Ένα απόγευμα με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στο θέατρο Ακροπόλ και μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση για το JennyGr, με αφορμή την επιστροφή του στον Συρανό, ήταν σίγουρα ένα από τα highlights εκείνης της εβδομάδας μου.
Για τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο μάλλον οι λέξεις περισσεύουν. Φέρει μια σπάνιας μορφής αυθεντικότητα που παραπέμπει σε μια άλλη εποχή. Φύσει ευγενής, με μια καθαρότητα στο βλέμμα που δύσκολα συναντάς σήμερα και μια ειλικρίνεια που είναι αδύνατο να μην θαυμάσεις. Στις σχεδόν τέσσερις δεκαετίες που υπηρετεί το επάγγελμα του ηθοποιού, δεν επαναπαύτηκε ποτέ. Κάθε ρόλος, είτε τηλεοπτικός είτε θεατρικός, ήταν σαν μια πίστα που έπρεπε να περάσει με επιτυχία. Και η ιστορία του επιβεβαιώνει πως τα κατάφερε.
Την πρώτη φορά που τον είδα στο θέατρο, όταν είχα πρωτοέρθει στην Αθήνα, ήταν στην παράσταση “Ερωτευμένος Σαίξπηρ”. Θυμάμαι πως είχα μαγευτεί από το μέγεθος του ταλέντου του και την ικανότητά του να γίνεται αβίαστα ένα με τον ρόλο του. Μερικά χρόνια αργότερα, ένα απόγευμα του Οκτωβρίου, συναντηθήκαμε στο θέατρο Ακροπόλ, λιγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασης “Συρανό” (στις 11/11), σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα – ρόλο στον οποίο επιστρέφει μετά από 12 χρόνια.
Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη
Συζητήσαμε, φυσικά, για το νέο θεατρικό εγχείρημα, για το οποίο δουλεύει με πολλή όρεξη και μεράκι, κατέθεσε τη δική του άποψη για τον έρωτα και την αγάπη, μιλήσαμε για την κοινωνία όπου ζούμε και την ανάγκη να αλλάξουμε (σχεδόν) όλοι συμπεριφορά, προκειμένου να χτίσουμε μια καθημερινότητα με επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι το συμφέρον. Ακόμα, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος αναφέρθηκε στον πατέρα του, ο οποίος “έφυγε” από τη ζωή τον περασμένο Μάιο.
Το 2026 ήταν μια δύσκολη χρονιά για εκείνον. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να αναγιγνώσκει όσα συμβαίνουν στη ζωή του είναι σίγουρα αυτό που θα κρατήσω από εκείνο το απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας.
Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στο JennyGr:
Για τον Συρανό
-Ο Συρανό δεν έχει αλλάξει, ο Βασίλης, όμως, έχει αλλάξει. Δεν είναι ο ίδιος Βασίλης που ήταν πριν τόσα χρόνια και αυτό είναι και το όμορφο σε αυτό το εγχείρημα που θα κάνουμε πάλι φέτος. Αγγίζω έναν ρόλο που τον είχα αγγίξει με μεγάλη επιτυχία πριν από 12 χρόνια, αλλά είναι σαν να τον βλέπω για πρώτη φορά. Συνειδητοποιώ, ότι εγώ έχω αλλάξει, οπότε δεν μπορώ να το δω όπως το είχα δει τότε.
“Ο μόνος φόβος μου είναι να μην γίνει κονσέρβα – δηλαδή να μην επαναλαμβάνω λόγια, τα οποία δεν αισθάνομαι, όπως τα ένιωθα τότε, να μην προσπαθώ να αναπλάσω την επιτυχία εκείνης της εποχής και, γενικότερα, να μην νιώσω ότι είναι κάτι εύκολο, επειδή το έχω ξανακάνει”.
-Ο μόνος φόβος μου είναι να μην γίνει κονσέρβα – δηλαδή να μην επαναλαμβάνω λόγια, τα οποία δεν αισθάνομαι, όπως τα ένιωθα τότε, να μην προσπαθώ να αναπλάσω την επιτυχία εκείνης της εποχής και, γενικότερα, να μην νιώσω ότι είναι κάτι εύκολο, επειδή το έχω ξανακάνει. Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Μάλλον είναι ένα από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα που έχω κληθεί να φέρω εις πέρας. Ευτυχώς, ήμουν και είμαι τυχερός που έχω σκηνοθέτη τον Γιάννη Κακλέα, ο οποίος πέρα από γνώστης του αντικειμένου έχει και κάτι που είναι πολύ βαθύ και τον χαρακτηρίζει ως σκηνοθέτη: να αγαπάει το έργο που σκηνοθετεί, να ψάχνει εις βάθος την ουσία του και να έχει το ταλέντο να μας κάνει να μπαίνουμε όλοι στο όραμά του.
