Οι U2 επέστρεψαν στο σχολείο του Δουβλίνου όπου γνωρίστηκαν πριν από 50 χρόνια και γιόρτασαν την επέτειο με μια συναυλία γεμάτη συγκίνηση και αναμνήσεις.
Πενήντα χρόνια μετά τη δημιουργία τους, οι U2 επέστρεψαν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Το συγκρότημα γύρισε στο Mount Temple Comprehensive School του Δουβλίνου, το σχολείο όπου γνωρίστηκαν τα μέλη του και όπου, το 1976, άρχισε να γράφεται η ιστορία μιας από τις πιο επιδραστικές rock μπάντες των τελευταίων δεκαετιών.
Οι Bono, The Edge, Adam Clayton και Larry Mullen Jr. ανέβηκαν σε μια σκηνή που στήθηκε στην αυλή του σχολείου και έπαιξαν μπροστά στους μαθητές, ακριβώς 50 χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση.
«Έχουμε ξεφύγει από το εργαστήριο», είπε χαρακτηριστικά ο Bono απευθυνόμενος στους μαθητές, πριν προσθέσει με χιούμορ: «Πώς πάει το πείραμα;».
Οι μαθητές μπορεί να μην είχαν γεννηθεί όταν οι U2 έγιναν ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στον κόσμο, όμως φρόντισαν να τους υποδεχτούν σαν πραγματικούς ήρωες. Χειρόγραφες και αυτοσχέδιες πινακίδες έγραφαν «I love U2», «It’s a beautiful day – no school», ενώ κάποιος είχε φροντίσει να στείλει στον Bono το μήνυμα: «Bono, η μαμά μου λέει γεια!».
Μισός αιώνας U2 σε μία αυλή
Το συγκρότημα παρουσίασε ένα setlist που κάλυπτε διαφορετικές περιόδους της καριέρας του, από τα πρώτα χρόνια μέχρι τη σημερινή του εποχή. Ανάμεσα στα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν τα «I Will Follow», «Vertigo» και «With Or Without You», ενώ οι U2 παρουσίασαν και το νεότερο single τους, «Silencio».
Η ατμόσφαιρα στην αυλή του σχολείου γρήγορα ξέφυγε από τα όρια μιας συνηθισμένης σχολικής εκδήλωσης. Μαθητές ανέβαιναν στους ώμους των συμμαθητών τους για να βλέπουν καλύτερα, με τους καθηγητές να προσπαθούν αρχικά να τους κατεβάσουν. Σύντομα, όμως, ακόμη και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί παρασύρθηκαν από τη συναυλία και άρχισαν να χορεύουν.
Κοιτάζοντας το κοινό, ο τραγουδιστής εμφανίστηκε εμφανώς συγκινημένος και δυσκολεύτηκε για λίγο να βρει τα λόγια του.
«Ευχαριστώ για… Ναι… Δεν… Ουάου», είπε, αφήνοντας για μια στιγμή τη συγκίνηση να μιλήσει περισσότερο από τον ίδιο.
Όλα ξεκίνησαν από μια χειρόγραφη αγγελία
Η ιστορία των U2 ξεκίνησε στους διαδρόμους και τις αίθουσες του Mount Temple Comprehensive το 1976. Ο Larry Mullen Jr. ήταν τότε μόλις 14 ετών όταν αποφάσισε να αναζητήσει άλλους μαθητές που ήθελαν να δημιουργήσουν ένα συγκρότημα.
Έγραψε μια σύντομη αγγελία και την κόλλησε στον πίνακα ανακοινώσεων του σχολείου: «Ντράμερ αναζητά μουσικούς για να δημιουργήσει συγκρότημα».
Δύο ημέρες αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1976, πραγματοποιήθηκε η ακρόαση στο σπίτι των γονιών του Mullen. Ανάμεσα στους μαθητές που ανταποκρίθηκαν ήταν ο Paul Hewson, γνωστός σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο ως Bono, ο David Evans, δηλαδή ο The Edge, και ο Adam Clayton.
Όπως έχει περιγράψει ο σχολικός τους φίλος Frank Kearns, επρόκειτο για μια παρέα «αταίριαστων» παιδιών, χωρίς ιδιαίτερη ιδέα για το πού θα μπορούσε να τους οδηγήσει εκείνη η πρώτη συνάντηση.
Ο Clayton, μάλιστα, εμφανίστηκε στην ακρόαση φορώντας ένα μακρύ αφγανικό παλτό, ενώ το συγκρότημα πέρασε από διαφορετικές ονομασίες πριν καταλήξει στους U2. Αρχικά ονομάστηκαν Feedback και στη συνέχεια The Hype.
Από εκείνη τη μαθητική πρόβα θα ξεκινούσε μια διαδρομή που θα τους οδηγούσε από το punk του Δουβλίνου στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.
