Με αφορμή τη νέα ταινία του Ηλία Γιαννακάκη που φέρει τον τίτλο “Μάχη” και κυκλοφορεί ήδη στις αίθουσες από την Tanweer, η Έλενα Τοπαλίδου μιλά στο JennyGr για τον ρόλο της ως Ανδρομάχη
Η Έλενα Τοπαλίδου, μια καλλιτέχνις με ξεχωριστή σκηνική παρουσία και μια διαδρομή που ξεκίνησε από τον χορό για να συναντήσει την υποκριτική, έχει διαμορφώσει όλα αυτά τα χρόνια μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική ταυτότητα. Ανήκει στην κατηγορία των ηθοποιών, που θαυμάζεις το πόσο εις βάθος μπαίνουν υποκριτικά στον ρόλο τους. Και στην ταινία “Μάχη” του Ηλία Γιαννακάκη συμβαίνει ακριβώς αυτό.
Υποδύεται την Ανδρομάχη, μια γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη με τις οικογενειακές πληγές, τις αντιφάσεις, τον θυμό, αλλά και τη δύναμη της αγάπης και της συγχώρεσης. Έναν χαρακτήρα που, όπως εξομολογείται, αισθάνεται κοντά της, καθώς μοιράζονται το χιούμορ, την ανοιχτή ψυχή και την επιθυμία να βλέπουν την καλύτερη πλευρά των ανθρώπων.
Η ταινία “Μάχη” ακολουθεί την ομώνυμη ηρωίδα, μία όμορφη γυναίκα σήμερα, η οποία στα χρόνια της δικτατορίας ήταν άντρας αξιωματικός του ελληνικού στρατού, και πατέρας δύο παιδιών, επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από σιωπή και απουσία μισού αιώνα. Η επιστροφή της οδηγεί στην απόπειρα αυτοκτονίας του γιου της και στην εντελώς αναπάντεχη συναισθηματική επανασύνδεση με την αγαπημένη της κόρη.
Πρόκειται για μια ταινία-ωδή στην τρυφερότητα, την αποδοχή και την επανένωση. Με αφορμή, λοιπόν, την “Μάχη” που παίζεται ήδη στους κινηματογράφους από την Tanweer, μίλησα με την Έλενα Τοπαλίδου. Μία συζήτηση που είχε, όπως πάντα, αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Διάβασα μία δήλωση του Ηλία Γιαννακάκη, που έλεγε ότι συμφωνήσατε αμέσως για την ταινία “Μάχη”. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε;
Ο Ηλίας. Είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει τρεις ταινίες και πάρα πολλά ντοκιμαντέρ, οι γνώσεις του είναι συναρπαστικές. Εκτός από την ιδιότητά του, την ομορφιά της ψυχής του και το χιούμορ του, με συνεπήρε πάρα πολύ ο ίδιος σαν άνθρωπος και ο τρόπος που μου μίλησε, φυσικά, για τη Μάχη.
Γενικά, τον είχα υπόψιν μου, γιατί όταν παλαιότερα έπαιζα στον Βυσσινόκηπο του Νίκου Καραθάνου, στη Στέγη, και στο Φάουστ του Μιχάλη Μαρμαρινού, ο Ηλίας είχε κάνει ντοκιμαντέρ ολόκληρη την παράσταση. Γνωριζόμαστε από τότε, αλλά την αληθινή ομορφιά του την κατάλαβα κατά τη διαδικασία της ταινίας.
Ξέρετε, είμαι ένα εργαλείο ως καλλιτέχνις. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα αναλάβει να κάνει χορογραφία ή σκηνοθεσία. Δεν το ήθελα ποτέ αυτό, δεν με ενέπνευσε. Και δασκάλα υπήρξα. Αυτοί οι ρόλοι καλλιτεχνικά στη ζωή μου, με κάνουν να νιώθω όμορφα πάνω στη σκηνή. Αυτό που με εμπνέει πολύ είναι ο τρόπος που κάποιος θα έχει ένα όραμα για μένα, θα φανταστεί ένα ρόλο για μένα κι εγώ μετά να εκπληρώσω το όραμά του με τον καλύτερο τρόπο. Ακριβώς επειδή εμπνέομαι από αυτόν που εμπνέεται από μένα. Οπότε κι εγώ αγαπάω ακόμα πιο πολύ τον εαυτό μου, επειδή κάποιος με πιστεύει και με χωράει κάπου σε ένα καινούργιο καβούκι ρόλου.
