Η 17χρονη Μαρίνα Χατζηκώστα κατέκτησε το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νεότητας και η ιστορία της μας συγκινεί.
Υπάρχουν ειδήσεις που σου φτιάχνουν τη μέρα και σου υπενθυμίζουν ότι η νέα γενιά έχει πολλά να δώσει. Η 17χρονη Μαρίνα Χατζηκώστα είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις. Η νεαρή αθλήτρια κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη δισκοβολία στους 4ους Ολυμπιακούς Αγώνες Νεότητας, που διεξάγονται στο Ντακάρ της Σενεγάλης, γράφοντας μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του κυπριακού αθλητισμού.
Η Μαρίνα Χατζηκώστα χάρισε στην Κύπρο το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στη συγκεκριμένη διοργάνωση, πετυχαίνοντας βολή στα 53,20 μέτρα. Η αθλήτρια, που προπονείται με τον Κωνσταντίνο Σταύρου, ξεκίνησε τον αγώνα με βολή στα 48,17 μέτρα, επίδοση που την έφερε στην τρίτη θέση. Ακολούθησαν τρεις άκυρες προσπάθειες, ωστόσο δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Στην πέμπτη βολή της έστειλε τον δίσκο στα 53,20 μέτρα και εξασφάλισε την πρώτη θέση, ανεβαίνοντας στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.
Η επιτυχία της αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι, μέχρι σήμερα, η Κύπρος είχε κατακτήσει δύο ασημένια μετάλλια στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων Νεότητας. Το πρώτο ήρθε το 2010 στη Σιγκαπούρη, με τον Αλέξανδρο Πουρσανίδη στη σφυροβολία, ενώ το δεύτερο το 2014 στη Νανζίνγκ, με την Παρασκευή Ανδρέου στα 100 μέτρα. Η Μαρίνα, λοιπόν, πρόσθεσε το όνομά της σε αυτή τη μικρή αλλά σημαντική ιστορία επιτυχιών, χαρίζοντας στη χώρα της μια πρωτιά.
Η ρατσιστική επίθεση που έχει δεχτεί η Μαρίνα Χατζηκώστα
Πίσω από τη σπουδαία αυτή αθλητική διάκριση υπάρχει και μια προσωπική ιστορία που αξίζει να ακουστεί. Η Μαρίνα Χατζηκώστα έχει μιλήσει δημόσια για τις ρατσιστικές επιθέσεις που έχει δεχτεί εξαιτίας της καταγωγής της. Η ίδια είναι υιοθετημένη από τη γέννησή της από Κύπριους γονείς, ενώ η βιολογική της μητέρα κατάγεται από την Πολωνία και ο βιολογικός της πατέρας από τη Νιγηρία.
Πριν από λίγους μήνες, μέσα από μια ανάρτηση στο Facebook, θέλησε να μοιραστεί την ιστορία της, να μιλήσει για την ταυτότητά της και να απαντήσει σε όσους αμφισβητούν την κυπριακότητά της. Παράλληλα, δεν δίστασε να αναφερθεί στον ρατσισμό που έχει αντιμετωπίσει, ζητώντας από την πολιτεία και τις αρμόδιες αρχές να αναλάβουν δράση.
Στην ανάρτησή της έγραψε:
«Είμαι η Μαρίνα Χατζηκώστα. Γεννήθηκα στη Λεμεσό στις 8 Φεβρουαρίου 2009. Υιοθετήθηκα στη γέννα από τους γονείς μου Σιμόνη Παπαλεοντίου Χατζηκώστα και Σάββα Χατζηκώστα. Η βιολογική μου μητέρα ήταν από Πολωνία και ο βιολογικός μου πατέρας από Νιγηρία. Φοίτησα στο 3ο Δημοτικό Σχολείο, έπειτα στο Λανίτειο Αθλητικό Γυμνάσιο και τώρα φοιτώ στο Λανίτειο Αθλητικό Λύκειο, όπου θα μπω στην Τρίτη Λυκείου τον Σεπτέμβριο.
Η μητέρα μου είναι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, συγκεκριμένα το Βαρώσι, όπου μετά το πραξικόπημα ήρθε στη Λεμεσό, και ο πατέρας μου είναι από τη Λεμεσό, με χωριά την Πάχνα και την Ακαπνού. Μπορεί να μην έχω “κυπριακό αίμα” στις φλέβες μου, αλλά εγώ είμαι περήφανη Κύπρια και εκπροσώπησα, και θα συνεχίσω να εκπροσωπώ, τη χώρα μου με περηφάνια.
Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον εθνικό μας ύμνο στην Ιταλία, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, όπου και πήρα το χρυσό μετάλλιο, βούρκωσα από την περηφάνια που με κυρίευε. Τώρα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, όπου πήρα το χάλκινο μετάλλιο, κάθε στιγμή του αγώνα σκεφτόμουν ότι ήθελα να βγάλω τη χώρα μου ασπροπρόσωπη. Η Κύπρος μπορεί να είναι ένα μικρό νησί, με λιγότερο από 1 εκατομμύριο κατοίκους, αλλά είμαστε μια πολύ δυνατή χώρα, που μπορεί να συναγωνιστεί με χώρες που θεωρούνται τιτάνες.
Ο ρατσισμός που δέχτηκα στα σχόλια από διάφορους μετά τις επιτυχίες μου είναι απαράδεκτος. Άλλοι αθλητές, όπως ο τεράστιος Μίλαν Τραΐκοβιτς, ένας από τους καλύτερους αθλητές που πέρασαν από την Κύπρο, με πολλές διεθνείς διακρίσεις, περνούν καθημερινά το ίδιο. Αυτό είναι ένα θέμα που η πολιτεία και οι αρμόδιες αρχές πρέπει να διευθετήσουν, για να μπορούμε όλοι να ζούμε αρμονικά, χωρίς διακρίσεις. Το πόσο “Κύπρια” είμαι, το δείχνουν τα αποτελέσματά μου και η ανθρωπιά μου. Καλή επιτυχία σε όλη την κυπριακή αποστολή που λαμβάνει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα».
Η ιστορία της Μαρίνας Χατζηκώστα είναι μια υπενθύμιση ότι η ταυτότητα ενός ανθρώπου δεν καθορίζεται από την καταγωγή του, αλλά και από τις αξίες, τις επιλογές και τον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι στον κόσμο. Στα 17 της χρόνια, εκείνη έχει ήδη καταφέρει κάτι σπουδαίο, να κάνει μια ολόκληρη χώρα περήφανη για την προσπάθεια και τις επιδόσεις της. Και το χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε είναι η καλύτερη απάντηση σε κάθε φωνή που προσπάθησε να την κάνει να αισθανθεί ότι δεν ανήκει εκεί όπου η ίδια νιώθει σπίτι της.