Μετρώντας 15 χρόνια στη μουσική, η Μαλού μιλά στο JennyGr για όσα έμαθε στην πορεία της, τη μητρότητα και τη σημασία να αναγνωρίζεις τι έχει πραγματικά αξία στη ζωή.
Ανήκει στη γενιά των καλλιτεχνών που ξεκίνησαν την πορεία τους από τα talent shows – σε μια εποχή όπου τα μουσικά reality βρίσκονταν στο απόγειό τους στην Ελλάδα και γι’ αυτό ήταν πολύ εύκολο να χαθείς μέσα στη μάζα. Η Μαλού, όμως, όχι μόνο δεν χάθηκε, αλλά κατάφερε να βρει τη δική της θέση στη μουσική βιομηχανία και, 15 χρόνια μετά, συνεχίζει να εξελίσσεται, παραμένοντας πιστή σε αυτό που αγαπούσε από παιδί.
Στην πορεία της μέχρι σήμερα, η επιτυχία δεν ήταν το μοναδικό ζητούμενο. Έμαθε να βλέπει τα πράγματα με ρεαλισμό, να επαναπροσδιορίζει τις προτεραιότητές της και να προχωρά με γνώμονα τους στόχους της. Η μητρότητα ήρθε σε μια φάση ζωής που τα επαγγελματικά είχαν μπει σε σειρά και εκείνη «άνθιζε» μέσα από κάθε νέο βήμα. Αν τη ρωτήσεις σήμερα, είναι πολύ χαρούμενη για την απόφαση να γίνει μητέρα στα 28 και, όπως λέει, «όλα γίνονται για κάποιο λόγο».
Συναντηθήκαμε ένα βροχερό πρωινό στο κέντρο της Αθήνας και, μπορεί να μην ξέρω αν υπήρχε λόγος να βρέχει, αλλά σίγουρα υπήρχε λόγος να τα πούμε. Μιλήσαμε για την επιθυμία να μοιράσουν οικογενειακώς της ζωή τους μεταξύ Αθήνας και Καλαμάτας, τη δουλειά της από την αφετηρία μέχρι σήμερα, τη μητρότητα και όσα δύσκολα κεφάλαια περιλαμβάνει, αλλά και την επικείμενη συνεργασία της με τον Στέλιο Ρόκκο στη Θεσσαλονίκη.
Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη
Η συνέντευξη της Μαλού στο JennyGr:
- Μόλις έφτασες στην Αθήνα από την Καλαμάτα. Πώς είναι να ζεις στην επαρχία σε μια εποχή όπου εκατομμύρια άνθρωποι στριμωχνόμαστε στην Αθήνα;
Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στην Καλαμάτα, όταν ο γιος μου ήταν 1,5 ετών. Επειδή ζούσαμε στο κέντρο της Αθήνας, καταλάβαμε πολύ γρήγορα πως η μεγαλούπολη δεν μας προσέφερε την ποιότητα και την ασφάλεια που θέλαμε για το παιδί μας. Έτσι, καταλήξαμε πως κέντρο της οικογένειας θα είναι η Καλαμάτα – ο τόπος καταγωγής μου – και ότι εκεί θα μεγαλώσουμε το παιδί μας. Κάπως έτσι μοιράσαμε τη ζωή μας ανάμεσα στην Αθήνα και την Καλαμάτα. Στην αρχή, μου φαινόταν λίγο βουνό, αλλά, τελικά, κατάλαβα πως αυτή η επιλογή λειτούργησε καλά για όλους μας. Απέκτησα χρόνο για τον εαυτό μου και είχα τη δυνατότητα να κάνω πράγματα που μέσα στην τρέλα της Αθήνας ήταν αδύνατον να γίνουν. Οπότε, η Αθήνα είναι ο τόπος της δουλειάς μας και, σίγουρα, την αγαπώ και η Καλαμάτα αποτελεί τη βάση μας. Υπάρχει μια ισορροπία.