Υποθέτω ότι τον ρόλο σας τον πλάσατε και με το δικό σας όραμα.
Εννοείται. Ο Ηλίας με άφησε ελεύθερη να λειτουργήσω σε σχέση με το ζητούμενο του ρόλου. Και οι άνθρωποι που χτίσανε ολόκληρη την εικόνα της Ανδρομάχης, εξυπηρέτησαν πάρα πολύ και την προσωπική μου επιθυμία να τον φανταστώ όπως θέλω. Και φυσικά οι πρόβες με την Μπέττυ, που είναι και ο δεύτερος λόγος που εκστασιάστηκα για να δουλέψω αυτή τη ταινία. Η Μπέττυ Βακαλίδου με έφερε σε μεγάλη έκσταση -να θέλω να τη βλέπω, να μιλάω μαζί της, να κάνουμε πρόβες, να πηγαίνω σπίτι της.
Όπως έλεγε και εκείνη, από την πρώτη στιγμή που την είδα, της είπα “μπαμπά, να σε λέω μπαμπά;”. Και κάπως έτσι χτίστηκε η σχέση μας, αλλά και μέσα από τον τρόπο που υπάρχουμε εγώ και η Μπέττυ. Η Μπέττυ έχει κάτι πιο δωρικό, αυτή την ακλόνητη αξιοπρέπεια, εγώ είμαι πιο ζουζούνι. Μπορεί να ήταν κάποιος άλλος και να μου έβγαζε έναν άλλο τρόπο να υπάρχω και να γίνονταν και αλλιώς και οι ρόλοι, αλλά από την αρχή ζουζούνιζα γύρω της με έναν τρόπο. Το οποίο προέκυψε και στη ταινία και ήταν πολύ βοηθητικό γιατί ήταν σαν να θέλω ξανά ως Ανδρομάχη -παρ’ όλο το παρελθόν και τη δυστοκία της προσπάθειας αυτοκτονίας του αδερφού μου, παρ’όλες τις στιγμές που γινόμουν σκληρή μαζί της και ξεπηδούσε μία ένταση και ένας θυμός, μίσος που δεν ίσχυε φυσικά – να είμαι το παιδάκι που το άφησε όταν ήταν επτά χρονών. Και μετά βέβαια προς το τέλος της ταινίας γίναμε δύο γυναίκες πιο ισότιμες.
Είναι η αγάπη εκείνη που νικάει και υπερβαίνει κάθε αρνητικό συναίσθημα;
Αυτό το πιστεύω βαθιά, αλλά η αγάπη είναι ένα σχετικό πράγμα, γιατί χρειάζεται, καταρχάς, να μπορείς να αγαπήσεις εσένα, με έναν τρόπο που να μην είσαι με το χέρι απλωμένο, ζητιανεύοντας την αγάπη των υπολοίπων. Μια αγάπη υπερβατική. Μια αγάπη που έχει να κάνει με το ότι μπορούμε να είμαστε χρήσιμοι για τον άνθρωπο που αγαπάμε, να θέλουμε να βγάλουμε από αυτόν την καλύτερή του εκδοχή και όχι να είμαστε τοξικοί μαζί του, να τον κρίνουμε ή να τον κάνουμε να νιώθει υποτελής και υποβαθμισμένος σε σχέση με εμάς.
Μια αγάπη που μπορεί να είναι απέραντη προς κάθε κατεύθυνση, με την έννοια ότι είμαστε όλοι άνθρωποι και αυτό σημαίνει ότι έχουμε όλοι τον τρόμο της θνητότητάς μας. Δεν υπάρχει κάποιος που να μην ανήκει σε αυτή τη μοίρα. Άνθρωπος σημαίνει αυτό.
Εγώ ήμουν πάντα έτσι, απλώς ήμουν πολύ χωμένη και στον εαυτό μου, με τα διάφορα προσωπικά μου θέματα, με τον χορό, με άλλα πράγματα που συνέβησαν αργότερα στη ζωή μου. Κατάλαβα ότι έχω πολύ μεγάλη καρδιά για να αγαπώ, να σέβομαι και να είμαι ευγνώμων για την αγάπη που μου δείχνουν οι δικοί μου άνθρωποι, αλλά και για το ότι εγώ έχω πολλά να δώσω σε αυτούς τους ανθρώπους που νιώθω κοντά μου.
