Η Ελεονώρα Μελέτη κατάφερε με μια μόνο πρόταση να γίνει “πρωταγωνίστρια” του διαδικτύου τις τελευταίες ώρες. Η τοποθέτηση στο Ευρωκοινοβούλιο για τα δικαιώματα των εργοδοτών προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις. Και μεταξύ μας, όχι άδικα.
Η Ελεονώρα Μελέτη βρήκε το μεγάλο πρόβλημα της εργασίας στην Ελλάδα του 2026. Και δεν είναι η εργασιακή εξουθένωση, η ανασφάλεια, η πίεση, η παρενόχληση, ο εκφοβισμός ή η λεκτική βία. Ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνο αυτά. Γιατί, όπως προέκυψε από την τοποθέτησή της στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπάρχει και μια ακόμη πλευρά της εργασιακής πραγματικότητας που φαίνεται πως χρειάζεται περισσότερη προσοχή: οι εργοδότες που, σύμφωνα με την ίδια, εκβιάζονται από εργαζομένους.
Η ευρωβουλεύτρια της Νέας Δημοκρατίας μίλησε για την ψυχική υγεία στην εργασία και τους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στον επαγγελματικό χώρο. Αρχικά, όπως είπε, σε μια εργασιακή ζωή 40 ετών ένας άνθρωπος θα περάσει στη δουλειά σχεδόν 77.000 ώρες. Και μέσα σε αυτές τις ώρες μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με περιστατικά παρενόχλησης, εκφοβισμού, λεκτικής βίας, απαξίωσης, αλλά και τοξικές συμπεριφορές συναδέλφων ή προϊσταμένων. Μέχρι εδώ, όλα καλά.
Η Ελεονώρα Μελέτη αναφέρθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο (και) στα δικαιώματα των εργοδοτών
Στη συνέχεια, όμως, η συζήτηση άλλαξε σκοπιά, περνώντας στα δικαιώματα των εργοδοτών, τα οποία, όπως υποστήριξε, μπορεί να παραβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους. «Πρέπει να μιλήσουμε και για τα δικαιώματα των εργοδοτών, γιατί και εκείνοι αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους; Πόσες επιχειρήσεις, ειδικά μικρομεσαίες, αντιμετωπίζουν πίεση και δυσκολίες στη διαχείριση των ομάδων τους; Και οι εργοδότες είναι θύματα των ψυχοκοινωνικών παραγόντων, όχι μόνο οι εργαζόμενοι», ήταν τα ακριβή λόγια της.
Όπως ήταν λογικό, οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν ήταν έντονες και συνεχείς, με την Ελεονώρα Μελέτη να «πρωταγωνιστεί» γι’ ακόμα μια φορά στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Εργαζόμενοι σταματήστε να στρεσάρετε τους εργοδότες σας, ζητήστε τους μείωση μισθού και χαρίστε τους καμία υπερωρία, άνθρωποι είναι κι αυτοί! https://t.co/6lrQyXCLIH
— Michaela Stathatou 🇬🇷 🇺🇸 🇷🇺 🇦🇷 🇺🇦 🍕 (@michaelstath) October 6, 2026
Για να είμαστε δίκαιοι…
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ναι, και οι εργοδότες έχουν δικαιώματα. Ναι, υπάρχουν εργαζόμενοι που μπορεί να συμπεριφέρονται αντιεπαγγελματικά, να δημιουργούν προβλήματα ή ακόμη και να ασκούν πίεση και εκβιασμό στους ανωτέρους τους. Και ναι, ο άνθρωπος που έχει μια μικρή επιχείρηση μπορεί να βιώνει τεράστιο στρες, οικονομική πίεση και ψυχική εξάντληση. Δεν χρειάζεται να παρουσιάσουμε κάθε εργοδότη ως τον κακό της ιστορίας για να αναγνωρίσουμε τα προβλήματα των εργαζομένων. Υπάρχει όμως μια μικρή, μάλλον σημαντική, λεπτομέρεια: εργοδότης και εργαζόμενος δεν ξεκινούν από την ίδια θέση.
Ο εργαζόμενος εξαρτάται από τον μισθό του. Ο εργοδότης έχει την επιχείρηση. Ο ένας μπορεί να βρεθεί χωρίς εισόδημα, αν χάσει τη δουλειά του. Ο άλλος έχει, σε τελική ανάλυση, τη δυνατότητα να αποφασίσει, αν η εργασιακή σχέση θα συνεχιστεί. Το θέμα εδώ δεν είναι, αν ο εργοδότης ή ο εργαζόμενους έχει πάντα δίκιο, αλλά ότι η σχέση εργασίας έχει εκ των πραγμάτων μια ανισορροπία εξουσίας. Και αυτή η ανισορροπία είναι που κάνει τη συγκεκριμένη τοποθέτηση να ακούγεται στα αυτιά των Ελλήνων από περίεργη μέχρι εκνευριστική.
