Η υπερχλιδάτη όψη της γυναικείας αλληλεγγύης, με τις Οσκαρικές πρωταγωνίστριες και την ιέρεια του ριάλιτι, Κιμ Καρντάσιαν, εξελίσσεται στο πλέον παράδοξο και συζητημένο τηλεοπτικό φαινόμενο της εποχής
Οι κριτικές διεθνώς τη χαρακτήρισαν απίστευτα κακή έως τη “χειρότερη σειρά του 21ου αιώνα” (Telegraph). Το “All’s fair”, η δημουργία του Ράιαν Μέρφι, στην οποία ηθοποιοί υποψήφιες για Όσκαρ και Emmy συναντούν την ερμηνευτική δεινότητα της βασίλισσας του ριάλιτι τείνει να εξελιχθεί στο πλέον παράδοξο τηλεοπτικό φαινόμενο της εποχής: είναι τόσο κακή, που σχεδόν απαγορεύεται να τη χάσεις!
Η καθαρά γυναικεία σειρά “All’s fair” (“Όλα επιτρέπονται” στα ελληνικά), που εστιάζει σε μια εικόνα ζωής των εξωφρενικά πλουσίων με τη λογική εκτεταμένου διαφημιστικού βίντεο στο TikTok, δεν προσπαθεί καν να ενταχθεί στα πρότυπα της “καλής τηλεόρασης”. Κι αυτό ακριβώς αποτελεί στοιχείο της γοητείας της. Καταφέρνει να γίνει τηλεόραση που παρακολουθείς, επειδή δεν πιστεύεις στα μάτια σου. Κι όσο περισσότερο, οι κριτικές την απορρίπτουν, τόσο συνεχίζει να προσελκύει κοινό, να αναπαράγεται στα social media και να μετατρέπει τις αδυναμίες της σε πλεονέκτημα και θέμα συζήτησης.
Τόσο κακή, που όλοι τη βλέπουν!
Η πρεμιέρα της δεύτερης σεζόν με τρία από τα οκτώ επεισόδια στις 4 Νοεμβρίου στο Disney + (κι ένα καινούριο κάθε Τετάρτη), προκάλεσε νέο “κύμα” αρνητικών σχολίων και συζητήσεων, αλλά και μια αχτίδα φωτός: μήπως -όπως σημειώνει η κριτική του Guardian- καταλήγει να ενταχθεί στην κατηγορία του “τόσο κακή, που γίνεται καλή;”.
Το βέβαιο είναι πως ό,τι και να λένε οι κριτικοί, το κοινό την παρακολουθεί και τη σχολιάζει. Ο πρώτος κύκλος, με 3,2 εκατ. views τις τρεις πρώτες μέρες προβολής του, στάθηκε η κορυφαία σε τηλεθέαση σειρά του Hulu τα τελευταία τρία χρόνια κι ο δεύτερος, αν και δεν έχουν δημοσιοποιηθεί ακόμα επίσημα στοιχεία, ξεκίνησε με πατημένα γκάζια (στην Ελλάδα είναι στις πρώτες θέσεις του ΤΟΠ 10 της Disney+).
Κι είναι επίσης γεγονός ότι στα νέα επεισόδια, κάτι έχει αλλάξει -προς το καλύτερο ή το πιο παρανοϊκά κακό. Σύμφωνα με την κριτική του Guardian, υπάρχει πλέον η υποψία ότι “ανάμεσα στις μαϊμούδες που πληκτρολογούν τα σενάρια έχει παρεισφρήσει ένας άνθρωπος…”.
Όλα επιτρέπονται στην τηλεόραση
Στην πρώτη σεζόν του, το “All’s fair” στάθηκε η πιο τρανταχτή απόδειξη της ιδέας ότι όλα επιτρέπονται στη ζωή, στον έρωτα και στην τηλεόραση. Στα πρώτα επεισόδια, έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα ριάλιτι χωρίς σενάριο, με πρωταγωνίστριες καταξιωμένες ηθοποιούς, όπως η Γκλεν Κλόουζ, η Ναόμι Γουότς (υποψήφιες στο παρελθόν για Όσκαρ) και η Σάρα Πόλσον, σε συνδυασμό με την ιέρεια της glam real life, Κιμ Καρντάσιαν.
Όλες τους υποδύονται τις πάμπλουτες δικηγόρους διαζυγίων, που αλλάζουν ρούχα, παλτό, αξεσουάρ και κοσμήματα διάσημων οίκων, μετακινούνται με ιδιωτικές πτήσεις, ζουν σε υπερπολυτελείς κατοικίες και μοιράζονται το μεσημεριανό τους σούσι, τις γαρίδες και τη βελουτέ σελινόριζας σε μαρμάρινα τραπέζια.