«Ίσως, με τα χρόνια, να έχω γίνει πιο υπομονετική στο κομμάτι των προσδοκιών. Πιστεύω ακράδαντα πως, ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει, δεν πιέζω πια τόσο πολύ τον εαυτό μου, ούτε αγχώνομαι για πράγματα που, ναι μεν προσπαθώ να πετύχω, αλλά δεν είναι και όλα στο χέρι μας. Όσο μεγαλώνω, χαλαρώνω».
- Λέμε συχνά ότι «ο χρόνος μας αλλάζει». Εσύ νιώθεις πώς έχεις αλλάξει κατά τη διάρκεια της διαδρομής σου – προσωπικής και επαγγελματικής;
Περνούν τα χρόνια τόσο γρήγορα, αλλά κάποια πράγματα δεν συνειδητοποιείς ότι συμβαίνουν. Μου φαίνεται σαν χθες που ξεκίνησα. Δεν νιώθω ότι έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή μου από τότε. Πάντα είχα τους στόχους μου, ανέκαθεν ήμουν γειωμένη και γνώριζα σε κάθε συνθήκη και το καλό και το κακό. Έχω επίγνωση και του πάνω και του κάτω και, ίσως, αυτό πολλές φορές να μην με αφήνει να χαρώ το πάνω, γιατί σκέφτομαι ότι τα καλά έρχονται και παρέρχονται, όχι, όμως, ότι δεν τα εκτιμώ. Ίσως, με τα χρόνια, να έχω γίνει πιο υπομονετική στο κομμάτι των προσδοκιών. Πιστεύω ακράδαντα πως, ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει, δεν πιέζω πια τόσο πολύ τον εαυτό μου, ούτε αγχώνομαι για πράγματα που, ναι μεν προσπαθώ να πετύχω, αλλά δεν είναι και όλα στο χέρι μας. Όσο μεγαλώνω, χαλαρώνω.
Φωτογραφία / @Τζίνα Σκανδάμη
- Πολύ ωραία σκέψη το «ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει».
Ναι, πιστεύω στη μοίρα, στον Θεό, στο τι έχει γράψει στον καθένα… Αν μπεις σε ένα κλιπάκι και πιέσεις πάρα πολύ τον εαυτό σου για πράγματα, τα οποία – καλώς ή κακώς – δεν σου έρχονται, όπως θέλεις να σου έρθουν, αυτό δεν θα οδηγήσει πουθενά. Εστίασε σε όλα τα καλά που έχεις και εκτίμησέ τα.
- Αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, θα γινόσουν πάλι τραγουδίστρια;
Αυτή είναι η ζωή μου, αυτή είναι η αγάπη μου από μικρό παιδί. Αυτός ήταν ο στόχος μου. Σπούδασα, αλλά πηγαίνοντας στη Σχολή ποτέ δεν είχα στόχο να εξασκήσω το επάγγελμά μου. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική και νιώθω μεγάλη χαρά που αντέχω μέχρι τώρα.
«Εγώ ποτέ δεν έβαλα στο μυαλό μου να ανταγωνιστώ συναδέλφους μου, γιατί αν κάποιος θέλει τη Μαλού, θα πάρει τη Μαλού. Εγώ εστιάζω σε εμένα: προσπαθώ να βελτιώνομαι, προσπαθώ να βρίσκω τραγούδια τα οποία με εκφράζουν και θεωρώ ότι μου ταιριάζουν – δηλαδή, ανταγωνίζομαι τον εαυτό μου περισσότερο και όχι τους συναδέλφους μου».
- Ούσα μια καλλιτέχνιδα που συστήθηκε στο ευρύ κοινό μέσα από ένα reality και υπάρχει στη μουσική 15 χρόνια τώρα, ποια θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στον χώρο σας; Να αντέξεις μήπως τον ανταγωνισμό;
Ο ανταγωνισμός… Ο καθένας μας είναι ξεχωριστός. Εγώ ποτέ δεν έβαλα στο μυαλό μου να ανταγωνιστώ συναδέλφους μου, γιατί αν κάποιος θέλει τη Μαλού, θα πάρει τη Μαλού. Εγώ εστιάζω σε εμένα: προσπαθώ να βελτιώνομαι, προσπαθώ να βρίσκω τραγούδια τα οποία με εκφράζουν και θεωρώ ότι μου ταιριάζουν – δηλαδή, ανταγωνίζομαι τον εαυτό μου περισσότερο και όχι τους συναδέλφους μου. Δεν είμαι καθόλου ανταγωνιστική. Για εμένα, είναι περιττό. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να συνεχίσω να έχω αντοχές, να είμαι σωστή στη δουλειά μου, να μπορώ να βρίσκω ωραίο υλικό και συνεχώς να εξελίσσομαι. Αυτή είναι η αγωνία μου: να μπορώ να προχωρώ με καθαρό μυαλό, καθαρή ψυχή και να κάνω όμορφα πράγματα.
