Αν κάτι θα μπορούσαμε να πούμε γι’ αυτή την κατηγορία αντρών, είναι πως ο εγωισμός αποτελεί συνώνυμο του ονόματός τους.
Ας ανοίξουμε το κεφάλαιο “εγωισμός”: όταν ένας άντρας πιστεύει πως έχει πάντα δίκιο, δυσκολεύεται να παραδεχτεί τα λάθη του και θεωρεί πως κάθε διαφωνία είναι μια προσωπική επίθεση εναντίον του, τότε ακόμη και η πιο απλή συζήτηση μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο μάχης.
Δεν χρειάζεται, βέβαια, να υψώσει τη φωνή του ή να γίνει επιθετικός για να δείξει τον εγωισμό του. Μερικές φορές, αρκούν λίγες λέξεις, ένα ειρωνικό χαμόγελο ή μια ατάκα που σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν τελικά φταις εσύ που άνοιξες το στόμα σου και εξέφρασες την άποψή σου. Ας το παραδεχτούμε: οι εγωιστές άντρες μπορούν να μας βγάλουν από τα ρούχα μας με τη συμπεριφορά τους.
Το ζήτημα δεν είναι να συμφωνούμε πάντα με τους άλλους, αλλά να μπορούμε να διαφωνούμε, κρατώντας ένα επίπεδο – χωρίς να μειώνει ο ένας τον άλλον για να αισθανθεί ανώτερος. Ένας εγωκεντρικός άντρας δυσκολεύεται να ακούσει μια διαφορετική άποψη, να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του ή ακόμα και να δεχτεί πως δεν περιστρέφονται όλα γύρω του.
Στο μεταξύ, ορισμένες από τις ατάκες των αντρών που έχουν υπερβολικά μεγάλο εγωισμό επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, που αρχίζεις να αναγνωρίζεις το μοτίβο που κρύβεται πίσω από αυτές. Σίγουρα τις έχεις ακούσει και εσύ. Αν αυτή τη στιγμή δεν σου έρχεται κάποια στο μυαλό, συνέχισε το σκρολ.
4 ατάκες που θα ακούσεις από εγωιστές άντρες
“Εσύ φταις που με έκανες να αντιδράσω έτσι”
Αυτή η ατάκα μπορεί να αποτελεί κλισέ, αλλά πραγματικά είναι βγαλμένη από τη ζωή. Είναι ένας από τους πιο συνηθισμένους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται ο υπερβολικός εγωισμός είναι η μεταφορά της ευθύνης στον άλλον. Αντί να αναγνωρίσει ότι είπε κάτι προσβλητικό ή ότι ξεπέρασε τα όρια, θα προσπαθήσει να παρουσιάσει τη δική του αντίδραση ως αποτέλεσμα της δικής σου συμπεριφοράς.
- “Αν δεν μου μιλούσες έτσι, δεν θα φώναζα”.
- “Εσύ με έφτασες σε αυτό το σημείο”.
- “Ξέρεις πώς είμαι, γιατί συνεχίζεις και με προκαλείς;”.
Αυτές οι φράσεις αποτελούν άμυνά του, προσπαθεί να καλύψει τη θέση του, μεταφέροντας την ευθύνη στον άνθρωπο που στέκεται απέναντί του. Μια συζήτηση που ξεκίνησε επειδή σε ενόχλησε κάτι που έκανε, καταλήγει να αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασες εσύ. Αντί να συζητάτε για την αρχική συμπεριφορά του, βρίσκεσαι να απολογείσαι για τον τόνο της φωνής σου, τις λέξεις που χρησιμοποίησες ή το γεγονός ότι εξέφρασες τη δυσαρέσκειά σου.
Φυσικά, σε κάθε διαφωνία μπορεί να έχουν ευθύνη και οι δύο πλευρές. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο καθένας δεν είναι υπεύθυνος για τις δικές του πράξεις. Το να θυμώσει κάποιος είναι ανθρώπινο. Το να χρησιμοποιεί τον θυμό του ως δικαιολογία για να προσβάλλει ή να εκφοβίζει τον άλλον είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
“Εγώ ξέρω καλύτερα, άκου που σου λέω”
Ο άντρας που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τον εγωισμό του, αντιμετωπίζει την άποψή του ως τη σωστότερη του πλανήτη. Θεωρεί πως είναι τέλειος και είναι ανέφικτο να κάνει ποτέ λάθος. Μπορεί να συζητάτε για κάτι τόσο απλό όσο μια έξοδος του Σαββατοκύριακου ή τόσο σημαντικό όσο μια απόφαση που αφορά τη σχέση σας, αλλά η κατάληξη είναι προδιαγεγραμμένη: εκείνος ξέρει καλύτερα και εσύ πρέπει να ακούσεις, αν όχι να συμφωνήσεις μαζί του, προκειμένου να επιστρέψει η ηρεμία στο σπίτι.
