Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης “Θαυματοποιός”, η Νικόλ Δημητρακοπούλου μιλά στο JennyGr για την πίστη, την αβεβαιότητα, την έκθεση, τις σχέσεις και την ανάγκη να βρίσκουμε τον δρόμο προς τον εαυτό μας, παρά το χάος γύρω μας.
Τι χρειάζεσαι για να συνεχίσεις να πιστεύεις, όταν δεν έχεις όλες τις απαντήσεις; Πόσο εύκολο είναι να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο, να αφεθείς σε μια σχέση ή να προχωρήσεις μέσα στην αβεβαιότητα, χωρίς να γνωρίζεις πού θα σε οδηγήσει; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει ο «Θαυματοποιός» και που απαντά η Νικόλ Δημητρακοπούλου, λίγο πριν την πρεμιέρα τους στο θέατρο Μπέλλος.
Στον παράσταση, που σκηνοθετεί ο Θανάσης Δόβρης, η ηθοποιός υποδύεται τη Grace, μια γυναίκα που αφήνει πίσω της ένα ασφαλές και καλά προστατευμένο περιβάλλον, για να ακολουθήσει τον έρωτά της – στη ζωή του οποίου δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο, τίποτα σταθερό. Εκείνη τον εμπιστεύεται, ακόμα κι όταν όλα γύρω της αμφισβητούν την απόφασή της, παραδομένη στα συναισθήματά της.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας για το JennyGr, η Νικόλ Δημητρακοπούλου μιλά για το πώς διαχειρίζεται εκείνη την αβεβαιότητα και εξηγεί πώς έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τους ανθρώπους και τις σχέσεις μεγαλώνοντας. Θυμάται πόσο απόλυτη ήταν στη δεκαετία των 20 και μας «συστήνει» τη «γκρίζα ζώνη», που θεωρεί σήμερα απαραίτητη, για να καταφέρει να κατανοήσει καλύτερα τους ανθρώπους και ό,τι συμβαίνει γύρω της.
Διάβασε τη συνέντευξη της Νικόλ Δημητρακοπούλου στο JennyGr:
- Στον «Θαυματοποιό» η πίστη και η αλήθεια συχνά συγκρούονται. Ως Νικόλ, όταν μια κατάσταση δεν είναι ξεκάθαρη, επιλέγεις να εμπιστευτείς το ένστικτό σου και να πορευτείς ή χρειάζεσαι πρώτα αποδείξεις;
Στη ζωή μου, χρειάζομαι κάποια δείγματα και μια αίσθηση ασφάλειας για να μπορέσω να πιστέψω. Φοβάμαι αρκετά να κινηθώ μέσα στην αβεβαιότητα και, πολλές φορές, έχω την ανάγκη να ξέρω πού πατάω πριν κάνω ένα βήμα. Η παράσταση αυτή, όμως, με έχει κάνει να αναρωτηθώ περισσότερο πάνω σε αυτό. Αν περιμένουμε πάντα να είμαστε σίγουροι πριν πιστέψουμε ή πριν προχωρήσουμε, ίσως τελικά να μην κάνουμε ποτέ το βήμα.
Η πίστη, άλλωστε, προϋποθέτει σε κάποιο βαθμό να αποδεχτείς ότι δεν μπορείς να έχεις όλες τις απαντήσεις. Και ίσως αυτό είναι κάτι που με αφορά πολύ προσωπικά: το να μπορώ, κάποιες φορές, να εμπιστευτώ κάτι χωρίς να έχω πρώτα όλες τις αποδείξεις. Να αντέξω λίγο περισσότερο την αβεβαιότητα και να τολμήσω να κινηθώ μέσα σε αυτήν.
- Η παράσταση μιλά για ανθρώπους που συνεχίζουν να πιστεύουν στο θαύμα, ακόμη κι αν όλα μοιάζουν να είναι εναντίον τους. Πιστεύεις, ότι έχουμε ανάγκη από μικρές «ψευδαισθήσεις» για να προχωράμε στη ζωή;
Δεν θα έλεγα ότι έχουμε ανάγκη από ψευδαισθήσεις. Θα έλεγα ότι έχουμε ανάγκη να μπορούμε να πιστεύουμε βαθιά και ολοκληρωτικά σε κάτι. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Ειδικά σήμερα. Η πίστη χρειάζεται υπομονή, χρόνο, αφοσίωση, αλλά κυρίως να μπορέσεις να τοποθετήσεις τις ελπίδες σου σε κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό σου.
Aυτό με συγκινεί πολύ και στη σχέση της Grace με τον Frank. Ανεξάρτητα από το τι είναι τελικά αλήθεια και τι όχι, υπάρχει μια βαθιά πίστη που τους κρατάει δεμένους.
