Δυστυχώς, ο τρόπος που μεγαλώνουν τα παιδιά έχει αντίκτυπο στην ενήλικη ζωή τους και, μερικές φορές, αυτός είναι πιο σοβαρός απ’ όσο πιστεύουμε.
Η ανατροφή ενός παιδιού είναι σίγουρα μία από τις μεγαλύτερες ευθύνες που αναλαμβάνει ένας ενήλικας, όταν αποφασίζει να γίνει γονιός. Το να φέρεις την αποκλειστική ευθύνη για τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου ήδη από τη γέννησή του, κρύβει αμέτρητα συναισθήματα. Χαρά, αγάπη, συγκίνηση, ευτυχία, φόβο, άγχος, αγωνία, εκνευρισμό συγκαταλέγονται σίγουρα στη λίστα αυτών. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για εύκολη πίστα, ωστόσο δεν είναι και ακατόρθωτο.
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, τα παιδιά έχουν ανάγκη από αγάπη, σεβασμό και στήριξη – όπως ακριβώς δηλαδή και οι ενήλικες – συνεπώς, αν μεγαλώνεις το παιδί σου βλέποντας τις πραγματικές ανάγκες του και όχι αυτές που εσύ πιστεύεις, μάλλον η επιτυχία είναι εγγυημένη. Κάθε περίπτωση, βέβαια, είναι διαφορετική. Υπάρχουν γονείς που είναι απόλυτα αφοσιωμένοι σε αυτόν τον ρόλο – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνουν τον εαυτό και την ταυτότητά τους – και υπάρχουν και άλλοι που είναι συναισθηματικά αδιάφοροι, επιλέγοντας να λειτουργούν επιφανειακά.
Οι ειδικοί υποστηρίζουν, πως τα παιδιά που μεγάλωσαν με συναισθηματικά αδιάφορους γονείς «φορτώνονται» στην ενήλικη ζωή τους 5 συνήθειες που βαρύνουν αποκλειστικά τα ίδια. Ειδικότερα, πρόκειται για σκέψεις και πράξεις που επιβεβαιώνουν, πως ως παιδιά δεν γνώρισαν την αποδοχή, την επιβράβευση και την κατανόηση που είχαν ανάγκη να νιώσουν. Και αυτή η «έλλειψη», δυστυχώς, τα ακολουθεί και ως ενήλικες.
Pexels
5 συνήθειες των παιδιών που μεγάλωσαν με συναισθηματικά αδιάφορους γονείς
1. Κρατούν τα συναισθήματά τους για τον εαυτό τους
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου τα συναισθήματά του υποτιμώνται, αγνοούνται ή αντιμετωπίζονται ως υπερβολή, μαθαίνει σταδιακά να τα κρύβει. Αν κάθε φορά που φοβάται, στενοχωριέται ή θυμώνει ακούει ένα «μην κάνεις έτσι», «δεν έγινε και τίποτα» ή «σταμάτα να κλαις», κάποια στιγμή μπορεί να σταματήσει να εκφράζεται.
Ως ενήλικας, λοιπόν, δυσκολεύεται να πει τι νιώθει και τι χρειάζεται. Μπορεί να δείχνει ψύχραιμος και αυτάρκης, ενώ μέσα του μαζεύει θυμό, στενοχώρια ή απογοήτευση. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν έχει συναισθήματα, απλώς δεν έμαθε ποτέ πως είναι ασφαλές να τα μοιράζεται.
2. Έχουν μάθει να τα κάνουν όλα μόνοι τους
Η ατάκα «δεν χρειάζομαι κανέναν» μπορεί να γίνει τρόπος ζωής για έναν άνθρωπο που από μικρός έμαθε να μην περιμένει συναισθηματική στήριξη από τους γονείς του. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια, ακόμη κι όταν τη χρειάζονται πραγματικά.
Προτιμούν να τακτοποιήσουν μόνοι τους ένα πρόβλημα, να σηκώσουν μόνοι τους μια δύσκολη περίοδο και να μη δείξουν ότι δυσκολεύονται. Η ανεξαρτησία, φυσικά, είναι σημαντικό προσόν. Όταν όμως γίνεται η μοναδική επιλογή, μπορεί να καταλήξει σε απομόνωση και εξάντληση.
3. Αμφιβάλλουν συχνά για τον εαυτό τους
Ένα παιδί χρειάζεται να νιώθει ότι το βλέπουν, το ακούν και παίρνουν στα σοβαρά όσα αισθάνεται. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, μπορεί να αρχίσει να αμφισβητεί ακόμη και τη δική του κρίση. «Μήπως το μεγαλοποιώ;», «μήπως είμαι υπερβολικός;», «μήπως φταίω εγώ;» είναι σκέψεις που μπορεί να εμφανίζονται ξανά και ξανά στην ενήλικη ζωή και να το βασανίζουν.
Αυτοί οι άνθρωποι ακόμη και μπροστά σε μια σημαντική απόφαση, μπορεί να αναζητούν διαρκώς επιβεβαίωση από τους άλλους, επειδή δεν έχουν μάθει να εμπιστεύονται εύκολα τη δική τους εσωτερική φωνή.
4. Δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τους άλλους
Η εμπιστοσύνη χτίζεται μέσα από τη σταθερότητα. Ένα παιδί χρειάζεται να ξέρει, ότι όταν εκφράσει μια ανάγκη, κάποιος θα το ακούσει και όταν ζητήσει στήριξη, δεν θα απορριφθεί.
Αν αυτά δεν ήταν δεδομένα στο οικογενειακό περιβάλλον, θα δυσκολευτεί να νιώσει εμπιστοσύνη στην ενήλικη ζωή του. Ένας ενήλικας που απέκτησε τέτοια βιώματα στην παιδική ηλικία του, μπορεί να κρατά τους ανθρώπους σε απόσταση, να περιμένει ότι κάποια στιγμή θα απογοητευτεί ή να δυσκολεύεται να αφεθεί ακόμη και σε μια υγιή σχέση. Δεν είναι καχύποπτος, απλώς αυτός είναι τρόπος του για αυτοπροστασία.
5. Λένε «ναι» ενώ μέσα τους θέλουν να πουν «όχι»
Για ένα παιδί που έχει μάθει ότι οι ανάγκες των άλλων προηγούνται των δικών του, το να δυσαρεστήσει κάποιον μοιάζει στο δικό του μυαλό από δύσκολο ως ακατόρθωτο. Έτσι, στην ενήλικη ζωή μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που θα αναλάβει μια επιπλέον υποχρέωση στη δουλειά, θα βοηθήσει έναν φίλο ακόμη κι όταν δεν έχει χρόνο ή θα αποφύγει να εκφράσει τη διαφωνία του για να μη δημιουργηθεί ένταση.
Το να θέτει όρια μπορεί να συνοδεύεται από ενοχές, σαν να κάνει κάτι «κακό», επειδή προστατεύει τον εαυτό του. Στην ελληνική πραγματικότητα, όπου η οικογένεια και η γνώμη των γύρω μας συχνά παίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, αυτή η δυσκολία μπορεί να γίνεται ακόμη πιο έντονη: το «τι θα πει ο κόσμος;» ή το «μην στενοχωρήσεις τους δικούς σου» μπορεί να έχει μάθει το παιδί να βάζει τον εαυτό του τελευταίο.