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αγαπά κάποιον, ενώ ταυτόχρονα νιώθει θυμό που τον έχει εγκαταλείψει;
Εγώ γενικά δεν είμαι άνθρωπος που κρατάω κακά συναισθήματα. Μπορεί να μου κάνεις κάτι και την επόμενη στιγμή να το έχω ξεχάσει. Μπορεί να μη συμφωνώ με την κουταμάρα, να μην αντέχω την αναίδεια και την τοξικότητα. Όταν, όμως, έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο, προσπαθώ πάντα μαζί του, όπως έκανα και με τα παιδιά που δίδασκα για πολλά χρόνια. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι έχουν και την καλύτερη και τη χειρότερη εκδοχή τους. Έχω την τάση να προσπαθώ να βγάζω από τους ανθρώπους την καλύτερη εκδοχή τους, γιατί μου αρέσει να τους βλέπω να γίνονται όμορφοι. Να μη σκληραίνουν.
Αυτό που λέτε για την εγκατάλειψη, όμως, έχει ενδιαφέρον, γιατί και ο ίδιος ο χαρακτήρας του πατέρα στη συγκεκριμένη ταινία είναι εγκαταλελειμμένος με έναν τρόπο από την κοινωνία, αλλά και από την ίδια του την οικογένεια. Του συνέβη κάτι τρομακτικά δύσκολο, σε σχέση με την κοινωνία – ερωτεύτηκε ξαφνικά, ως άντρας, έναν άντρα σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Και μάλιστα, σε μια θέση όπου αυτό μπορούσε να του κοστίσει τη ζωή. Η οικογένειά του δεν το δέχτηκε. Η γυναίκα του, δηλαδή, τον εγκατέλειψε.
Οπότε η εγκατάλειψη δεν προέρχεται μόνο από τη δική του πλευρά. Είναι και από τη δική μας ως οικογένεια. Είναι φανερό μέσα από την ταινία ότι η μικρή Ανδρομάχη, με το χιούμορ της και τον τρόπο που υπήρχε ως παιδί, δεν το πήρε τόσο βαριά. Δεν τον έκρινε. Αναφέρεται, μάλιστα, και στο ότι έπαιζε με τις φίλες της το παιχνίδι της αλλαγής φύλου.
Ενώ ο γιος έμεινε τελείως κολλημένος στην ψευδή πληροφορία ότι ο πατέρας του πέθανε ως αξιωματικός και γι’ αυτό προσηλώθηκε σε αυτές τις οργανώσεις, τις φασιστικές. Η κόρη, όμως, είχε πολύ περισσότερο χιούμορ, πολύ πιο ανοιχτό μυαλό. Πιστεύω ότι ήδη τον είχε συγχωρήσει.
Ο καθένας πόνεσε πολύ με τον τρόπο του. Το θέμα είναι πώς, στη συνέχεια, μπορείς να κάνεις το βήμα, τολμηρά, με την αγάπη, τη λογική και την ιδιοφυΐα του εγκεφάλου. Πιστεύω πάρα πολύ στον τρόπο που σκέφτεται ένας άνθρωπος και αντιμετωπίζει ακόμη και τα κακά που του φέρνει η ζωή, δίνοντάς τους ένα πρόσημο που δεν είναι αρνητικό.
Αυτό με βοηθάει εμένα προσωπικά και στη ζωή μου πάρα πολύ. Μέσα στην ταινία, όμως, το παιδί, η κόρη, έχει συγχωρήσει τον πατέρα, αλλά δεν μπορεί να αντέξει το γεγονός ότι μπορεί να πεθάνει ο αδερφός της. Οπότε εκεί ακριβώς γίνεται η μεγάλη σύγκρουση.
