Μια ζωή με φως και μελωδία σε κρεσέντο
Ως παιδί τραγουδούσε άριες στην αγροικία των γονιών του στην Τοσκάνη, όταν στα μεγάλα οικογενειακά τραπέζια έφτανε η ώρα του γλυκού. Σε ηλικία 12 ετών, σε ένα ατύχημα παίζοντας ποδόσφαιρο, έχασε την -εκ γενετής- ευαίσθητη όρασή του. Η μουσική, όμως, ήταν εκεί. Η απώλεια δεν τον εμπόδισε να κοιτάει μπροστά και να ονειρεύεται, δεν στάθηκε φραγμός, ούτε “ταμπέλα” στην πορεία του. Κι αν κάτι ίσως τον χαρακτηρίζει, είναι η ατάκα της Σελίν Ντιόν: “Αν ο Θεός τραγουδούσε, η φωνή του θα ακουγόταν όπως του Αντρέα Μποτσέλι”.
Ο άνθρωπος, που ένωσε την όπερα με την ποπ, τη Σάρα Μπράιτμαν με τον Λουτσιάνο Παβαρότι και το “Con te partiro” με άριες του Πουτσίνι, συμπληρώνει σήμερα το 68ο έτος της ηλικίας του –γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1958.
Η φωνή του έχει αγγίξει καρδιές σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με την Όπρα Γουίνφρεϊ “με κάνει να κλαίω κάθε φορά που τον ακούω”, ενώ όπως είχε πει η ένθερμη θαυμάστρια του Ελίζαμπεθ Τέιλορ “ο Θεός τον φίλησε, πριν γεννηθεί. Κι ευχαριστώ βαθιά τον Θεό γι’ αυτό”.
Αντρέα Μποτσέλι: Τα παιδικά χρόνια στην Τοσκάνη
Η μουσική ήταν μέσα του από τα παιδικά του χρόνια στην πανέμορφη φύση της Τοσκάνης, όπου μεγάλωνε τρέχοντας, παίζοντας σε αμπέλια και τρακτέρ, μαθαίνοντας πιάνο και φλάουτο, κιθάρα και σαξόφωνο. Ένα χτύπημα στο κεφάλι με την μπάλα του στέρησε την όραση, όχι όμως και τη χαρά της ζωής.
Η γκουβερνάντα του, Οριάνα, ήταν η γυναίκα που έφτιαχνε τις αγαπημένες του λιχουδιές -bomboloni με βανίλια- αλλά κι εκείνη που του χάρισε ένα δίσκο του Ιταλού τενόρου Φράνκο Κορέλι. Από τότε η κλασική μουσική, έγινε η αδυναμία του, ο τρόπος του να βλέπει τη ζωή και να εξελίσσεται.
Άφησε πίσω του το ατύχημα κι όπως αργότερα δήλωνε σε συνεντεύξεις του, “δεν μου αρέσει να μιλάω, να προσπαθώ να εξηγήσω ορισμένα πράγματα, όχι για άλλο λόγο, γιατί ο καλύτερος τρόπος να εκφραστώ είναι πάντα το τραγούδι”. Τα πάνω από 90 εκατομμύρια άλμπουμ που έχει πουλήσει διεθνώς είναι μια επιβεβαίωση ότι το κοινό το εισπράττει και το χειροκροτεί.
Το Miserere και η συνάντηση με τον Παβαρότι
Στα 14 κερδίζει το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμού τραγουδιού, ερμηνεύοντας το “O sole mio”. Τα όνειρά του παραμένουν γραμμένα με νότες, όμως τελειώνοντας το σχολείο, συνεχίζει τις σπουδές του στη Νομική στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Παράλληλα, κάνει μαθήματα φωνητικής, ενώ συγχρόνως παίζει και τραγουδά σε πιάνο μπαρ για να τα χρηματοδοτήσει.
Το 1992, o Zucchero ψάχνει έναν τενόρο για να ηχογραφήσει το demo του Miserere, το οποίο ήθελε να προτείνει στον Παβαρότι. Ο Μποτσέλι το ερμηνεύει κι όταν ο Παβαρότι το ακούει, διαμηνύει στον Ιταλό ροκ σταρ: “Δεν με χρειάζεσαι. Δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα”. Το τραγούδι ηχογραφείται τελικά ως ντουέτο Ζούκερο – Παβαρότι και σημειώνει μεγάλη επιτυχία, όμως ο Μποτσέλι δεν εξαφανίζεται μαζί με το demo.