- “Άσε με, ξέρω εγώ”.
- “Όταν αποκτήσεις εμπειρία, θα καταλάβεις”.
- “Δεν χρειάζεται να μου εξηγείς, το έχω ψάξει”.
Σε αυτή την περίπτωση, το πρόβλημα δεν είναι η υπέρμετρη αυτοπεποίθηση και η έντονη ανάγκη του να υπερασπιστεί τη γνώμη του, αλλά ότι δεν αφήνει χώρο στη δική σου. Μπορεί να σε διακόπτει, να απορρίπτει όσα λες πριν καν σε ακούσει ή να αντιμετωπίζει κάθε αντίθετη άποψη σαν απόδειξη ότι δεν καταλαβαίνεις.
Κάπου εδώ καταλαβαίνουμε, πως όταν ένας άνθρωπος – ανεξάρτητα από το φύλο του – χρειάζεται διαρκώς να αποδεικνύει ότι είναι ο πιο έξυπνος, ο πιο έμπειρος ή ο πιο ενημερωμένος στο δωμάτιο, σίγουρα θα δυσκολευτεί περισσότερο απ’ όσο δείχνει να παραδεχτεί ότι σφάλλει.
“Καλά, όλοι τα ίδια δεν κάνετε;”
Κάθε φορά που μια γυναίκα θα προσπαθήσει να εκφράσει ένα παράπονο, αρκετοί είναι οι άντρες που θα προσπαθήσουν να αλλάξουν εντελώς τη συζήτηση. Αντί να εστιάσουν σε όσα λέει, γενικεύουν, αντιστρέφουν τα δεδομένα ή προσπαθούν να παρουσιάσουν το πρόβλημα ως κάτι που αφορά τους πάντες.
- “Και οι γυναίκες δεν κάνετε τα ίδια;”.
- “Εσείς μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε, εμείς δεν μπορούμε να μιλήσουμε”.
- “Για όλα οι άντρες φταίνε πια;”.
Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι του λες πως σε ενόχλησε ένα υποτιμητικό σχόλιο που έκανε για μια άλλη γυναίκα. Αντί να συζητήσετε για το συγκεκριμένο σχόλιο, εκείνος αρχίζει να απαριθμεί όλα όσα θεωρεί ότι κάνουν λάθος οι γυναίκες. Μέσα σε λίγα λεπτά, το αρχικό θέμα έχει χαθεί και κάθε γυναίκα καλείται να υπερασπιστείς ολόκληρο το φύλο, ανοίγοντας μια συζήτηση που σίγουρα θα προκαλέσει επιπλέον καυγάδες.
«Υπερβάλλεις, πλάκα έκανα. Τι, δεν έχεις χιούμορ;»
Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν αντιληφθούν ότι ένα σχόλιό τους ενόχλησε, θα προσπαθήσουν να καταλάβουν γιατί. Υπάρχουν και εκείνοι που θα επιμείνουν ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται σε αυτό που είπαν, αλλά στο ότι εσύ το πήρες λάθος.
- “Έλα μωρέ, μια πλάκα κάναμε”.
- “Πολύ ευαίσθητη έχεις γίνει τελευταία”.
- “Με το παραμικρό παρεξηγείσαι”.
Στην καθημερινότητά μας, το “έλα μωρέ, πλάκα κάνουμε” θα ακουστεί σε κάθε παρέα. Και, φυσικά, το χιούμορ δεν είναι από μόνο του πρόβλημα. Όταν, όμως, χρησιμοποιείται μονίμως ως ασπίδα για προσβολές, ειρωνείες ή σχόλια που μειώνουν τον άλλον, τότε παύει να είναι μια αθώα δικαιολογία και γίνεται αιτία και αφορμή για τσακωμούς και παρεξηγήσεις.
Το ίδιο ισχύει όταν κάποιος αντιμετωπίζει κάθε έκφραση δυσαρέσκειας ως υπερβολή. Δεν χρειάζεται να συμφωνεί με το πώς αισθάνεσαι για να σεβαστεί ότι κάτι σε ενόχλησε. Μπορεί να εξηγήσει την πρόθεσή του, να ακούσει τη δική σου πλευρά και, αν χρειάζεται, να ζητήσει συγγνώμη. Ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται πραγματικά, δεν προσπαθεί να σε πείσει ότι δεν δικαιούσαι να ενοχληθείς, αλλά να καταλάβει τι πήγε στραβά.