Είναι πολύ ωραίο επίσης, επειδή αναφερθήκατε στην Ανδρομάχη ως ανοιχτόμυαλη, ότι τη βλέπουμε και βαθιά θρησκευόμενη. Είναι πάρα πολύ σημαντικό το ότι η ταινία αναδεικνύει αυτή την πλευρά, δεδομένου ότι η θρησκεία εξακολουθεί να μην έχει κάνει κάποια βήματα μπροστά, σε σχέση με τη διαφορετικότητα.
Εγώ προσωπικά είμαι πολύ πιστή. Αγαπώ πάρα πολύ τις εκκλησίες, αγαπώ πάρα πολύ την Παναγία. Ο Θεός του καθενός μας είναι τελείως προσωπικός. Δηλαδή, έχω μια πολύ βαθιά σχέση με την πίστη. Χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει εκείνο που είπατε. Όπως βλέπετε, και η Ανδρομάχη αρνείται την αλλόκοτη πληροφορία. Δεν μπορεί να δεχτεί έναν άνθρωπο που έχει αλλάξει φύλο. Η Ανδρομάχη, αντιθέτως, δεν χάνει την προσωπική της πίστη. Ίσα ίσα, την ισχυροποιεί. Την ισχυροποιεί σε σχέση με την αγάπη απέναντι στις διαφορετικές εκδοχές των ανθρώπων και σε σχέση με το τι μπορεί να κάνει ο καθένας πάνω στον κόσμο. Έχει ανοιχτή ψυχή. Δέχεται και αγαπά τους ανθρώπους με τα ελαττώματά τους, γιατί και η ίδια έχει ελαττώματα. Ακόμη και με τον σύντροφό της έχει αυτή τη διάθεση. Του κάνει χιούμορ.
Μου ταιριάζει εμένα η Ανδρομάχη. Έχω κι εγώ πάρα πολύ χιούμορ, είμαι τέτοιος άνθρωπος. Μου αρέσουν οι άνθρωποι. Οι καθημερινοί άνθρωποι. Οι άνθρωποι που συναντώ στον δρόμο και βλέπω τα μάτια τους.
Η ταινία έχει αυτή την ονομασία, που είναι ιδιαίτερα συμβολική. Υπήρξε κάποια προσωπική μάχη που δώσατε εσείς μέσα από τον ρόλο;
Αυτό που λέω και το φωνάζω, και το εννοώ πολύ βαθιά, είναι ότι η μάχη που δίνω εγώ προσωπικά στη ζωή μου, αλλά και αυτή που φαίνεται καθαρά στην ταινία, είναι οι μάχες που δίνουμε κάθε δευτερόλεπτο. Φαίνεται και στον ρόλο, τη μια στιγμή τη μαχαιρώνει και το επόμενο δευτερόλεπτο την αγκαλιάζει και τρέμει για αυτό που έκανε. Έχει μια παρόρμηση φυσικά στην έκφρασή της, στις πράξεις της, διότι τα συναισθήματα είναι τρομερά έντονα, όπως και τα δικά μου στη ζωή. Αλλά μάχη σημαίνει για μένα πώς αντιμετωπίζεις αυτά που σου φέρνει η ζωή.
Και αυτό έχει να κάνει με τον εαυτό μου. Με το ότι κι εγώ κάποια στιγμή τρομάζω και φοβάμαι να διαχειριστώ μια κατάσταση. Με τις πληροφορίες του παρελθόντος, που πολλές φορές μπορεί να είναι ορμητικές. Κι όμως, το παρελθόν πια δεν υφίσταται και δεν μπορεί να μας τραβάει πίσω. Ούτε μπορούμε να κρίνουμε τον εαυτό μας για το πώς φερθήκαμε ή δεν φερθήκαμε.
Ούτε οι τύψεις είναι χρήσιμες. Είναι ένα εντελώς άχρηστο πράγμα. Οφείλω, λοιπόν, κάθε στιγμή, στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που με αγαπούν, να μπορώ να είμαι η καλύτερη εκδοχή μου απέναντι σε κάθε δυσκολία. Και έχω περάσει πολλές.
Η μάχη, λοιπόν, από τη στιγμή που ανοίγω τα μάτια μου, είναι εκεί. Έχει να κάνει με τον τρόπο που θα ξυπνήσω, με το ότι θα πρέπει να κάνω μπαλέτο, να βάλω τον εαυτό μου σε μια διαδικασία, ακόμη κι αν εκείνη τη στιγμή μοιάζει τρομακτική και μετά, μέσα σε μία ώρα, αυτό έχει περάσει.