Φωτογραφία / @Τζίνα Σκανδάμη
- Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις; Έφτασες ποτέ στα όριά σου;
Νομίζω όχι. Τα βλέπω όλα πολύ ρεαλιστικά, δεν θεωρώ ότι εκεί υπάρχει σκληρότητα. Αντίθετα, νομίζω είναι πιο σκληρό να αντιμετωπίζεις τα πάντα με ρομαντισμό και άγνοια κινδύνου και μετά να τρως την κατραπακιά. Αυτό είναι πιο σκληρό. Υπάρχει το όνειρο και η ευαισθησία, αλλά στα πρακτικά θέματα φροντίζω να είμαι ρεαλίστρια και να βλέπω ωμά τα πράγματα. Έτσι ξέρεις και τι σου γίνεται.
«Συνάντησα έναν άνθρωπο που κατάλαβα ότι μαζί του μπορώ να κάνω ένα παιδί και έτσι, μέσα στην αγάπη και τον έρωτα έγιναν όλα. Τότε, ήμασταν στο πικ της σχέσης και εγώ, παράλληλα, ήμουν και στο πικ της καριέρας μου. Ήρθαν όλα μαζί, αλλά δεν αγχώθηκα».
- Διάβασα σε μια συνέντευξη, ότι η εγκυμοσύνη ήρθε στα 28 σου, ενώ βρισκόσουν στο peak της καριέρας σου. Πώς ένιωθες τότε και πώς το βλέπεις σήμερα; Τελικά, όλα γίνονται για κάποιο λόγο;
Σίγουρα όλα γίνονται για κάποιο λόγο και σίγουρα έρχονται στη ζωή σου άνθρωποι και καταστάσεις, όταν πρέπει να έρθουν. Εγώ πάντα ήθελα να γίνω μητέρα. Αν μπορούσα, θα γινόμουν και νωρίτερα. Συνάντησα έναν άνθρωπο που κατάλαβα ότι μαζί του μπορώ να κάνω ένα παιδί και έτσι, μέσα στην αγάπη και τον έρωτα έγιναν όλα. Τότε, ήμασταν στο πικ της σχέσης και εγώ, παράλληλα, ήμουν και στο πικ της καριέρας μου. Ήρθαν όλα μαζί, αλλά δεν αγχώθηκα.
Είχα άγνοια και πίστευα ότι θα τα καταφέρω. Βέβαια, κάποια πράγματα αλλιώς τα φανταζόμουν πριν και αλλιώς έγιναν στην πορεία. Σίγουρα υπήρξαν στιγμές που πιέστηκα, σίγουρα θα μου έδινα περισσότερο χρόνο να ανακάμψω, γιατί έπιασα αμέσως δουλειά, αλλά το ότι ήρθε ένα παιδί, ίσως, μου έδωσε μεγαλύτερο κίνητρο να προχωρήσω και να ψαχτώ περισσότερο στη μουσική.
- Τι σε αγχώνει περισσότερο ως μητέρα ενός προέφηβου αγοριού;
Είναι πολλές οι σκέψεις και πολλά τα πεδία που μπορούν να σε τρομάζουν. Οι αξίες που θα πάρει, η ανατροφή του, το να είναι ένας σωστός άνθρωπος με σεβασμό στην κοινωνία. Είναι λίγο σκληρός ο κόσμος μας, οπότε οι ηθικές αξίες που του μαθαίνεις στο σπίτι μπορεί να έρχονται σε αντιπαράθεση με τις ηθικές αξίες που έχει η κοινωνία που μεγαλώνει αυτό το παιδί το 2026. Με αγχώνει πολύ πώς θα εξελιχθεί ως άνθρωπος άσχετα από τα διδάγματα που του δίνουμε εμείς ως γονείς. Εσύ λες ποιο είναι το σωστό κατά τη γνώμη σου, εκείνος ακούει, είναι και σε μια ηλικία που πλάθει τον χαρακτήρα του και, σίγουρα, έχουμε την αγωνία του πώς θα εξελιχθεί ως προσωπικότητα.