«Θα έλεγα ότι έχουμε ανάγκη να μπορούμε να πιστεύουμε βαθιά και ολοκληρωτικά σε κάτι. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Ειδικά σήμερα. Η πίστη χρειάζεται υπομονή, χρόνο, αφοσίωση, αλλά κυρίως να μπορέσεις να τοποθετήσεις τις ελπίδες σου σε κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό σου».
- Τι σε κέρδισε σε αυτόν τον ρόλο;
Η Grace είναι μια γυναίκα που αγάπησε έναν άντρα πραγματικά, ολοκληρωτικά και μέχρι θανάτου. Ενώ ήταν δικηγόρος και προερχόταν από μια πλούσια οικογένεια, επέλεξε έναν περιπλανώμενο θαυματοποιό και τον ακολούθησε σε μια ζωή γεμάτη αβεβαιότητα και φτώχεια. Πίστεψε τόσο πολύ σε αυτόν, που άλλαξε ολόκληρο τον κόσμο της για να είναι μαζί του.
Με συγκινεί πολύ αυτή η απόλυτη επιλογή. Το να αγαπήσεις τόσο βαθιά και αληθινά έναν άνθρωπο, ώστε να είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις τη ζωή σου γι’ αυτόν, είναι κάτι σπάνιο και συνταρακτικό όταν συμβαίνει. Και το παραδέχεται, το μοιράζεται απλόχερα με το κοινό χωρίς περιστροφές, χωρίς να προσπαθεί να κρύψει την διάλυση που της έχει προκαλέσει η αγάπη αυτή. Είναι πολύ τολμηρή η Grace.
- Εμπιστεύεσαι εύκολα τους ανθρώπους ή χρειάζεσαι χρόνο, για να αφήσεις κάποιον να σε πλησιάσει πραγματικά;
Εμπιστεύομαι πολύ τους ανθρώπους. Και πιστεύω σε αυτούς. Αλλά το να ανοιχτώ πραγματικά σε έναν άνθρωπο και να τον αφήσω να με πλησιάσει σε ένα πιο βαθύ επίπεδο είναι κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω, αν χρειάζεται μόνο χρόνο ή και προσπάθεια. Ίσως τελικά χρειάζονται και τα δύο.
Νομίζω, ότι άλλο είναι να εμπιστεύεσαι κάποιον και άλλο να του επιτρέπεις να σε γνωρίσει πραγματικά. Να δει και κομμάτια σου που δεν είναι πάντα εύκολο να δείξεις. Δεν έχω πολλούς τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου, αλλά ίσως γι’ αυτό και οι σχέσεις αυτές είναι τόσο σημαντικές για μένα. Είναι δύσκολο και δεν συμβαίνει συχνά να θέλεις να γνωρίσεις πραγματικά τον άλλον και ταυτόχρονα να του επιτρέπεις να σε γνωρίσει.
- Υπάρχει κάτι στο οποίο πίστευες πολύ στα 20 και σήμερα έχεις αλλάξει εντελώς άποψη;
Στα 20 ήμουν πολύ απόλυτη. Πίστευα ότι κάποιος είναι ή άσπρο ή μαύρο, ή καλός ή κακός, ή μου ταιριάζει ή δεν μου ταιριάζει. Σήμερα πιστεύω στο φάσμα του γκρι. Σε αυτή τη γκρίζα ζώνη που τελικά κάνει και τον καθένα ξεχωριστό.
- Η δουλειά του ηθοποιού απαιτεί να εκτίθεσαι συνεχώς. Ποια είναι η σχέση σου με την έκθεση, σε φοβίζει η κριτική;
Η έκθεση είναι κομμάτι αυτής της δουλειάς, γίνεται, όμως, πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο, αυτό της παράστασης, του έργου, του ρόλου. Αυτό δεν με φοβίζει. Ο βαθμός της έκθεσης, βέβαια, έχει να κάνει πάντα και με την κάθε δουλειά ξεχωριστά. Υπάρχουν δουλειές που μπορεί να σε «εκθέσουν» και υπάρχουν και δουλειές που μπορούν να εκθέσουν αληθινές πτυχές του εαυτού σου. Αυτό το δεύτερο με ενδιαφέρει και με τραβάει πολύ, θα έλεγα. Στον Θαυματοποιό συμβαίνει, και είναι επώδυνα απολαυστικό.
«Ο βαθμός της έκθεσης, βέβαια, έχει να κάνει πάντα και με την κάθε δουλειά ξεχωριστά. Υπάρχουν δουλειές που μπορεί να σε “εκθέσουν” και υπάρχουν και δουλειές που μπορούν να εκθέσουν αληθινές πτυχές του εαυτού σου. Αυτό το δεύτερο με ενδιαφέρει και με τραβάει πολύ, θα έλεγα. Στον Θαυματοποιό συμβαίνει, και είναι επώδυνα απολαυστικό».