Δεν θέλω να αφήνω τον εαυτό μου να πέφτει στην αυτολύπηση. Δεν θέλω να αφήνω τον τρόμο ή τη λύπη να με καταβάλλουν. Αν και η λύπη, ξέρετε, είναι γνώρισμα των ανθρώπων που έχουν νου και σκέφτονται βαθιά. Κι εγώ έχω ισχυρή σκέψη, κάτι που είναι καλό, γιατί με βοηθάει η λογική μου και η καρδιά μου να είμαι η καλύτερη εκδοχή μου. Νιώθω ότι αυτό, το να αντιμετωπίζω δηλαδή τον εαυτό μου με τον καλύτερο τρόπο, με βοηθά να μπορώ να διαχειρίζομαι τη σχέση μου με το παιδί μου, με τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν, με τους συνεργάτες μου, με όλους.
Η μάχη είναι ασταμάτητη, αλλά είναι του δευτερολέπτου. Γιατί δεν ξέρεις τι θα σου φέρει η επόμενη στιγμή.
Η ταινία αγγίζει, προφανώς, ζητήματα πάρα πολύ σημαντικά. Ως κοινωνία, πιστεύετε ότι έχουμε προχωρήσει στην αποδοχή της διαφορετικότητας ή απλώς έχουμε μάθει να μιλάμε περισσότερο γι’ αυτήν;
Ναι, πιστεύω ότι κουτσομπολεύουμε πολύ για τη διαφορετικότητα. Και στα μέσα ενημέρωσης, όπως ξέρετε, έχω περάσει κι εγώ μια ισχυρή επίθεση σχετικά με το πόσο διαφορετική είμαι. Τώρα, τι διαφορετική είμαι εγώ ή ο καθένας, δεν ξέρω. Οι άνθρωποι που σχολιάζονται είναι εύκολο να γίνουν αντικείμενο κριτικής. Είναι εύκολο να βγεις από τον εαυτό σου και να μην κοιτάξεις τον ίδιο σου τον εαυτό, να μην είσαι χρήσιμος.
Πιστεύω πάρα πολύ στη χρησιμότητα των ανθρώπων. Στο να μπορείς να είσαι χρήσιμος. Για παράδειγμα, ο γιος μου είναι ένας χρήσιμος άνθρωπος. Μπορεί να σκεφτεί για διάφορα πράγματα, να σώσει ένα ζωάκι, να βγει στον κόσμο, να αναμετρηθεί με φίλους, να βοηθήσει.
Το να είμαστε χρήσιμοι είναι κάτι που πρέπει ο καθένας να εξασκήσει στον εαυτό του. Το να κάθεσαι στο Instagram και να σχολιάζεις είκοσι ώρες κάποιον που δεν σε αφορά καθόλου και που μπορεί να μη συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου, είναι κάτι άχρηστο. Και γινόμαστε τελείως άχρηστοι απέναντι σε αυτό που μας ζητάει η κοινωνία και στον λόγο για τον οποίο υπάρχουμε. Είναι μια τύχη που βρισκόμαστε πάνω στη Γη. Και είμαστε όλοι με τον ίδιο τρόμο, ότι κάποια στιγμή δεν θα υπάρχουμε. Δεν είναι ότι οι μισοί θα ζήσουν αιώνια και οι άλλοι μισοί δεν θα ζήσουν.
Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Και βλέπουμε καθαρά ότι ακόμη και οι άνθρωποι που μας φαίνονται ευτυχισμένοι μπορεί να περνούν τα δικά τους. Τρέχα γύρευε τι μπορεί να έχουν.
Γενικά, έχετε διαπιστώσει κι εσείς ότι πλέον έχουμε γίνει ως κοινωνία, περισσότερο τοξική από ό,τι ήμασταν ή απλώς τώρα το αντιλαμβανόμαστε;
Επειδή εγώ βρίσκομαι επιλεκτικά με ανθρώπους και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό, το διαλέγω πλέον, και τώρα μιλάω για μένα και δεν είναι σωστό, αλλά τοξικοί είμαστε πολύ. Μας έχει φάει η εικόνα, αλλά και το γεγονός επίσης πως είναι δύσκολα και δεν περνάμε όμορφα στις ζωές μας. Δεν μπορούμε να αφοσιωθούμε στα παιδιά μας, ώστε να τα βοηθήσουμε να πατήσουν στα πόδια τους και να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους.
