Μπορεί τα Όσκαρ να αργούν, όμως τα φθινοπωρινά κινηματογραφικά φεστιβάλ ήδη έχουν δείξει τα μεγάλα φαβορί.
Μπορεί τα Όσκαρ να είναι προγραμματισμένα για τις 15 Μαρτίου, όμως ήδη έχουν ολοκληρωθεί κάποια από τα πιο μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ του φθινοπώρου και έτσι μας έχουν δείξει τι μπορούμε να περιμένουμε από τη μεγάλη βραδιά.
Τρία διεθνή φεστιβάλ μας έδειξαν αυτά τα πέντε φαβορί για την κούρσα των Όσκαρ
Η Βενετία και το Telluride συμφώνησαν σε ένα πράγμα: τον Τζον Μάλκοβιτς
Το «Wild Horse Nine» του Μάρτιν ΜακΝτόνα έκανε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα της Βενετίας, όπου απέσπασε ένα 13λεπτο standing ovation. Την επόμενη ημέρα, παρουσιάστηκε στο Telluride ως η ταινία-έκπληξη, σε μια προβολή που συνέπεσε με την απονομή του Silver Medallion στον Τζον Μάλκοβιτς. Εννέα ημέρες αργότερα, η Βενετία ολοκλήρωσε τον κύκλο, χαρίζοντάς του το Coppa Volpi Α’ Ανδρικού Ρόλου.
Ποιος είναι ο ρόλος του; Ο Μάλκοβιτς υποδύεται έναν ετοιμοθάνατο πράκτορα της CIA, ο οποίος στέλνεται στο Νησί του Πάσχα τις τεταμένες ημέρες πριν από το πραξικόπημα της Χιλής το 1973. Η ερμηνεία του συνδυάζει την απειλή με την τρυφερότητα.
Ο ηθοποιός έχει υπάρξει δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ, για τις ταινίες «Places in the Heart» και «In the Line of Fire». Με το βραβείο, την τιμητική διάκριση και το standing ovation, η Ακαδημία έχει πλέον στα χέρια της μια ιστορία που μοιάζει σχεδόν ολοκληρωμένη. Η ταινία θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο.
Το «La Bola Negra» είναι το φαβορί για το Διεθνές Όσκαρ, αλλά και για κάτι παραπάνω
Ο Χαβιέρ Κάλβο και ο Χαβιέρ Αμπρόσι κέρδισαν το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες τον Μάιο, ταξίδεψαν με την ταινία στο Telluride και στη συνέχεια απέσπασαν το κορυφαίο βραβείο του Τορόντο.
Γυρισμένη σε φιλμ 35mm και εμπνευσμένη από το ανολοκλήρωτο έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα με τον ίδιο τίτλο, η ισπανική πρόταση για τα Όσκαρ κινείται ανάμεσα στο 1932, το 1937 και το 2017, ακολουθώντας τρεις γενιές ομοφυλόφιλων ανδρών σε σχεδόν έναν αιώνα ισπανικής ιστορίας.
Μια ισπανόφωνη ταινία του Netflix, για την οποία οι θεατές των φεστιβάλ δεν σταματούν να μιλούν, βρίσκεται ακριβώς εκεί που θα ήθελε να βρίσκεται οποιαδήποτε ταινία ενόψει της κούρσας για το Διεθνές Όσκαρ. Το Βραβείο Κοινού, όμως, μεγαλώνει σημαντικά τη συζήτηση.
Την τελευταία δεκαετία, εννέα από τους δέκα νικητές του Βραβείου Κοινού στο Τορόντο έλαβαν και υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία, με μοναδική εξαίρεση το «The Life of Chuck» του 2024. Δύο από αυτούς, το «Green Book» και το «Nomadland», κέρδισαν τελικά και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Αυτό δίνει στο Netflix, το οποίο δεν έχει κερδίσει ποτέ το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, κάθε λόγο να προωθήσει την ταινία σε όλες τις βασικές κατηγορίες. Και μάλιστα, οι πρωταγωνιστές Γκιταρρικαδελαφουέντε και Πενέλοπε Κρουζ δεν βρίσκονταν καν στο Telluride για να παρουσιάσουν την ταινία και να συναντήσουν ανθρώπους του χώρου, κι όμως το «La Bola Negra» κατάφερε να γίνει θέμα συζήτησης.