Ο πατέρας του Larry είχε την ιδέα
Μιλώντας στο BBC News, ο Larry Mullen Jr. αποκάλυψε ότι η περίφημη αγγελία στον πίνακα του σχολείου δεν ήταν ακριβώς αποκλειστικά δική του ιδέα. Ο πατέρας του ήταν εκείνος που τον ενθάρρυνε να αναζητήσει άλλους μουσικούς.
Ο Larry έπαιζε μέχρι τότε μόνος στο σπίτι, όμως ο πατέρας του φέρεται να είχε αρχίσει να απογοητεύεται από τις προσπάθειές του. «Δεν ήμουν πολύ καλός σε πολλά πράγματα», έχει πει ο Mullen, προσθέτοντας με αυτοσαρκασμό ότι το ίδιο ίσχυε και για τα ντραμς.
Η συμβουλή του πατέρα του ήταν ουσιαστικά να δοκιμάσει να παίξει μαζί με άλλους ανθρώπους. «Και δυστυχώς», πρόσθεσε ο Bono γελώντας, «πήρε τους τρεις από εμάς».
Το ενδιαφέρον είναι ότι ούτε ο Bono ήταν εξαρχής βέβαιος ότι ήθελε να συμμετάσχει. Ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον Larry και φοβόταν ότι θα αισθανόταν παράταιρος ανάμεσα στους μικρότερους μαθητές.
«Δεν θα έκανα παρέα με παιδιά της δεύτερης τάξης, και ειδικά με πολύ όμορφα παιδιά», θυμήθηκε με χιούμορ.
Τελικά, ένας φίλος του, ο Reggie Manuel, τον έπεισε να πάει στην ακρόαση και μάλιστα τον μετέφερε με τη μηχανή του. «Μπορώ να λέω στον εαυτό μου ότι ήταν μια Harley Davidson», αστειεύτηκε ο Bono. «Αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια Yamaha DX100».
Και αν περίμενε κανείς ότι η πρώτη πρόβα θα έμοιαζε με την απαρχή μιας μεγάλης rock καριέρας, η πραγματικότητα ήταν αρκετά διαφορετική.
Περισσότερη κουβέντα, λιγότερη μουσική
Στην πρώτη πρόβα υπήρχε περισσότερη συζήτηση παρά μουσική. Ο Adam Clayton είχε επιλεγεί ως μπασίστας, παρότι δεν ήξερε πραγματικά να παίζει μπάσο. Σύμφωνα με την αφήγηση των μελών της μπάντας, ένα από τα βασικά του προσόντα ήταν ότι είχε «τα καλύτερα μαλλιά».
Ο Bono, από την άλλη, ήθελε αρχικά να είναι κιθαρίστας, αλλά εμφανίστηκε χωρίς κιθάρα. «Ποτέ δεν ήμουν καλός με τον εξοπλισμό», έχει παραδεχτεί. «Να τον κουβαλάω, να τον ξεπακετάρω, τέτοια πράγματα».
Παρά το μάλλον χαοτικό ξεκίνημα, υπήρχε ήδη κάτι που έδειχνε ότι το συγκρότημα μπορούσε να προσελκύσει κοινό.
Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της πρόβας, μια ομάδα κοριτσιών άρχισε να ουρλιάζει και προσπάθησε να σκαρφαλώσει στον τοίχο του κήπου για να πλησιάσει τα μέλη του συγκροτήματος. Για τον Adam Clayton, εκείνη ήταν ίσως η πρώτη ένδειξη ότι κάτι ενδιαφέρον συνέβαινε.
Ο Larry είχε ήδη το δικό του μικρό fan club και, όπως θυμάται ο Clayton, οι υπόλοιποι σκέφτηκαν ότι αν ο ντράμερ είχε ήδη θαυμάστριες, ίσως η παρέα μαζί του να τους βοηθούσε να αποκτήσουν κι εκείνοι κοινό. Ο Larry, ωστόσο, δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με την εισβολή.
«Απ’ όσο θυμάμαι, ο Larry Mullen πήρε το λάστιχο και κατάβρεξε τους θαυμαστές», είπε γελώντας ο Bono.
Ο Mullen προσπάθησε να υπερασπιστεί την πράξη του, υποστηρίζοντας ότι ήταν μια «πράξη καλοσύνης και αγάπης», επειδή έκανε ζέστη. «Το απολάμβαναν», επέμεινε. «Ήταν παιχνιδιάρικο».
Ο Bono, πάντως, είχε τη δική του ερμηνεία για τη συγκεκριμένη ιστορία.
«Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μας από τότε. Εκείνος δεν θέλει καν θαυμαστές, αλλά εμείς τους συμπαθούμε αρκετά».
Πενήντα χρόνια μετά, η εικόνα μοιάζει σχεδόν συμβολική. Τα παιδιά που κάποτε συγκεντρώθηκαν γύρω από μια χειρόγραφη αγγελία για έναν ντράμερ επέστρεψαν στο ίδιο σχολείο ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα συγκροτήματα στην ιστορία της rock.