Έχεις ακούσει τη φράση “πολλή φασαρία για το τίποτα”; Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει με αυτή την κατηγορία ανθρώπων: λένε πολλά, αλλά δεν κάνουν τίποτα.
Όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που στα λόγια παίρνουν άριστα 10, αλλά στις πράξεις αποτυγχάνουν παταγωδώς. Είναι εκείνοι που έχουν πάντα μια εντυπωσιακή ιδέα, ένα φιλόδοξο σχέδιο ή μια υπόσχεση που ακούγεται αρκετά πειστική, μέχρι να έρθει η ώρα να την κάνουν πράξη. Τότε, ως διά μαγείας, κάτι προκύπτει, οι συνθήκες δεν ευνοούν ή η στιγμή δεν είναι η κατάλληλη. Κι έτσι, τα μεγάλα λόγια συνεχίζονται, αλλά τα αποτελέσματα παραμένουν άφαντα.
Στην καθημερινότητα, τους συναντάμε παντού. Είναι ο συνάδελφος που διαβεβαιώνει ότι θα αναλάβει το νέο project, αλλά όταν πλησιάζει το deadline έχει πάντα μια δικαιολογία. Είναι ο φίλος που οργανώνει στα λόγια τις πιο απίθανες εξορμήσεις, αλλά δεν φτάνει ποτέ στο σημείο να κλείσει εισιτήρια. Είναι κι εκείνος που μιλά ασταμάτητα για τους στόχους του, παρουσιάζει τον εαυτό του ως άνθρωπο γεμάτο φιλοδοξίες και περιμένει από τους άλλους να εντυπωσιαστούν, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει πολλά στην πράξη. Με λίγα λόγια, επενδύει περισσότερο στην εικόνα που δημιουργεί παρά σε όσα πραγματικά κάνει.
Το πιο ενδιαφέρον, βέβαια, είναι τι συμβαίνει όταν κάποιος αποφασίσει να του ζητήσει τον λόγο. Αντί για συγκεκριμένες απαντήσεις, συνήθως ακολουθούν υπεκφυγές, μετατόπιση ευθυνών και υποσχέσεις ότι όλα θα αλλάξουν σύντομα. Γιατί μπορεί οι πράξεις να απουσιάζουν, οι δικαιολογίες, όμως, δεν στερεύουν ποτέ. Αν έχεις συναντήσει κι εσύ έναν τέτοιο φαφλατά, οι δέκα φράσεις που ακολουθούν πιθανότατα θα σου είναι κάτι παραπάνω από γνώριμες.
Οι φράσεις που θα ακούσεις από ανθρώπους που έχουν «μαλώσει» με τις πράξεις
1. «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή»
Πάντα υπάρχει κάτι που δεν ευνοεί τα σχέδιά τους. Η δουλειά είναι πιεστική, η αγορά δεν είναι στα καλύτερά της, οι συνθήκες δεν έχουν ωριμάσει. Κάπως έτσι, η κατάλληλη στιγμή μετατίθεται συνεχώς για το μέλλον, το οποίο παραμένει μονίμως αόριστο.
2. «Έχω τόσα πράγματα στο μυαλό μου, δεν προλαβαίνω»
Αν άκουγες μόνο όσα έχουν να κάνουν, θα πίστευες ότι διαχειρίζονται δέκα διαφορετικά projects ταυτόχρονα. Στην πράξη, όμως, η πολυάσχολη εικόνα τους δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε αποτελέσματα. Άλλωστε, το να σκέφτεσαι κάτι δεν σημαίνει ότι το έχεις κάνει κιόλας.
3. «Κανείς δεν με στηρίζει»
Μια κλασική δικαιολογία που μεταφέρει όλη την ευθύνη στους άλλους. Αν δεν προχώρησε το σχέδιο, φταίνε οι φίλοι που δεν βοήθησαν, οι συνεργάτες που δεν πίστεψαν στην ιδέα ή οι άνθρωποι που δεν αναγνώρισαν τις δυνατότητές τους. Το ενδεχόμενο να χρειάζεται να κάνουν οι ίδιοι το πρώτο βήμα σπάνια μπαίνει στη συζήτηση.
4. «Αν ήθελα πραγματικά, θα το είχα κάνει ήδη»
Ακούγεται σχεδόν σαν αυτοκριτική, αλλά συχνά λειτουργεί ως τρόπος να κλείσει η συζήτηση χωρίς να αλλάξει τίποτα. Αντί να εξετάσουν τι τους κρατά πίσω και να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, αφήνουν να εννοηθεί ότι απλώς δεν έχουν αποφασίσει ακόμη να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους.
5. «Περίμενε και θα δεις»
Εδώ η υπόσχεση παίρνει διαστάσεις. Μπορεί να μην υπάρχει κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα, αλλά υπάρχει πάντα ένα εντυπωσιακό μέλλον που υποτίθεται ότι πλησιάζει. Το πρόβλημα είναι πως, όσο περνά ο καιρός, οι πράξεις εξακολουθούν να μην επιβεβαιώνουν τα μεγάλα λόγια.
6. «Δεν θέλω να κάνω κάτι πρόχειρο»
Η τελειομανία γίνεται η τέλεια κάλυψη για την αναβλητικότητα. Δεν ξεκινούν επειδή θέλουν να είναι όλα σωστά, δεν προχωρούν επειδή κάτι δεν είναι έτοιμο και τελικά δεν ολοκληρώνουν τίποτα. Μόνο που η τελειότητα δύσκολα κατακτάται χωρίς δοκιμές, λάθη και πραγματική προσπάθεια.
7. «Έχω μια ιδέα που θα αλλάξει τα πάντα»
Οι ιδέες τους είναι πάντα μεγάλες, φιλόδοξες και, φυσικά, διαφορετικές από οτιδήποτε έχεις ακούσει μέχρι σήμερα. Αυτό που λείπει συνήθως είναι το σχέδιο για την υλοποίησή τους. Γιατί, όσο εντυπωσιακή κι αν είναι μια ιδέα, χωρίς δουλειά παραμένει απλώς μια ιδέα.
8. «Δεν αξίζει να ασχοληθώ με αυτά τα μικρά»
Οι μικρές κινήσεις δεν τους συγκινούν. Θέλουν το μεγάλο αποτέλεσμα, την αναγνώριση και την επιτυχία, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν από τα καθημερινά, συχνά βαρετά βήματα που απαιτούνται για να φτάσουν εκεί. Κι έτσι, περιμένοντας την εντυπωσιακή ευκαιρία, προσπερνούν όσα θα μπορούσαν πραγματικά να τους οδηγήσουν μπροστά.
9. «Θα το κάνω όταν ξεκαθαρίσουν τα πράγματα»
Πάντα υπάρχει μια εκκρεμότητα που πρέπει πρώτα να διευθετηθεί. Μόλις τελειώσει η δουλειά, μόλις περάσει αυτή η περίοδος, μόλις λυθεί εκείνο το πρόβλημα. Η αναμονή γίνεται τρόπος ζωής και κάθε νέα προϋπόθεση προσφέρει έναν ακόμη λόγο για να μην ξεκινήσουν.
10. «Εγώ ξέρω τι κάνω, δεν χρειάζεται να εξηγώ τα πάντα»
Και κάπως έτσι, όταν οι ερωτήσεις γίνονται πιο συγκεκριμένες, η συζήτηση τελειώνει. Αντί για απαντήσεις, εμφανίζεται η ενόχληση, λες και το πρόβλημα είναι ότι κάποιος τόλμησε να ζητήσει εξηγήσεις. Γιατί, όταν τα αποτελέσματα απουσιάζουν, η αυτοπεποίθηση από μόνη της δεν αρκεί για να πείσει τους πάντες