Το κοινό του Τορόντο δείχνει ότι η κούρσα για την Καλύτερη Ταινία παραμένει ανοιχτή
Γνωρίζουμε ότι το διαδίκτυο θέλει ήδη να χρίσει νικητή τον Κρίστοφερ Νόλαν και την «Οδύσσεια». Η ταινία βρίσκεται πράγματι πολύ ψηλά ανάμεσα στις ταινίες που έχουν ήδη προβληθεί και έχουν αφήσει εντυπώσεις, όμως απομένουν ακόμη έξι μήνες.
Στα social media υπήρξαν απορίες για το πώς το «La Bola Negra» μπορούσε να κερδίσει το Βραβείο Κοινού αλλά όχι το International People’s Choice Award. Οι υπεύθυνοι του TIFF εξήγησαν στο Variety ότι δεν υπάρχει ξεχωριστή ψηφοφορία και ότι το διεθνές βραβείο δεν αφορά αποκλειστικά ταινίες σε μη αγγλική γλώσσα, αλλά ταινίες που προέρχονται από χώρες εκτός Βόρειας Αμερικής.
Το «La Bola Negra» συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους συνολικά, επομένως το διεθνές βραβείο πήγε στην επόμενη ταινία εκτός Βόρειας Αμερικής, που επίσης συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους. Έτσι, το βραβείο κατέληξε σε ένα βρετανικό δράμα, γυρισμένο στα αγγλικά και με πρωταγωνιστή έναν Ιρλανδό ηθοποιό.
Μετά το «La Bola Negra» ακολούθησαν το «I Play Rocky» του Πίτερ Φαρέλι και το «Being Heumann» της Σιάν Χέντερ, δύο ταινίες που βασίζονται στη δύναμη του κοινού και διαθέτουν ξεκάθαρες, στιβαρές ιστορίες, ικανές να αποκτήσουν φανατικούς υποστηρικτές μέσα σε μια μακρά οσκαρική σεζόν. Η Χέντερ γνωρίζει καλά πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η αγάπη του κοινού, αφού το «CODA» ταξίδεψε από το Sundance μέχρι το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Την τελευταία δεκαετία, δύο στις τρεις ταινίες που τερμάτισαν στην πρώτη τριάδα του Τορόντο έλαβαν στη συνέχεια υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία. Το 2019, και οι τρεις πρώτες ταινίες –«Jojo Rabbit», «Marriage Story» και «Parasite»– βρέθηκαν στην τελική πεντάδα, με το «Parasite» να κερδίζει. Το 2020, μόνο το «Nomadland» κατάφερε να το πετύχει και τελικά κέρδισε και το Όσκαρ.
Αυτό το στατιστικό μπορεί να είναι λίγο άβολο για δύο ταινίες που θεωρούνται ήδη δυνατές υποψήφιες, το «Wild Horse Nine» και το «The Debut», καθώς καμία από τις δύο δεν βρέθηκε στην πρώτη τριάδα. Το γεγονός, ωστόσο, ότι μια ταινία δεν βρίσκεται στο βάθρο του Τορόντο δεν σημαίνει ότι έχει χάσει τις πιθανότητές της. Το 2017, το «The Shape of Water» ήταν μία από τις ταινίες για τις οποίες συζητούσαν περισσότερο στο Τορόντο, αλλά τερμάτισε εκτός τριάδας και τελικά κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το ίδιο συνέβη και το 2016 με το «Moonlight» του Μπάρι Τζένκινς, το οποίο τελικά κέρδισε στα Όσκαρ το «La La Land», που είχε κερδίσει το Βραβείο Κοινού του TIFF.
Από την άλλη πλευρά, καμία ταινία που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες δεν έχει κερδίσει ποτέ το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η τελευταία που κατάφερε να μετατρέψει το βραβείο των Καννών σε οσκαρική υποψηφιότητα ήταν το «Cold War» του Πάβελ Παβλικόφσκι το 2018, ενώ πριν από αυτό ήταν το «Foxcatcher» του Μπένετ Μίλερ το 2014.
Η κούρσα Α’ Γυναικείου Ρόλου έχει ήδη ένα μεγάλο όνομα και έχει ήδη ένα Όσκαρ στην κατοχή της
Η Τζούλιαν Μουρ έφτασε στο Telluride ως ένα από τα ονόματα του προγράμματος. Έφυγε από εκεί ως η ηθοποιός που όλοι θα πρέπει να ξεπεράσουν. Στο «The Debut», την τρίτη ταινία που σκηνοθετεί ο Τζέσι Άιζενμπεργκ, η Μουρ υποδύεται τη Μόνα Φρίντμαν, μια συνεσταλμένη νοικοκυρά από το Νιου Τζέρσεϊ, η οποία καταλήγει να συμμετέχει σε ένα μιούζικαλ ενός κοινοτικού θεάτρου και ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να σταματήσει.