Αντί γι’ αυτό, πηγαίνουμε όλοι σαν το μπουλούκι, σχολιάζοντας και κουτσομπολεύοντας. Αυτό μας βγάζει τελείως από την ανθρώπινη υπόστασή μας, η οποία είναι η ουσία της ψυχής μας. Ο καθένας μας έχει μυαλό, αλλά δεν το εξασκούμε. Όλοι μας έχουμε ψυχή, αλλά δεν την ανοίγουμε.
Εγώ το κατάλαβα τρομερά από μένα. Θα μπορούσα να είχα παραπέσει σε μια κατάσταση μεγάλης αυτολύπησης. Δεν αξίζει σε κανέναν να λυπάται τον εαυτό του, αντί να στραφεί προς κάποιον άλλον και να εξασκήσει τον εαυτό του, ώστε να μπορέσει να βοηθήσει έναν άνθρωπο που μπορεί να βρίσκεται σε πιο δύσκολη στιγμή, εφόσον τον χρειαστεί.
Γιατί δεν είναι στο χέρι μας αυτά που θα μας φέρει η ζωή. Καθόλου. Στο χέρι μας είναι μόνο η κρίση μας και η καρδιά μας. Αυτά δεν μπορεί κανείς να μας τα πάρει.
Χρειάζεται, λοιπόν, πολλή δουλειά. Το να λες «αυτός είναι βλάκας», «αυτός είναι άσχημος» και να βάζεις ταμπέλες είναι ό,τι χειρότερο. Οι άνθρωποι δεν είναι ταμπέλες, είναι υπάρξεις. Ο καθένας είναι ένας διαφορετικός πλανήτης. Ο άνθρωπος που κρίνουμε μπορεί να γίνει χρήσιμος για εμάς, αν τον κοιτάξουμε διαφορετικά. Ή αν κοιτάξουμε πρώτα τον εαυτό μας.
Έχουμε πολύ χώρο και χρόνο για να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, να φροντίσουμε τους γύρω μας.
Νομίζω ότι το πιο δύσκολο είναι, όντως, να αγαπήσουμε και εμείς τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ναι, να τον σεβαστούμε σαν έναν άνθρωπο, όπως όλοι οι άνθρωποι στη Γη. Δεν είμαστε κάτι ξεχωριστό από τον διπλανό μας. Ούτε είμαστε οι καλύτεροι ούτε οι χειρότεροι. Είμαστε ένα πλάσμα πάνω σε αυτή τη Γη, όπου υπάρχουν εκατομμύρια άλλα πλάσματα. Δεν είμαστε κάτι ξέχωρο, για να μπορούμε να βρούμε τρεις που απλά περνούν την ώρα τους κουτσομπολεύοντας κάποιον που θεωρούμε διαφορετικό ή που του έχουμε βάλει κάποια ταμπέλα.
Υπάρχουν και οι επικίνδυνοι άνθρωποι. Αν είσαι πολιτικός, για παράδειγμα, και δεν μπορείς να εμπνεύσεις στους ανθρώπους σεβασμό και εμπιστοσύνη, τότε είναι διαφορετικό. Έχει γίνει έτσι η πολιτική που δεν θέλουμε κανέναν. Τι να κάνουμε; Και αυτοί άνθρωποι είναι. Η εξουσία είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα, όπως ίσως και τα χρήματα. Μπορεί να είναι ένας τρόπος να πιστεύεις ότι είσαι αιώνιος. Ε, δεν είσαι. Κανείς δεν είναι.
Τι κρατάτε εσείς από τα γυρίσματα;
Κρατάω, καταρχάς, τη σχέση μου με την Μπέττυ, η οποία ήταν ανά πάσα στιγμή εκεί. Κρατάω το ότι περνούσα μια δύσκολη φάση στη ζωή μου και το γύρισμα ήταν λυτρωτικό. Κρατάω την πολύ όμορφη σχέση που είχαμε όλοι μεταξύ μας. Τις ώρες που περνούσαμε μαζί. Όλα.