- Σε μια εποχή που όλα κινούνται πολύ γρήγορα και η εικόνα έχει αποκτήσει τεράστια σημασία, τι σημαίνει να είσαι πραγματικά «παρούσα» στη ζωή σου;
Δεν ξέρω… πιστεύω πως είμαι παρούσα στη ζωή μου. Αυτό που θα ήθελα, θα ήταν να μην χρειάζεται να δουλεύω τόσο πολύ και να έχω περισσότερο χρόνο. Η ταχύτητα και η εικόνα δεν είναι τίποτα σε σχέση με την ανάγκη να δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ για να επιβιώσεις. Το να μην έχεις χρόνο να σταθείς, να σκεφτείς, να είσαι με τους ανθρώπους σου, να χαρείς κάτι, επειδή πρέπει συνεχώς να δουλεύεις είναι το πραγματικό πρόβλημα. Για μένα, το να είσαι πραγματικά παρούσα στη ζωή σου έχει περισσότερο να κάνει με το να έχεις τον χρόνο για να τη ζήσεις.
- Υπάρχει κάτι που έχεις μάθει να μη διαπραγματεύεσαι πια στις σχέσεις σου – προσωπικές ή επαγγελματικές;
Την ευγένεια.
«Το να μην έχεις χρόνο να σταθείς, να σκεφτείς, να είσαι με τους ανθρώπους σου, να χαρείς κάτι, επειδή πρέπει συνεχώς να δουλεύεις είναι το πραγματικό πρόβλημα. Για μένα, το να είσαι πραγματικά παρούσα στη ζωή σου έχει περισσότερο να κάνει με το να έχεις τον χρόνο για να τη ζήσεις».
- Πώς διαχειρίζεσαι την αβεβαιότητα του αύριο, κάνοντας ένα επάγγελμα που πρέπει τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο να ψάχνεις για δουλειά;
Αρχίζω και το συνηθίζω πια. Έχω αποκτήσει περισσότερη υπομονή και, κυρίως, περισσότερη πίστη ότι κάπως όλα θα γίνουν. Υπάρχουν, βέβαια, στιγμές που η αβεβαιότητα με αγχώνει πολύ, ειδικά όταν τελειώνει μια δουλειά. Δεν είναι εύκολο να μη γνωρίζεις τι θα κάνεις σε λίγους μήνες ή ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Από την άλλη, αυτό το επάγγελμα μου προσφέρει κάτι που δεν θα άλλαζα εύκολα: κάθε φορά συναντώ διαφορετικούς ανθρώπους, νέα έργα και άλλους χώρους. Αυτή η συνεχής αλλαγή, όσο κι αν έχει την ανασφάλειά της, μου δίνει και μια τεράστια ικανοποίηση.
- Και επειδή μιλάμε για έναν «Θαυματοποιό»: ποιο είναι το προσωπικό θαύμα σου; Κάτι που μπορεί να μην βλέπουν οι άλλοι, αλλά για σένα έχει ξεχωριστή σημασία.
Στα αγγλικά ο τίτλος του έργου είναι Faith Healer, «θεραπευτής της πίστης». Και αυτή η έννοια με αγγίζει πολύ προσωπικά. Υπήρξαν πολλές φορές στη ζωή μου που έχω πάψει να έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους ή στα πράγματα γύρω μου. Και τότε είχα ευχηθεί μέσα μου: «Μακάρι να μην είναι έτσι αυτή τη φορά». Όχι μόνο επειδή ήθελα να έχει μια συγκεκριμένη κατάληξη μια κατάσταση, αλλά γιατί ήθελα να μπορέσω ξανά να πιστέψω.
Και μου έχει συμβεί. Έχω συναντήσει ανθρώπους και έχω ζήσει καταστάσεις που μου έδωσαν ξανά αυτή την εμπιστοσύνη. Για μένα, λοιπόν, ίσως αυτό είναι ένα προσωπικό θαύμα: να έχεις χάσει την πίστη σου και, παρ’ όλα αυτά, να μπορεί κάτι ή κάποιος να σου την επιστρέψει. Νομίζω, ότι αυτό είναι και κάτι που με συγκινεί βαθιά στο έργο. Γιατί τελικά ίσως όλοι, με έναν τρόπο, χρειαζόμαστε κάποιες φορές έναν «θεραπευτή της πίστης» μας.
Info παράστασης:
«Θαυματοποιός» του Brian Friel, στο θέατρο Μπέλλος
Σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης
Ηθοποιοί: Ευάγγελος Βογιατζής, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Γιώργος Τριανταφυλλίδης
Πρεμιέρα 10 Οκτωβρίου, Εισιτήρια εδώ