Συνοδεύει τον Ζούκερο στην πανευρωπαϊκή περιοδεία του, παίρνει μέρος σε φιλανθρωπικό γκαλά του Παβαρότι, διαγωνίζεται στο Σαν Ρέμο (1994) και κερδίζει στην κατηγορία των πρωτοεμφανιζόμενων, ενώ παράλληλα κάνει το ντεμπούτο του στην Όπερα, στο Θέατρο της Πίζας με “Μάκβεθ” του Βέρντι. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ, που στην Ιταλία γίνεται πλατινένιο μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Το 1995 επιστρέφει στο Σαν Ρέμο για να γράψει ιστορία με το “Con te partiro”. Δεν κερδίζει -μένει 4ο, αλλά ελάχιστη σημασία έχει. Το τραγούδι σημειώνει μέτρια πορεία στην Ιταλία, αλλά τεράστια επιτυχία σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία και το Βέλγιο.
Κλασικό ρεπερτόριο και ποπ επιτυχίες
Η μεγάλη έκρηξη έρχεται ένα χρόνο μετά, όταν η Σάρα Μπράιτμαν του προτείνει να πουν ντουέτο την ιταλο-αγγλική εκδοχή του τραγουδιού, με τίτλο “Time to say goodbye”. Η επιτυχία ξεπερνά κάθε προσδοκία.
Το άλμπουμ του, Romanza, ουσιαστικά συστήνει σε όλο τον κόσμο το φαινόμενο Μποτσέλι. Τον τενόρο με τη θεϊκή φωνή, που μπορεί να παντρέψει την Όπερα με τα μεγάλα στάδια, που κινείται με άνεση ανάμεσα στο λυρικό ρεπερτόριο και το ποπ τραγούδι και που κυκλοφορεί παράλληλα κλασικά άλμπουμ και ντουέτα με τη Σελίν Ντιον, όπως το -υποψήφιο για Οσκαρ- “The prayer” (του 1999).
Τα επόμενα χρόνια ηχογραφεί την πρώτη του ολοκληρωμένη Όπερα (La Boheme), προσθέτει στη δισκογραφία του έργα όπως “Tosca” και “Manon Lescaut”, τραγουδά άριες και ποπ μπαλάντες, ενώ οι συναντήσεις του στη σκηνή ή στο στούντιο με σπουδαίους καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους γίνονται κομμάτι της ταυτότητας του.
Το 2010 αποκτά το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης και παράλληλα δίνει μεγάλη συναυλία στο Central Park, έχοντας στο πλευρό του μεταξύ άλλων τη Σελίν Ντιον και τον Τόνι Μπένετ.
Τα νούμερο ένα άλμπουμ, οι κλασικές μελωδίες και οι διάσημες συνεργασίες (από τη Τζένιφερ Λόπεζ και την Αριάνα Γκράντε μέχρι τον Εντ Σίραν και τη Ντούα Λίπα) συνεχίζονται τα επόμενα χρόνια. Μαζί και κάποιες εμφανίσεις, που συγκίνησαν όλο τον πλανήτη, όπως όταν τραγούδησε στον άδειο Καθεδρικό του Μιλάνου την Κυριακή του Πάσχα του 2020 -περίοδο της πανδημίας- σε μια εμφάνιση που μεταδίδεται Διαδικτυακά σε εκατομμύρια θεατές.
Οι μεγάλες αδυναμίες της ζωής του
Μεγάλες αδυναμίες του είναι οι δυο γιοι από τον πρώτο του γάμο και η κόρη που απέκτησε με τη δεύτερη σύζυγο του, Βερόνικα, με την οποία δηλώνει βαθιά ερωτευμένος: “Είναι η σύντροφος μου στα καλά και στα κακά, η ερωμένη, η καλύτερη φίλη μου και η μάνατζερ μου. Νιώθω πολύ τυχερός, που μπορώ να μοιράζομαι και την προσωπική και την επαγγελματική μου ζωή με τη γυναίκα που αγαπώ”.
Αγαπά επίσης το ποδόσφαιρο (είναι πιστός οπαδός της Ίντερ), το καλό κρασί, τα άλογα. Κι όταν τα φώτα σβήνουν, βρίσκει χαρά και καταφύγιο στον τόπο όπου μεγάλωσε, καλπάζοντας, δίπλα στη θάλασσα. “Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, έχω βιώσει πολλές διαφορετικές εμπειρίες, αλλά όσο μακρύτερα κι αν πάω, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη να επιστρέφω εκεί όπου η ζωή είναι πιο απλή και πιο όμορφη: κάτω από τον ουρανό της Τοσκάνης, όπου η Γη μοσχοβολά κι οι ήχοι μοιάζουν με μελωδίες”.
Κι όταν κάθεται στο πιάνο του, όπου είναι χαραγμένα τα ονόματα των τριών παιδιών του, “πηγή έμπνευσης είναι μία: μόνο και πάντα η αγάπη”.