Όταν στο τραπέζι της συζήτησης μπαίνουν τα θέματα ψυχικής υγείας στην εργασία, περιμένεις να ακούσεις για burnout, εργασιακό bullying, παρενόχληση, επισφάλεια, πίεση, τοξικό εργασιακό περιβάλλον κ.α. Η λίστα είναι μεγάλη. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν περιμένεις να υπάρξει σχόλιο για το πώς οι εργοδότες εκβιάζονται από τους εργαζόμενους.
“Νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη.” – Ελεονώρα Μελέτη 🤡 https://t.co/wTc96LTnlD
— omg3lolz (@omg3lolz) October 6, 2026
Μήπως τελικά αυτό ήταν το πρόβλημα που μας έλειπε;
Θα συμφωνήσουμε με την Ελεονώρα Μελέτη ως προς το ότι είναι θεμιτό να ζητά κανείς προστασία για όλους. Είναι θεμιτό, επίσης, ένας εργοδότης να μπορεί να καταγγείλει μια απαράδεκτη συμπεριφορά εργαζομένου και να έχει στη διάθεσή του μηχανισμούς προστασίας. Είναι, ακόμα, θεμιτό να αναγνωρίζουμε ότι ένας μικρός επιχειρηματίας δεν είναι απαραίτητα ένας πανίσχυρος μεγαλοεργοδότης. Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που παλεύει καθημερινά να κρατήσει ανοιχτή την επιχείρησή του και να πληρώσει τους εργαζομένους του. Όμως, το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Το να αναγνωρίσουμε, ότι υπάρχουν προβλήματα και στην πλευρά των εργοδοτών, δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσποιηθούμε πως δεν βλέπουμε την πραγματικότητα στην αγορά εργασίας. Ο εργαζόμενος που φοβάται ότι θα χάσει τον μισθό του δεν βρίσκεται στην ίδια θέση με τον εργοδότη που φοβάται ότι θα χάσει έναν εργαζόμενο. Και οι δύο μπορεί να έχουν άγχος, αλλά αυτό δεν έχει την ίδια αφετηρία.
Η άποψη της Ελεονώρας Μελέτη προκάλεσε αντιδράσεις
Η τοποθέτηση της Ελεονώρας Μελέτη προκάλεσε αντιδράσεις, με άλλους ευρωβουλευτές να θέτουν το ερώτημα αν, σε μια συζήτηση που αφορά την προστασία των εργαζομένων από ψυχοκοινωνικούς κινδύνους, ήταν πράγματι απαραίτητο να μετατοπιστεί τόσο έντονα η προσοχή στους εργοδότες.
Η Μαρία Ζαχαρία από την Πλεύση Ελευθερίας έσπευσε να απαντήσει στην τοποθέτηση της Ελεονώρας Μελέτη, λέγοντας πως «η έκθεση για την ψυχική υγεία στην εργασία αποτελεί μια σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία, γιατί ζητά δεσμευτικούς ευρωπαϊκούς κανόνες για την προστασία των εργαζομένων από τους ψυχοσωματικούς κινδύνους, υποχρεώσεις για τους εργοδότες, ισχυρότερες Επιθεωρήσεις Εργασίας και αναγνώριση των συνεπειών των κινδύνων αυτών ως επαγγελματικών ασθενειών».
Και συμπλήρωσε: «Την ίδια στιγμή έρχεται εδώ μέσα η εκπρόσωπος του ΕΛΚ , ευρωβουλευτής της κυβέρνησης της δεξιάς του Μητσοτάκη στην Ελλάδα, η σκιώδης εισηγήτρια Ελεονώρα Μελέτη να μας ρωτήσει “πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντι-επαγγελματίες εργαζόμενους”. Αλήθεια τώρα; Καταλάβατε γιατί είναι αναγκαία αυτή η νομοθετική πρωτοβουλία;».
Εν κατακλείδι, δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργαζόμενο ή να βάλουμε τις ταμπέλες θύμα και θύτης. Αλλά είναι σημαντικό να εστιάσουμε στη διαφορά που υπάρχει ανάμεσά τους. Η ισότητα των δικαιωμάτων δεν σημαίνει ότι μπορούμε να αγνοούμε τις ανισότητες που υπάρχουν μέσα στο εργασιακό περιβάλλον. Στην Ελλάδα του 2026, ίσως το πιο ειρωνικό κομμάτι της ιστορίας είναι, πως μια συζήτηση για την ψυχική υγεία των εργαζομένων κατάφερε τελικά να μας κάνει να ασχοληθούμε περισσότερο με το αν το αφεντικό περνάει δύσκολα. Και δεν λέμε ότι δεν περνάει. Μπορεί όντως να συμβαίνει και αυτό. Απλώς, ίσως να μην είναι αυτό το μεγάλο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί στον εργασιακό τομέα.