Λίγο πριν τη συναυλία στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή Λαζαριστών, η Μαρίνα Σπανού μιλά στο JennyGr για την πιο δυνατή ανάμνηση από τα παιδικά της χρόνια, το πώς αποφάσισε να τραγουδήσει στα 17 της στην Αρεοπαγίτου, για την ιστορία πίσω από το τραγούδι «Ικαρία», αλλά και για τον νέο της δίσκο
Η Μαρίνα Σπανού έχει ένα μοναδικό ταλέντο να σε κάνει να νιώθεις οικειότητα μαζί της, από το πρώτο κιόλας λεπτό. Αυτό ένιωσα μόλις ανταλλάξαμε τις πρώτες κουβέντες. Έχει αναμφίβολα από τις πιο ωραίες φωνές της γενιάς της, καταφέρνοντας πολύ γρήγορα, αλλά με πολλή δουλειά, να να επικοινωνήσει τη μουσική της.
Άλλωστε, όπως η ίδια εξηγεί στη συζήτηση που είχαμε, «όσο πιο όσο πιο προσωπικός είσαι στον στίχο σου, στο βήμα σου, στη σκηνή, τόσο πιο αδιαπραγμάτευτο είναι αυτό που κάνεις».
Λίγες ημέρες μετά τη συναυλία της στο Θέατρο Βράχων και λίγο πριν την προγραμματισμένη συναυλία στη Θεσσαλονίκη, αύριο Σάββατο (19/9), άδραξα την ευκαιρία να τη γνωρίσω καλύτερα. Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχει από τα παιδικά της χρόνια; Ποια ιστορία της έδωσε έμπνευση για το τραγούδι «Ικαρία»; Για ποια περιοχή της Αθήνας θα έγραφε τώρα τραγούδι; Τί θεωρεί ευλογία στον μπαμπά της και τί την εκνευρίζει περισσότερο σε εκείνον; Και τελικά, είναι η Μαρίνα Σπανού φασαία;
Φωτογραφία: Τζίνα Σκανδάμη
Η Μαρίνα Σπανού αν δεν ήταν τραγουδίστρια και ηθοποιός, τότε πιθανότατα θα ήταν φωτογράφος. «Θα ήθελα να εγκλωβίσω κάποια εικόνα στα μάτια μου και στη ζωή μου, οπότε θα ήμουν σε αυτό το περιβάλλον». Η μουσική όμως ήταν πάντα στη ζωή της, επομένως ήταν, μάλλον, μονόδρομος για εκείνη. Όπως λέει, από τεσσάρων χρονών έπαιζε πιάνο, έκανε μαθήματα και τραγουδούσε. Η μαμά μουσικός, ο μπαμπάς ηθοποιός, οπότε ήταν κανονικοποιημένα αυτά στη ζωή της.
«Κάποια στιγμή στην καραντίνα, αποφάσισα να βγω στον δρόμο να τραγουδήσω γιατί είχα ανάγκη να συνδεθώ με τον κόσμο, ο οποίος ήταν κλεισμένος στα σπίτια του. Το συναίσθημα εκείνων των στιγμών, όλων των φορών που βγήκα, ήταν αυτό που με έκανε να θέλω να το συνεχίσω χωρίς απαραίτητα να το βαφτίσω επαγγελματική πορεία. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι το κάνω όντως».
Ο κόσμος συνδέθηκε τόσο έντονα με τα τραγούδια της, γιατί όπως εξηγεί η Μαρίνα Σπανού «ήταν ένας συνδυασμός της συγκυρίας εκείνης της εποχής της καραντίνας, της ανάγκης που είχαμε, της Αθήνας που μας είχε λείψει, που την ζήσαμε πολύ διαφορετικά γιατί αυτός ήταν και ο πρώτος μου δίσκος – οι γειτονιές της Αθήνας. Η ταύτιση, επίσης, που έχουμε όλοι οι άνθρωποι με τον έρωτα και τις ιστορίες, αλλά πάνω απ’όλα, αυτό που παρατηρώ μέσα στα χρόνια που συνεχίζει και έρχεται ο κόσμος και με στηρίζει και είναι μεγάλη ευτυχία αυτό, είναι ότι αγαπά πάρα πολύ την αλήθεια, αυτή είναι η πραγματικότητα. Δηλαδή όσο πιο προσωπικός είσαι στον στίχο σου, στο βήμα σου, στη σκηνή, τόσο πιο αδιαπραγμάτευτο είναι αυτό που κάνεις και έχει μια γοητεία».
«Έχω σίγουρα πολλές εικόνες από τα Σαββατοκύριακα που περνούσα στις πρόβες της μαμάς και του μπαμπά στα παρασκήνια. Με είχαν όλοι εκεί υπό την προστασία τους και όποτε είχαν κενό από την πρόβα, πηγαίναμε πίσω και δοκίμαζα περούκες και κοστούμια. Ήταν παιδική χαρά αυτό για μένα. Ήταν από τα ωραιότερα χρόνια που έχω ζήσει».
Η πιο cringe στιγμή σε συναυλία της, που μου ήταν και δύσκολο να το διαχειριστώ, ήταν όταν ξαφνικά ένα κορίτσι πετάχτηκε από το κοινό και άρπαξε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει. Με αιφνιδίασε τόσο πολύ που δεν ήξερα τι να κάνω, αλλά έκατσα και το παρακολούθησα. Την άφησα να ολοκληρώσει, γιατί ήταν πολύ παθιασμένη».
«Στην εποχή που δεν έζησα με γοητεύει η ελευθερία που φαντάζομαι ότι υπήρχε, στην εικόνα και στη ζωή. Είμαστε πάρα πολύ εγκλωβισμένοι στον κόσμο που ζούμε, στα social media. Όσο περισσότερες είναι οι επιλογές, τόσο πιο μουδιασμένος είσαι. Έρχεται με ένα δώρο να ξέρεις τί συμβαίνει, ποιες συμπεριφορές πρέπει να κρίνονται, τί πρέπει να διεκδικείς, αλλά ταυτόχρονα και ο οχετός είναι ένας βυθός που άμα δεν τον δαμάσεις σε πνίγει. Οπότε αισθάνομαι ότι εκείνη την εποχή ήταν πιο εύκολο να μην ξέρεις τα πάντα».
Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη
«Ο έρωτας για μένα είναι η ανάσα μου. Μου αρέσει να είμαι ερωτευμένη με τη ζωή. Να ξυπνάω το πρωί και να αδημονώ για τη μέρα που θα ζήσω. Να έχω προγραμματίσει έτσι τη βόλτα μου, την παρέα μου, τα σχέδιά μου, τις δουλειές μου και να ανυπομονώ σαν να έχω να βγω ραντεβού».
«Προσπαθώ, επειδή είναι ένα συναίσθημα που δεν αγαπώ στη ζωή μου, να αποφεύγω τον θυμό. Οπότε νομίζω δεν θα συμμετείχε ενεργά αυτό το συναίσθημα στη μουσική».
«Έχω μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αφορά το τραγούδι Ικαρία, που όλοι πιστεύουν ότι το είχα γράψει σε μια φάση που πήγαινα πολύ εκεί, ενώ στην πραγματικότητα το έγραφα για έναν τόπο που μου στέρησε έναν άνθρωπο που ήθελα πάρα πολύ να είναι κοντά μου στην πόλη».