Ο ρόλος της επιτρέπει να είναι αστεία, εύθραυστη και απόλυτα αφοπλισμένη, πολλές φορές όλα αυτά ταυτόχρονα. Παράλληλα, ερμηνεύει τα πρωτότυπα τραγούδια του Άιζενμπεργκ σαν μια γυναίκα που περίμενε όλη της τη ζωή κάποιον να της δώσει την ευκαιρία. Το κοινό του Telluride χειροκρότησε στη μέση της ταινίας, κατά τη διάρκεια μιας σκηνής πρόβας με τον Πολ Τζιαμάτι, και ξανά πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Τα φεστιβαλικά κοινά σπάνια κάνουν κάτι τέτοιο έστω και μία φορά.
Η Τζούλιαν Μουρ κέρδισε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία, «Still Alice», πριν από 11 χρόνια.
Και μετά υπάρχει η Βενετία. Η Ματίλντε Άρσελ κέρδισε το Coppa Volpi για το «Woman Unknown», το μεταπολεμικό δανέζικο δράμα που απέσπασε επίσης τον Χρυσό Λέοντα, έναν διπλό θρίαμβο που η κριτική επιτροπή μπορεί να απονείμει μόνο ομόφωνα.
Όπως έχει δηλώσει η ίδια, πρόκειται για τον πρώτο πρωταγωνιστικό της ρόλο και το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ στο οποίο συμμετέχει. Η Άρσελ δεν είναι ένα όνομα που γνωρίζει ακόμη η Ακαδημία. Παρ’ όλα αυτά, μια ερμηνεία που συνοδεύεται από έναν Χρυσό Λέοντα δύσκολα περνά απαρατήρητη, ειδικά τώρα που, χάρη στους νέους κανόνες της Ακαδημίας, το «Woman Unknown» μπορεί να διεκδικήσει και υποψηφιότητα στην κατηγορία του Διεθνούς Όσκαρ.
Η κούρσα είναι ανοιχτή και δεν πρέπει να περιμένουμε «σίγουρες» υποψηφιότητες σύντομα
Υπάρχουν πολλά κοινά θέματα που διατρέχουν τις ταινίες του φθινοπώρου. Πολλές από αυτές αφορούν την ίδια την τέχνη της υποκριτικής και αυτό είναι κάτι που αγαπά ιδιαίτερα ο κλάδος των ηθοποιών. Οι ηθοποιοί αποτελούν το μεγαλύτερο τμήμα της Ακαδημίας. Είναι οι ίδιοι που αποφασίζουν αποκλειστικά τις τέσσερις κατηγορίες ερμηνείας, ενώ ψηφίζουν και για την Καλύτερη Ταινία, όπως όλα τα υπόλοιπα μέλη.
Όταν δίνεις στους ηθοποιούς μια ταινία που μιλά για τη δική τους δουλειά και τη δική τους ιστορία, είναι φυσικό να δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να βοηθήσει ταινίες όπως το «Elsinore» και το «The Debut» στην πορεία προς τα Όσκαρ.
Η ιστορία το έχει δείξει αρκετές φορές. Το «All About Eve», μια ταινία για μια σταρ του Broadway και τη νεαρή αντικαταστάτριά της που θέλει να πάρει τη θέση της, απέσπασε τότε ρεκόρ 14 υποψηφιοτήτων και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το «Shakespeare in Love» κέρδισε το «Saving Private Ryan». Το «The Artist» κέρδισε με πρωταγωνιστή έναν σταρ του βωβού κινηματογράφου που δεν μπορεί να επιβιώσει στην εποχή του ομιλούντος σινεμά. Το «Birdman» κέρδισε με έναν ξεπεσμένο ηθοποιό που τα παίζει όλα για όλα σε μια πρεμιέρα στο Broadway.
Τα «Black Swan», «La La Land» και «Judy» χάρισαν στις Νάταλι Πόρτμαν, Έμα Στόουν και Ρενέ Ζελβέγκερ αντίστοιχα το δικό τους αγαλματίδιο Όσκαρ. Και μόλις έξι μήνες πριν, η Τζέσι Μπάκλεϊ κέρδισε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για το «Hamnet», μια ταινία που κορυφώνεται με ένα κοινό στο Globe Theatre να παρακολουθεί τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ.
Ωστόσο ο Μάρτιος είναι αρκετά μακριά και τα πάντα μπορούν να αλλάξουν μέχρι την ψηφοφορία για τις υποψηφιότητες τον Ιανουάριο.