-Ήταν πολύ καθαρός ο ρόλος και ο χαρακτήρας του Συρανό με τις αδυναμίες και τα προτερήματά του. Συνεπώς, τώρα που το ξανακάνω, δεν έχω έρθει αντιμέτωπος με κάποια καινούργια του αδυναμία ή κάποιο καινούργιο προτέρημα. Ήταν τόσο καθαρό και τόσο εύγευστο όλο αυτό που λαμβάναμε από τον Συρανό, το οποίο με έκανε να τον υποστηρίζω ακριβώς το ίδιο με τότε. Ο τρόπος που αγαπάει, που ερωτεύεται, το πόσο δυνατά νιώθει τη φιλία – όλα αυτά τα συναισθήματα (του έρωτα, του πάθους, της προδοσίας) μπλεγμένα είναι τόσο έντονα που νομίζω ότι το μόνο που με δυσκολεύει πάνω στη σκηνή είναι να μην αφεθώ και συγκινηθώ κι εγώ σαν να είμαι θεατής.
Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη
Για την κοινωνία και τον καταλυτικό ρόλο του έρωτα στη ζωή μας
-Ο φόβος που μας έχει δημιουργήσει η κοινωνία, που προλαβαίνουμε οι ίδιοι να αυτολογοκρινόμαστε και να μην είμαστε ελεύθεροι να μιλήσουμε και να εκφράσουμε τα θέλω και τα είναι μας. Πραγματικά, ζούμε σε μια εποχή όπου μας νοιάζει τόσο πολύ το πως φαινόμαστε και η προέκταση του χεριού μας είναι ένα κινητό, το οποίο βγάζει φωτογραφία εμάς τους ίδιους, για να δείξουμε την καλύτερή μας στιγμή σαν εξωτερική εμφάνιση, το πόσο όμορφοι είμαστε. Έχουμε ξεχάσει ότι η πραγματική ομορφιά είναι αυτή που μένει στον άλλον από αυτό που έχει γνωρίσει από εσένα και όχι από αυτό που έχει δει σε εσένα. Εξάλλου, η ομορφιά που αγωνιούμε να δείξουμε στους άλλους ότι έχουμε, είναι κάτι που πραγματικά δεν έχουμε. Κανείς μας δεν έχει. Η ομορφιά μας δεν μας ανήκει, η ομορφιά μας ανήκει στα μάτια αυτών που μας ερωτεύονται.
“Εξάλλου, η ομορφιά που αγωνιούμε να δείξουμε στους άλλους ότι έχουμε, είναι κάτι που πραγματικά δεν έχουμε. Κανείς μας δεν έχει. Η ομορφιά μας δεν μας ανήκει, η ομορφιά μας ανήκει στα μάτια αυτών που μας ερωτεύονται”.
-Τι ερωτευόμαστε στον άλλο; Πολλές φορές, ίσως η αγωνία μας για να νιώσουμε τον έρωτα, να είναι τέτοια η ταχύτητα που θέλουμε να τον ζήσουμε, που πριν προλάβουμε να γνωρίσουμε τον άλλον, τον έχουμε χτίσει έτσι όπως θα θέλαμε για να τον ερωτευτούμε. Ο έρωτας είναι κάτι έξω από εμάς, δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, μπορεί να μας κάνει να μην αναγνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν είναι να χάσει κάποιος τον έλεγχο, θα τον χάσει εξαιτίας του έρωτα. Δεν είναι ο εαυτός του. Μπορεί να κάνει πράγματα που κάτω από άλλες περιστάσεις δεν θα τα έκανε ποτέ. Ο έρωτας τον οδηγεί να κάνει τα πιο γενναία και τα πιο ηλίθια πράγματα στη ζωή του. Αυτό νομίζω τον κάνει να είναι και τόσο ξεχωριστός.
