ολοκληρωθεί.
Στις 6 Οκτωβρίου, όταν ακουστεί για τελευταία φορά ο ύμνος και ο Μέσι σταθεί στη γραμμή με το «10» στην πλάτη η Αργεντινή δεν θα κοιτάζει απλώς έναν ποδοσφαιριστή που αποχωρεί. Θα κοιτάζει τον ζωντανό μύθο που μετέτρεψε αυτή την κυανόλευκη διαδρομή από ασήκωτο βάρος στο πιο όμορφο παραμύθι της ζωής της. Όταν το σφύριγμα της λήξης ακουστεί, το «10» θα περάσει στην αιωνιότητα, αλλά η ιστορία του θα μείνει εκεί για πάντα. Γραμμένη με δάκρυα, σφυρηλατιμένη με πείσμα, ντυμένη στα κυανόλευκα.
Ειρήνη Χατζηκαλυμνίου