Η είδηση πέρασε στα ψιλά: 24χρονη Αυστραλή επικρίθηκε για το ντεκολτέ της σε βίντεο με φίλες της στο Instagram και απάντησε: «Δεν ντρέπομαι για την εμφάνισή μου».
Η Μπρίτζετ Φράνσις βγήκε με τις φίλες της, χόρεψε, σήκωσε τα χέρια ψηλά, φόρεσε ένα τοπ με βαθύ ντεκολτέ και ανέβασε ένα βίντεο. Έκανε ό,τι θα έκανε μια γυναίκα με την παρέα της. Κι όμως, για κάποιους αυτό ήταν αρκετό για να ανοίξει ένας μικρός δημόσιος ανακριτικός κύκλος: φοράει ή δεν φοράει σουτιέν, το ρούχο ταιριάζει στο σώμα της, έπρεπε να ήταν πιο σεμνή και να καλύψει το ντεκολτέ της, μήπως τελικά έχει κάποιο πρόβλημα υγείας; Γιατί, προφανώς, όταν μια γυναίκα δείχνει το ντεκολτέ της χωρίς να απολογείται, το Διαδίκτυο θεωρεί ότι έχει αποκτήσει αυτομάτως δικαίωμα ελέγχου.
Όταν μια γυναίκα ανεβάζει ένα ποστ με αυτό που φοράει (και προφανώς δεν την νοιάζει) εσύ, ο του πληκτρολογίου δικαστής, δεν σχολιάζεις το ρούχο. Διεκδικείς εξουσία πάνω σε ένα γυναικείο σώμα που δεν σου ανήκει. Εσύ αποφασίζεις με την κριτική σου πόσο θα φαίνεται, πώς θα κινείται, τι θα φοράει και, κυρίως, αν δικαιούται να νιώθει όμορφη μέσα σε αυτό. Και φυσικά δεν χρειάζεται καν να γνωρίζεις μια γυναίκα για να πιστεύεις ότι δικαιούσαι να την ταπεινώσεις. Αρκεί μια εικόνα της.
Το γυναικείο σώμα δεν είναι δημοψήφισμα
Υπάρχει μια βαθιά υποκρισία στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει κάποιος τη γυναικεία εμφάνιση. Αν μια γυναίκα χάσει βάρος, τη χειροκροτούν. Αν χάσει κιλά και μεταμορφωθεί, τη συγχαίρουν. Αν όμως εμφανιστεί με το σώμα που έχει τώρα, χωρίς να το βάλει σε συσκευασία αυτοβελτίωσης, χωρίς να σου προσφέρει το αφήγημα της πειθαρχίας, της προσπάθειας και της “νίκης” ¨π.χ. επί των κιλών, τότε ξαφνικά κάτι δεν πάει καλά. Πρέπει να δώσει εξηγήσεις, να καλύψει το γυμνό της δέρμα, να δώσει πειστικές δικαιολογίες. Λες και το σώμα μιας γυναίκας είναι αποδεκτό μόνο όταν εντοπίζουν πάνω του μια επιτυχία που εγκρίνουν.
Επομένως, δεν θέλουν να βλέπουν γυναίκες που νιώθουν όμορφα όπως είναι. Θέλουν να τις βλέπουν με τους δικούς τους κανόνες και όρους. Να έχουν αυτοπεποίθηση, αρκεί να μην τους προκαλούν. Να αγαπούν το σώμα τους, αρκεί να μη τους το “χτυπάνε”. Να είναι ελεύθερες, αρκεί η ελευθερία τους να μη τους φέρνει αντιμέτωπους με τις προκαταλήψεις τους.
Η Μπρίτζετ δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι το σώμα της είναι υγιές, αισθητικά αποδεκτό ή κατάλληλο για το συγκεκριμένο ρούχο. Ούτε χρειάζεται να μετατρέψει την αυτοπεποίθησή της σε εκπαιδευτικό σεμινάριο για όσους δεν έχουν μάθει να κοιτούν μια γυναίκα χωρίς να τη βαθμολογούν.
Κι αν κάτι αξίζει να μείνει από την ιστορία της Μπρίτζετ δεν είναι το πόσο βαθύ ήταν το ντεκολτέ της. Είναι πόσες γυναίκες έμαθαν να μαζεύουν την κοιλιά τους, να χαμηλώνουν τα χέρια τους, να τραβούν τα ρούχα τους προς τα πάνω και να μικραίνουν τον εαυτό τους, για να μη γίνουν στόχος. Κάθε φορά που μια γυναίκα τολμά να μη μικρύνει, ας μην είμαστε εμείς εκείνοι που θα της θυμίζουν πόσο χώρο της επιτρέπεται να πιάνει.