Απλώς, άμα ζήσεις τον έρωτα ή αν είσαι επιρρεπής στο να ερωτεύεσαι και την πατάς πολλές φορές, κάποια στιγμή προσπαθείς να τον αποφύγεις. Μπορεί κάποια στιγμή να σε πετύχει αυτό το αγγελάκι και να μην ξέρεις από πού σου ήρθε. Και είναι πολύ ωραίο πράγμα αυτό. Αν δεν υπήρχε και ο έρωτας να ταράξει λίγο τα νερά της ζωής μας, δεν θα ζούσαμε. Θα ήταν πολύ χαζή η ζωή μας χωρίς τον έρωτα και ας καταστρεφόμαστε. Το θέμα είναι να μην πεθαίνουμε – εντελώς. Ο έρωτας έχει πολύ μεγαλύτερη ορμή από την αγάπη, η αγάπη έχει μεγαλύτερη δύναμη από τον έρωτα. Η αγάπη για να παραμείνει πρέπει να έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Ο έρωτας είναι το καύσιμο για να ξεκινήσει. Τι καύσιμο τώρα θα είναι αυτό, θα φανεί στην πορεία.
“Ο έρωτας είναι κάτι έξω από εμάς, δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, μπορεί να μας κάνει να μην αναγνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν είναι να χάσει κάποιος τον έλεγχο, θα τον χάσει εξαιτίας του έρωτα”.
Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη
Για την ανάγκη να προσφέρει χαρά στους άλλους και τις αδιαπραγμάτευτες αξίες του
-Κάποιος που δίνει χαρά μέσα από τη δουλειά του, δεν αποζητά στις δικές του στιγμές κάποιος να τον καλμάρει Ίσως, γι’ αυτό υπάρχουν οι δικοί του άνθρωποι, όταν συμβούν κάποια πράγματα στη ζωή του, αλλά από τον ξένο κόσμο δεν περιμένει φυσικά τίποτα. Συνήθως, αυτές οι στιγμές είναι λίγο μοναχικές, είναι στιγμές που ειδικά, όταν κάνεις αυτή τη δουλειά μέσα στα φώτα και βλέπεις αυτές τις θέσεις γεμάτες να σε χειροκροτούν, να γελάνε, να κλαίνε μαζί σου, έχεις πολλή ανάγκη μετά να βγεις με τα ρούχα σου – όχι με το κοστούμι του ρόλου – και να είναι άδειο αυτό, γιατί αυτή είναι η ζωή μας μετά την παράσταση. Το θέμα είναι εμείς τι θα έχουμε να μας περιμένει έξω στην πόρτα: οι δικοί μας άνθρωποι. Αν πέσεις στην παγίδα του ότι η ζωή είναι μόνο αυτό, το οποίο είναι σαν ένα τεράστιο υπέροχο ναρκωτικό: να ακούς τα μπράβο και τα χειροκροτήματα. Μετά υπάρχει ένα τεράστιο κενό που ανήκει στην πραγματικότητα και η πραγματικότητα δεν θα ήθελες να είναι μοναξιά. Για τον κόσμο είσαι κάτι άπιαστο. Εγώ μπορεί να νιώθω ο Βασίλης, το παιδί που μεγάλωσε στον Βύρωνα, για τον κόσμο είμαι, όμως, ο Χαραλαμπόπουλος και αυτό προσπαθώ να το κουλαντρίσω.
“Γενικά, δεν τα πάω καλά με την αγένεια ή με τους ανθρώπους που έχουν το “ξέρεις ποιος είμαι εγώ”. Δεν μπορώ όλους αυτούς που νομίζουν ότι είναι κάποιοι, ενώ ουσιαστικά μαζί με εμένα και μαζί με όλους μας είμαστε αυτοί που είμαστε: τα πάντα και τίποτα μαζί”.
-Αυτό που θα μπορούσαμε να αλλάξουμε για να γίνει καλύτερος ο κόσμος γύρω μας είναι η συμπεριφορά μας. Η συμπεριφορά μας μπορεί να φέρει μια μικρή αλλαγή, η οποία σιγά – σιγά μπορεί να ακολουθήσει κάτι σαν “ίωση”. Για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να πλακωθείς στον δρόμο για το φανάρι. Γενικά, δεν τα πάω καλά με την αγένεια ή με τους ανθρώπους που έχουν το “ξέρεις ποιος είμαι εγώ”. Δεν μπορώ όλους αυτούς που νομίζουν ότι είναι κάποιοι, ενώ ουσιαστικά μαζί με εμένα και μαζί με όλους μας είμαστε αυτοί που είμαστε: τα πάντα και τίποτα μαζί. Το κυριότερο είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένας σεβασμός – όχι μόνο στους γύρω μας, αλλά στο περιβάλλον μας, στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα – γιατί ξεχνάμε ότι είμαστε περαστικοί.