Κι ύστερα συζητούν για το πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα, πλούσια, όμορφη και δυναμική, τσουγκρίζουν τα κρυστάλλινα ποτήρια τους με τη συλλεκτική σαμπάνια και κάνουν αγκαλιές, λέγοντας η μία στην άλλη “I love you!”. Στο ενδιάμεσο, φροντίζουν και για κάποιες εξωφρενικές υποθέσεις διαζυγίων, πάντα με την πλευρά των γυναικών, ακόμα και με παιδικά τεχνάσματα όπως το αόρατο μελάνι. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Υψηλή ραπτική, διαμάντια και ποπ κουλτούρα
Οι διαφορετικές ιστορίες, που ως δικηγόροι αναλαμβάνουν, λειτουργούν ως ένα επιμέρους στοιχείο στη σειρά. Στο κέντρο της είναι η λαμπερή ζωή των αδιανόητα πλούσιων, οι υπερπολυτελείς γκαρνταρόμπες, τα διαμάντια και τα vintage κομμάτια της Καρντάσιαν (όπως η βελούδινη κάπα, που φόρεσε η Ελίζαμπεθ Τέιλορ στο περίφημο “πάρτι των Σκορπιών” της Γκρέις Κέλι), τα σακάκια Yves Saint Laurent και τα Balenciaga παλτό της Σάρα Πόλσον και οι καρφίτσες Tiffany & Co. της Γκλεν Κλόουζ -που απαιτούσαν ειδική φύλαξη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Ο δεύτερος κύκλος μοιάζει σαν να έλαβε υπ’ όψην του τις αρνητικές κριτικές κι αποφάσισε να τους κλείσει περιπαικτικά το μάτι. Να τους γελάσει κατάμουτρα και να δώσει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στην υπερβολή, μαζί με μια δόση αλλόκοτου χιούμορ και αυτοσαρκασμού (ενισχυμένου από τις κατάλληλες μουσικές επιλογές), που βρίσκει στόχο, έχει fun και ενίοτε λειτουργεί ως παρωδία της ίδιας της κουλτούρας, που -σχεδόν υστερικά- αποθεώνει.
Συνεχίζουν να συμβαίνουν πάρα πολλά και ταυτόχρονα απολύτως τίποτα, ενώ οι ατάκες είναι πιο αστείες -ακόμα και για τους λάθος λόγους- και οι αναφορές σε διάσημες στιγμές της ποπ κουλτούρας πιο ξεκάθαρες. Με κορυφαίο παράδειγμα τη σκηνή, που η Γκλεν Κλόουζ, κάποτε πρωταγωνίστρια της πιο διάσημης ταινίας εκδίκησης στην ιστορία του σινεμά, “Ολέθριας σχέσης”, λέει τη φράση: “Να θυμάστε πόσο επικίνδυνη είναι η ζωή για τους δικηγόρους. Το ξέρω από προσωπική πείρα. Η εκδίκηση είναι ένα άγριο παιχνίδι”.
Δυναμισμός, αισθητική και γυναικεία αλληλεγγύη
Στον νέο κύκλο, η πλοκή, όπως και οι διάλογοι, είναι ακόμα πιο υπερβολικοί και γεμάτοι ευφάνταστες παρομοιώσεις. Οι χαρακτήρες το ίδιο, ιδίως η μανιασμένα κακή -αλλά και κάπου ευαίσθητη στο πολύ βάθος- ηρωίδα της Σάρα Πόλσον, που μοιάζει με καλτ καρικατούρα υψηλής αισθητικής.
Οι πρωταγωνίστριες αποκαλούν η μία την άλλη queen ή bitch με την ίδια ευκολία. Είναι δυναμικές και σκληρά εργαζόμενες, όμως τα αφήνουν όλα στην άκρη για να ασχοληθούν με την αστρολογία, τα Ταρώ ή μια παρτίδα Uno και κάθε τόσο διοργανώνουν ένα χορό, ένα δείπνο ή ένα τσάι με σετ συλλεκτικών πιάτων, αφιερωμένων στην πριγκίπισσα Νταϊάνα.
Φλερτάρουν, ερωτεύονται ή χωρίζουν και αντιμετωπίζουν ένα ευρύτατο φάσμα θανάσιμων κινδύνων (που ξεκινά από έναν δολοφονικά δυσαρεστημένο αντίδικο και φτάνει μέχρι το σαμποτάζ του αεροπλάνου, πυροβολισμούς στο δείπνο των Ευχαριστιών ή την παρουσία ολοζώντανων σκορπιών μέσα σε μια επώνυμη τσάντα!).
Όλα -καλά ή κακά, σοβαρά είτε ασήμαντα- λύνονται μέσα σε ελάχιστα λεπτά, κι η ζωή συνεχίζεται σε ένα θορυβώδες συνονθύλευμα παραλογισμού, ψεύτικης βλεφαρίδας και γυναικείας αλληλεγγύης. Που τελικά όσο χειρότερο γίνεται, τόσο το καλύτερο.
