Κάποτε ήταν ρούχο εργασίας, μέχρι που τα τζιν έγιναν το απόλυτο fashion staple χάρη στον Κάλβιν Κλάιν.
Σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο να ανοίξεις μια γκαρνταρόμπα και να μη βρεις τουλάχιστον ένα ζευγάρι τζιν. Από τα πιο κλασικά ίσια μέχρι τα wide leg και τα baggy, τα τζιν έχουν γίνει ένα από τα πιο ευέλικτα κομμάτια της μόδας. Τα φοράς με sneakers και ένα T-shirt, αλλά εξίσου εύκολα με γόβες και σακάκι, και κάπως έτσι έχουν καταφέρει να παραμένουν επίκαιρα όσα χρόνια κι αν περάσουν. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.
Η μεγάλη αλλαγή ήρθε όταν το τζιν άρχισε να αφήνει πίσω του την πρακτική του ταυτότητα και να αποκτά μια θέση στον κόσμο της μόδας. Και ένας από τους ανθρώπους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την αλλαγή ήταν ο Κάλβιν Κλάιν.
Η εποχή που το τζιν ήταν συνώνυμο της δουλειάς
Η ιστορία του μπλε τζιν ξεκινά αρκετά πριν από τις πασαρέλες. Το 1873, ο ράφτης Τζέικομπ Ντέιβις και ο επιχειρηματίας Λέβι Στράους κατοχύρωσαν το σχέδιο του παντελονιού με τις μεταλλικές ενισχύσεις στις τσέπες. Τα χαρακτηριστικά χάλκινα καρφιά δεν υπήρχαν για λόγους αισθητικής. Είχαν έναν πολύ πρακτικό σκοπό: να κάνουν τα παντελόνια πιο ανθεκτικά, καθώς προορίζονταν για ανθρώπους που εργάζονταν σε ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες, όπως οι μεταλλωρύχοι.
Με τα χρόνια, το τζιν εξελίχθηκε. Προστέθηκαν θηλιές για ζώνη, τα κουμπιά αντικαταστάθηκαν από φερμουάρ και ολοένα περισσότερες εταιρείες άρχισαν να δημιουργούν τις δικές τους εκδοχές. Το denim όμως παρέμενε κυρίως ένα πρακτικό και ανθεκτικό ύφασμα.
Από τον Τζέιμς Ντιν στην Μπριζίτ Μπαρντό
Κάπου στα μέσα του 20ού αιώνα, η εικόνα άρχισε να αλλάζει. Το τζιν βγήκε από τον χώρο της εργασίας και μπήκε στην ποπ κουλτούρα. Ο Τζέιμς Ντιν και ο Μάρλον Μπράντο το φόρεσαν με εκείνη την αβίαστα cool αισθητική που έμελλε να το χαρακτηρίσει για δεκαετίες. Η Μπριζίτ Μπαρντό, από την άλλη, απέδειξε ότι το denim μπορούσε να είναι εξίσου θηλυκό και αισθησιακό. Τη δεκαετία του 1970, το τζιν απέκτησε και μια διαφορετική σημασία. Συνδέθηκε με το φεμινιστικό κίνημα και έγινε ένας ακόμη τρόπος έκφρασης της ισότητας και της ανεξαρτησίας.
Το 1976, το τζιν ανέβηκε στην πασαρέλα
Η πραγματική αλλαγή στον κόσμο της υψηλής μόδας ήρθε το 1976. Ο Κάλβιν Κλάιν έγινε ο πρώτος σχεδιαστής που παρουσίασε τζιν σε επίδειξη μόδας. Στο show για τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 1976, στη Νέα Υόρκη, το denim παρουσιάστηκε δίπλα σε δημιουργίες που μέχρι τότε θεωρούνταν πολύ πιο «κατάλληλες» για μια πασαρέλα.
Ανάμεσα στα looks υπήρχε ένας συνδυασμός που σήμερα μοιάζει απολύτως αυτονόητος: ένα τζιν παντελόνι με ένα λευκό αμάνικο τοπ. Και ακριβώς αυτή ήταν η δύναμη της κίνησης του Κλάιν. Δεν προσπάθησε να κάνει το τζιν κάτι που δεν ήταν. Αντίθετα, απέδειξε ότι ένα απλό κομμάτι μπορεί να σταθεί δίπλα στα πιο κομψά ρούχα και να αποκτήσει εντελώς διαφορετική δυναμική.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1978, παρουσίασε την πρώτη του ολοκληρωμένη denim συλλογή, επιβεβαιώνοντας ότι το τζιν είχε πλέον κατακτήσει μια μόνιμη θέση στη μόδα.
Το κομμάτι που δεν έφυγε ποτέ από τη μόδα
Από τότε μέχρι σήμερα, το τζιν έχει αλλάξει πολλές φορές πρόσωπο. Έχει γίνει skinny, boyfriend, mom, wide leg, cargo, cropped και oversized. Έχει συνδυαστεί με sneakers και T-shirts, αλλά και με σακάκια, γόβες και statement κοσμήματα.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας του: ξεκίνησε ως ένα ανθεκτικό παντελόνι για ανθρώπους που έκαναν χειρωνακτική εργασία και κατέληξε να αποτελεί ένα από τα πιο ευέλικτα κομμάτια της γυναικείας γκαρνταρόμπας.
Το 1976, ο Κάλβιν Κλάιν δεν δημιούργησε το τζιν. Έκανε όμως κάτι εξίσου σημαντικό, βοήθησε τη μόδα να το κοιτάξει με διαφορετικό μάτι. Και κάπως έτσι, ένα ρούχο που φτιάχτηκε για να αντέχει τη σκληρή δουλειά έγινε ένα από τα μεγαλύτερα fashion icons όλων των εποχών.