Κρατάω τη σκηνή στο νοσοκομείο με τον Γιάννη Οικονομίδη. Ξέρετε, τα γυρίσματα είναι τόσο πυκνά κι εγώ είμαι τυχερή και μέχρι τώρα τα συνεργεία είναι μαγικά. Κάποιος μεταφέρει μια καρέκλα και είναι σαν να παίζει τον ρόλο σου. Το κάνει με τέτοια ζέση -που η καρέκλα είναι το λιγότερο- γιατί πρέπει να μεταφέρει πράγματα, να στήσει κτλ. Έτσι είναι κάπως στο σινεμά. Ο ηθοποιός είναι το τελευταίο κερασάκι στη τούρτα. Το σινεμά εμένα με συγκινεί πολύ. Αυτοί οι «εργάτες των συνεργείων» με συγκινούν πάρα πολύ. Τους χαζεύω. Και γενικά, είτε στο σινεμά είτε στην τηλεόραση, θέλω να παίζω καλά και για αυτούς τους ανθρώπους.
Έχει μια γοητεία το σινεμά.
Είναι πάρα πολύ ισχυρή αυτή η γοητεία. Μετά γινόμαστε μια οικογένεια που, ύστερα από δύο μήνες, δεν ξαναβρισκόμαστε. Και μετά βρισκόμαστε ξανά, έναν χρόνο αργότερα, όταν παίζει η ταινία, και λες: «Παιδιά, τι γίνεται;».
Καμιά φορά ξεχνάς ακόμη και τα ονόματα των ανθρώπων που έλεγες κάθε μέρα και που ήταν η οικογένειά σου. Αλλά κι αυτό είναι ένα πένθος της δουλειάς μας, το οποίο είναι πολύ λειτουργικό. Είναι μια εξάσκηση στο πένθος, που, αν είσαι ηθοποιός, το γνωρίζεις πια, το αγαπάς, το διαχειρίζεσαι και νιώθεις ευγνώμων, νιώθεις πολύ τυχερός.
Και όταν βλέπω ξανά την ταινία, λέω: “Θεέ μου, ποια είναι αυτή που παίζει;”. Για τον εαυτό μου μιλάω. Δεν με αναγνωρίζω. Αλλά έχω μυρωδιές, έχω την αφή της Μπέττυς.
Υπάρχει κάποια σκηνή σε όλη την ταινία που ήταν για εσάς πιο σημαντική ή πιο συγκινητική;
Δεν έχω μία σκηνή που να θεωρώ πιο συγκινητική. Πάντα συγκινητική είναι η στιγμή του wrap, το τέλος δηλαδή, η τελευταία σκηνή που κάναμε, εκεί στο Σύνταγμα. Είναι συγκινητικό γιατί λες “τέλειωσε, ρε παιδί μου”. Και η σκηνή με το παιδί, βέβαια, που χορεύαμε στα κάγκελα.
Εξαιρετική σκηνή.
Ναι, είχα πολύ άγχος, αλλά τελικά το απελευθέρωσα. Του είπα θα κάνεις ό,τι κάνω, θα κοιτιόμαστε μόνο στα μάτια και ό,τι προκύψει. Και τελικά έγινε σαν χορογραφία. Δεν το είχαμε σχεδιάσει. Ήμουν πολύ περήφανη που το καταφέραμε.
Τι θα θέλατε να κρατήσει ο θεατής από την ταινία;
Μπορεί ένας θεατής να έρθει και πιο πριν να του έχει συμβεί κάτι τραυματικό ή να έχει ερωτευτεί μόλις ή επειδή έτυχε, οπότε εγώ απλά θα ήθελα να έρθει. Είναι μια ταινία που μιλά για την αγάπη και τη δύναμη. Το αφήνω στου καθενός την κρίση κι αν δεν του αρέσει κιόλας δεν πειράζει, οι έπαινοι δεν μας κάνουν καλύτερους πάντα. Μας κάνουν καλύτερους και οι κακές κριτικές, αρκεί να μην είναι προσβλητικές. Μακάρι η ταινία να έχει ανταπόκριση, από κει και πέρα είναι ευπρόσδεκτα τα συναισθήματα.
Η ταινία “Μάχη” παίζεται τώρα στους κινηματογράφους.