Οι millennials σαν να έχουμε στο DNA μας το “ενδιαφέρον” για την άποψη των άλλων. Δυστυχώς ή ευτυχώς η άποψη των τρίτων εξακολουθεί να επηρεάζει τη ζωή μας.
Οι millennials είμαστε η γενιά που μεγάλωσε στις γειτονιές, έπαιξε στις πλατείες και γνώρισε τον κόσμο του διαδικτύου σε μια ώριμη – σχετικά με τους GenZ – ηλικία. Από το κουτσομπολιό της επαρχίας μέχρι τα σουσου των γειτονιών της μεγαλούπολης και, πλέον, τον ψηφιακό κόσμο-σχολιαστή ζωών, μάθαμε πως η γνώμη των άλλων έχει ισχύ και, πολλές φορές, μεγαλύτερη αξία από τη δική μας. Επιτρέψαμε στα λεγόμενά τους να επηρεάσουν την καθημερινότητά μας, αν όχι να μας εμποδίσουν από την επίτευξη των στόχων μας. Και εσύ, όπως και εγώ και σίγουρα οι περισσότεροι, ίσως κάποια στιγμή στη διαδρομή μας να μην τολμήσαμε να διεκδικήσουμε κάτι παρακινούμενοι από τον φόβο της αποτυχίας και εννοείται της άποψης των άλλων που θα ακολουθούσε.
Πλέον, έχοντας κάποιοι πατήσει τα 30 και κάποιοι τα 40 υπάρχει η εξής συνειδητοποίηση: οι άλλοι πάντα θα λένε. Ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν πεις, όπως κι αν ντυθείς, με όποιον κι αν βγεις, οι άλλοι πάντοτε θα βρίσκουν κάτι να σχολιάζουν. Σε καμία περίπτωση δεν φέρεις ευθύνη. Στην εποχή όπου ζούμε, όλοι έχουν κάτι να πουν – και το γεγονός ότι κάποιος έχει άποψη για τη ζωή σου δεν σημαίνει αυτομάτως πως η άποψή του πρέπει να αποκτήσει θέση μέσα σε αυτή.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να φτάσουμε στο σημείο να μη μας νοιάζει απολύτως τίποτα – αυτό μάλλον δεν είναι ούτε ρεαλιστικό ούτε απαραίτητα επιθυμητό, αλλά να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ποια γνώμη αξίζει να ακούσουμε και ποια μπορούμε απλώς να αφήσουμε να περάσει. Και, κυρίως, να μη μετατρέπουμε κάθε σχόλιο που ακούμε σε προσωπική αξιολόγηση της αξίας μας.
Πώς να σταματήσεις να δίνεις βάση στη γνώμη των άλλων
1. Κάνε ένα βήμα πίσω από τη σκέψη σου
Την επόμενη φορά που κάποιος πει κάτι που σε ενοχλεί, προσπάθησε να μην αντιδράσεις αμέσως. Αντί να πεις «έχει δίκιο, μάλλον έκανα λάθος», παρατήρησε πρώτα τι ακριβώς σκέφτεσαι. Είναι γεγονός ή ερμηνεία; Υπάρχουν στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτό που φοβάσαι ή απλώς προσπαθείς να μαντέψεις τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα; Η γνωσιακή-συμπεριφορική προσέγγιση χρησιμοποιεί ακριβώς αυτή την αμφισβήτηση των αυτόματων και μη βοηθητικών σκέψεων.
2. Μίλα στον εαυτό σου όπως θα μιλούσες σε έναν φίλο
Αν ένας φίλος σου ερχόταν και σου έλεγε ότι κάποιος τον χαρακτήρισε «λίγο», «αποτυχημένο» ή «περίεργο», μάλλον δεν θα του απαντούσες ότι ο άλλος έχει δίκιο και πως πρέπει να αλλάξει. Θα προσπαθούσες να τον καθησυχάσεις και να του θυμίσεις όλα όσα ο ίδιος ξεχνά εκείνη τη στιγμή. Κάνε το ίδιο και με τον εαυτό σου. Η αυτοσυμπόνια δεν σημαίνει ότι δικαιολογούμε κάθε μας πράξη ούτε ότι αρνούμαστε τα λάθη μας, αλλά ότι αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας με την ίδια κατανόηση που θα δείχναμε σε έναν άνθρωπο που αγαπάμε. Έρευνες έχουν συνδέσει αυτή την προσέγγιση με χαμηλότερη αυτοκριτική και καλύτερη ψυχολογική ευεξία.
3. Ρώτα: «Θα με νοιάζει αυτό σε πέντε χρόνια;»
Δεν χρειάζεται κάθε σχόλιο να πάρει χώρο στο μυαλό μας. Όταν κάποιος κάνει μια παρατήρηση που μας αναστατώνει, μπορούμε να κάνουμε ένα μικρό βήμα πίσω και να αναρωτηθούμε πόση πραγματική σημασία έχει. Θα επηρεάσει κάποια απόφαση που πρέπει να πάρω; Προέρχεται από έναν άνθρωπο του οποίου η γνώμη εμπιστεύομαι; Υπάρχει κάτι χρήσιμο που μπορώ να κρατήσω ή απλώς ανακυκλώνω το σχόλιο ξανά και ξανά στο μυαλό μου; Η επαναλαμβανόμενη αρνητική σκέψη, όπως η ανησυχία και η μηρυκαστική σκέψη, έχει συνδεθεί με χειρότερα ψυχολογικά αποτελέσματα, ενώ η ικανότητα να παίρνουμε απόσταση από τέτοιους κύκλους σκέψεων αποτελεί σημαντικό κομμάτι αρκετών ψυχολογικών προσεγγίσεων