Φωτογραφία / @Τζίνα Σκανδάμη
- Σε τρομάζουν όσα τραγικά ακούμε ότι γίνονται καθημερινά στην κοινωνία γύρω μας ή μπορείς κάπως να αποστασιοποιείσαι;
Αναγκαστικά συμβαίνει έτσι. Ακούς μια είδηση, στενοχωριέσαι, στρεσάρεσαι, αλλά η ζωή προχωράει και πρέπει να βρεις τρόπους να προχωρήσεις και εσύ. Οι τραγικές ειδήσεις που αφορούν παιδιά – είτε έχεις είτε δεν έχεις – σε σοκάρουν.
- Τι δεν ανέχεσαι με τίποτα πια;
Δεν αντέχω την αγένεια, δεν μπορώ να τη δεχτώ. Κι αν αναγκαστώ για κάποιον λόγο να τη δεχτώ, παίρνω τις αποστάσεις μου και φροντίζω να μην με επηρεάζει αυτή η συμπεριφορά.
- Τι θα έλεγες στη Μαλού των 10 χρόνων πριν και τι των 10 χρόνων μετά;
Δεν ξέρω, αν είμαι πιο σοφή από αυτή που ήμουν δέκα χρόνια πριν. Το ότι πέρασαν κάποια χρόνια από επάνω μου δεν σημαίνει ότι έχω καταφέρει περισσότερα πράγματα απ’ όσα έκανε εκείνο το κορίτσι τότε. Ίσως να την επιβράβευα περισσότερο, γιατί ήταν πιο σκληρή με τον εαυτό της, θα της έλεγα περισσότερα μπράβο γι’ αυτά που προσπαθούσε και γι’ αυτά που, τελικά, κατάφερε. Στη Μαλού δέκα χρόνια μετά δεν ξέρω τι θα έλεγα. Εύχομαι να είναι, όπως είναι τώρα – χωρίς πολύ μεγάλες αλλαγές. Θα της έλεγα «μπράβο, καλά τα κατάφερες».
Φωτογραφία / @Τζίνα Σκανδάμη
- Για εσένα, μια «καλή ζωή» τι ορισμό έχει;
Πέρα από την υγεία που είναι το σημαντικότερο, μια ζωή με ανθρώπους που σου δημιουργούν μια ηρεμία και μια γαλήνη – ειδικά στο σπίτι σου. Επειδή όλες οι δουλειές έχουν άγχος και ένταση, όταν γυρίσεις στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου και τους φίλους σου, να έχεις ένα περιβάλλον που να σε γαληνεύει και να σου προσφέρει χαρά.
- Πού θα σε βρει επαγγελματικά το φετινό φθινόπωρο;
Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί φέτος θα είμαι στη Θεσσαλονίκη με τον Στέλιο Ρόκκο. Ξεκινάμε 24 Οκτωβρίου και είναι η πρώτη φορά που θα δουλέψω μαζί του. Θα είμαστε στο Ιφιγένεια μαζί με ένα νεανικό σχήμα με διάφορα είδη μουσικής. Ετοιμάζουμε και νέα τραγούδια, είμαστε σε μια διαδικασία δοκιμής και αναζητάμε υλικό. Στόχος μας είναι να φτιάξουμε ένα ολοκληρωμένο project που να ταιριάζει πολύ σε εμένα. Ήθελα να το κάνω χρόνια αυτό και τώρα γίνεται πραγματικότητα. Ο κόσμος θα δει την πραγματική Μαλού σε αυτή τη δουλειά και πτυχές που έχω δείξει μόνο σε κάποια live μου – όχι δισκογραφικά.
Φωτογραφία / @Τζίνα Σκανδάμη
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη