Μπορεί στην Ελλάδα ο ύπνος κατά τη διάρκεια του 8ωρου στη δουλειά να σημαίνει απόλυση, ωστόσο στην Ιαπωνία αποτελεί δείγμα μιας παραγωγικής και αποδοτικής ημέρας.
Ας είμαστε ειλικρινείς: στην Ελλάδα έχουμε μείνει πολύ πίσω όσον αφορά τις αντιλήψεις και τους «κανόνες» γύρω από κοινωνικά ή εργασιακά θέματα. Πορευόμαστε σε ένα σύστημα που δομήθηκε δεκάδες χρόνια πριν, χωρίς καμία αλλαγή, χωρίς καμία αναπροσαρμογή, χωρίς καμία εξέλιξη. Διδαχτήκαμε να εστιάζουμε στη μικρή εικόνα, να δεχόμαστε τα πράγματα όπως είναι, γιατί «έτσι είναι» και να μην απαιτούμε την αλλαγή, επειδή ποιος ξέρει μπορεί να βρεθούμε και δακτυλοδεικτούμενοι. Και πλέον, που η Gen Z έχει βγει στην αγορά εργασίας και διεκδικεί καλύτερες συνθήκες και πιο υψηλούς μισθούς απ’ ότι κάναμε οι μεγαλύτερες γενιές στην ηλικία της, κάπως κακοφαίνεται σε πολλούς, αφού εμείς τότε απλώς λέγαμε «ευχαριστώ που έχουμε μια δουλειά».
Οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι ωριμάζουν και αντιδρούν, τα ερεθίσματα αυξάνονται, οι απόψεις πλάθονται ξανά και οι περισσότεροι απλώς αναζητούμε – μέσα μας και έξω στον κόσμο – την πιο εξελιγμένη εκδοχή του εαυτού μας. Εν έτει 2026, η μασημένη τροφή κάπως μπαγιάτισε και οι κοινωνικές – πολιτικές θεωρίες για τον κόσμο γύρω μας ξεθώριασαν. Πλέον, οι νέοι έχουν τα κότσια να σταθούν ενώπιον του συστήματος, να το αμφισβητήσουν, να το επικρίνουν και να επικοινωνήσουν τα «πιστεύω» τους, αφήνοντας πίσω τους τις όποιες «δεδομένες αρχές» έμαθαν από το σπίτι ή το σχολείο. Μπορεί να μην αγγίζουμε τα πρότυπα του εξωτερικού, όμως τα πρώτα δείγματα αλλαγής ματιάς έχουν κάνει την εμφάνισή τους.
Pexels
Από την «προκαθορισμένη» ανάγκη της δημιουργίας οικογένειας μέχρι την αδικαιολόγητη σιγουριά ότι ένα παιδί θα ακολουθήσει το επάγγελμα του γονιού του, γιατί «εκεί θα βγάλει λεφτά», «είναι στρωμένη επιχείρηση», «αυτό το επάγγελμα έχει κύρος για την κοινωνία», πολλές από αυτές τις απόψεις που μεγάλωσαν οι γονείς μας και σε έναν μεγάλο βαθμό και εμείς, οι millennials, τείνουν να αμφισβητούνται, ωστόσο ο δρόμος μέχρι την ολοκληρωτική και ουσιαστική αλλαγή του συστήματος που βάζει συνεχώς τίτλους/ταμπέλες και εγκλωβίζει τους ανθρώπους μέσα στα κουτάκια του, λες και δεν είναι ελεύθερα όντα, παραμένει μακρύς. Η άνθιση της τεχνολογίας μπορεί να θύμισε ξαφνική τρικυμία σε μπουνάτσα για τη γενιά μας, όμως πλέον η δύναμή της έχει γίνει αντιληπτή και οι μηχανισμοί αυτοπροστασίας έχουν ενεργοποιηθεί – σε έναν σημαντικό βαθμό τουλάχιστον.
Και μέσα σε όλα αυτά, μια ανάρτηση που είδα στο Instagram με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο διαφορετική νοοτροπία έχουμε ως λαός σε σύγκριση με άλλες χώρες του εξωτερικού. Όχι, και εκεί δεν είναι όλα ιδανικά ή τέλεια, ωστόσο είναι διαφορετικά και αυτή η διαφορετικότητα είναι που, τις περισσότερες φορές, εντυπωσιάζει. Πράγματα που εμείς εδώ στην Ελλάδα ούτε θα μπορούσαμε να τα φανταστούμε (για κάποια ευτυχώς), εκεί αποτελούν γνώριμη καθημερινότητα και όλοι είναι συμφιλιωμένοι με αυτό. Αν, για παράδειγμα, ζεις στην Ιαπωνία και κατά τη διάρκεια της εργασίας σου νιώσεις την ανάγκη να πάρεις έναν υπνάκο, κανείς δεν θα σου πει τίποτα, αφού θεωρείται φυσιολογικό. Να φανταστούμε τι θα γινόταν, αν το κάναμε αυτό στην Ελλάδα; Πόση ώρα θα χρειαζόταν μέχρι να ακουστεί η φράση «περάστε από το λογιστήριο»;
Αυτή κι άλλες πέντε συμπεριφορές που συμβαίνουν εκεί έξω στον κόσμο και είναι απολύτως φυσιολογικές για όλους – ανεξάρτητα από οτιδήποτε – είναι που πρέπει να διαβάσεις αυτή την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου. Κάπου θα γελάσεις, αλλού θα σοκαριστείς και αλλού θα τρολάρεις. Όλα αποδεκτά.
6 «κανονικές» συμπεριφορές των ανθρώπων στο εξωτερικό, που στην Ελλάδα θεωρούνται «περίεργες» και «μη αποδεκτές»
- -Έχεις μια κουραστική ημέρα στη δουλειά. Έχεις αφιερώσει σώμα και πνεύμα για ένα project μέχρι που δεν αντέχεις άλλο και χρειάζεσαι επειγόντως ξεκούραση. Όχι, δεν θα περιμένεις να επιστρέψεις στο σπίτι σου. Στην Ιαπωνία, θα κατεβάσεις την καρέκλα σου και απλώς θα κοιμηθείς, χωρίς εξηγήσεις, άδειες ή δικαιολογίες. Τόσο απλά και εύκολα. Φαντάζεσαι να το κάναμε αυτό στην Ελλάδα; Οι ουρές στον ΟΑΕΔ θα έφταναν μέχρι τη θάλασσα.
- -Στην Κίνα, οι γονείς έχουν το δικαίωμα να πάνε σε δημόσιες «αγορές γάμων» – ναι, καλά το έγραψα – και να αναζητήσουν συζύγους για τα ενήλικα παιδιά τους. Τελικά, η παρεμβατικότητα των γονέων δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά εγώ κάπως γέλασα. Θα θέλαμε να συμβαίνει και εδώ; Σίγουρα όχι, γιατί άλλωστε μόνο αυτό μας έλειπε.
- -Τώρα θα πάμε μέχρι τη Γερμανία, εκεί όπου το να ξεμείνεις από καύσιμα μέσα σε έναν αυτοκινητόδρομο θεωρείται αδίκημα και τιμωρείται. Για την ακρίβεια, οι οδηγοί λαμβάνουν πρόστιμο, όπως εμείς όταν δεν φοράμε ζώνη.
- -Ανηφορίζοντας προς Σκανδιναβία και συγκεκριμένα στη Νορβηγία, οι γονείς αφήνουν τα μωρά τους στα καρότσια τους έξω στο κρύο – για την ακρίβεια στις πολικές θερμοκρασίες – και εκείνοι απολαμβάνουν τον καφέ ή το φαγητό τους εντός του μαγαζιού. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας ούτε κανένας κίνδυνος. Η ασφάλεια κυριαρχεί. Αν δικαίως αναρωτιέσαι, αν το παιδί θα ξεπαγιάσει, θα σου απαντήσω αρνητικά, αφού, μάλιστα, υποστηρίζουν πως το κρύο κάνει καλό στην υγεία τους.
- -Στη Γαλλία, τώρα, κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να παντρευτεί πρόσωπο που έχει πεθάνει – γνωστός ως «μεταθανάτιος γάμος» – ωστόσο υπάρχουν πολύ αυστηρές προϋποθέσεις για να καταστεί αυτό δυνατό. Και εδώ που τα λέμε κιόλας, τι νόημα μπορεί να έχει;
- -Τέλος, στη Σιγκαπούρη είναι απαγορευτικό να μασάς τσίχλα, οπουδήποτε μέσα στη χώρα. Να τι δεν θα βρεις ποτέ σε ένα σούπερ μάρκετ της περιοχής. Δηλαδή, τα παιδιά εκεί δεν γνωρίζουν πώς είναι να κάνεις φούσκες.