Όταν βλέπεις έναν υπερήλικα να φυτεύει ένα δέντρο, δεν το κάνει για τον εαυτό του, αλλά για την επόμενη γενιά. Αυτό πρέπει να το κάνουμε έτσι και αλλιώς. Δεν έχει σημασία, αν εμείς θα χαρούμε το δέντρο, αλλά ότι ρίξαμε τον σπόρο και, κάποια στιγμή, κάποιοι άλλοι θα χαρούν. Νομίζω ότι αυτό θα έπρεπε να κάνουμε όλοι στη ζωή μας, γιατί ό,τι και να χαρούμε είναι πρόσκαιρο. Πρέπει να βοηθήσουμε τους επόμενους που έρχονται σε αυτή τη ζωή και που δεν ξέρουν πόσο περίεργα δύσκολη είναι.
Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη
-Τι έχει αξία πραγματικά για εμένα στη ζωή; Μόνο η αγάπη. Η αγάπη για τους ανθρώπους, η αγάπη για τον εαυτό μας – πολύ σημαντικό να αγαπάμε τον εαυτό μας – η αγάπη για να κάνουμε αυτό που ερωτευόμαστε στη ζωή μας. Να μην σταματάμε να αγαπάμε οτιδήποτε κινείται γύρω μας. Εξάλλου, αν θέλουμε να το πούμε και λίγο θρησκευτικά, το Α και το Ω που λέμε στον χριστιανισμό είναι το “αγαπώ”. Την έκανα μόνος μου αυτή τη σύνδεση, μου άρεσε, ότι στο αγαπώ υπάρχει το Α και το Ω. Μπορεί να είμαι λίγο ρομαντικός, αλλά δεν με πειράζει, μου αρέσει πάρα πολύ. Μου ‘χει βγει σε πολύ καλό, γιατί κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια.
– Ο πατέρας μου δεν μου είχε δώσει κάποια συγκεκριμένη συμβουλή. Η στάση του απέναντί μου ήταν η μεγαλύτερη συμβουλή. Από τότε που γεννήθηκα και εγώ και τα αδέρφια μου, δεν μας πίεσε ποτέ να κάνουμε κάτι στη ζωή μας, παρά άκουγε τα όνειρά μας και προσπαθούσε να μας βοηθήσει να τα καταφέρουμε.
-Πριν έρθω στη συνέντευξη άκουσα το “Δεν ήμουν άλλος” του Χρήστου Θηβαίου στους υπέροχους στίχους του Μάνου Ελευθερίου. Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι.
-Η τέλεια ημέρα, για να είναι τέλεια ημέρα, εξαρτάται με ποιους την περνάς. Μπορεί να είσαι στο χειρότερο μέρος και να νιώθεις πολύ ευτυχισμένος, γιατί είσαι με τον κατάλληλο άνθρωπο. Οπότε, όλα τα άλλα είναι σαν σκηνικό. Αν είσαι τυχερός και έχεις και ωραίο σκηνικό, τότε θα είναι ωραία και η παράσταση.
Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη
Πληροφορίες παράστασης:
“Συρανό” σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα
Κείμενο: Εντμόντ Ροστάντ
Μετάφραση: Λουΐζα Μητσάκου
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Δανάη Παππά, Λευτέρης Ζαμπετάκης και Νίκος Μέλλος
Παίζουν: Δημήτρης Ντάσκας, Στεφάνια Σωτηροπούλου, Νίκος Μυλωνόπουλος, Ερατώ Καραθανάση, Άρης Κακλέας, Αιμιλία Γιαννούκαρη, Ανδρέας Γιαννακούλας, Γιώργος Γκιόκας, Ιωσήφ Αλί, Μαριλένα Σεφτελή, Χρήστος Μαρκόπουλος, Νίκος Γονίδης, Νικόλας Αγαπίου και Νίκος Αποστολόπουλος, Χρήστος Παπαγεωργίου και Σαμψών Φύτρος.
Εισιτήρια εδώ