Η υπόθεση της ΜΚΟ Παιδική Χαρά δεν αφήνει πίσω της ερωτήματα για τη διαχείριση των δωρεών αλλά ένα βαρύ πλήγμα στην εμπιστοσύνη μας.
Από ό,τι φαίνεται στην Ελλάδα έχουμε μια τραγική παράδοση με τις ΜΚΟ. Το λέει και ο λαός μας: όποιος το μέλι έχει, τα δάχτυλα του γλείφει. Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε παλιότερες ΜΚΟ που συνδέθηκαν με μεγάλες προσδοκίες, κοινωνική προσφορά και υποθέσεις οικονομικής κακοδιαχείρισης που απασχόλησαν τις Αρχές. Η απληστία, η υποκρισία και οικονομική εκμετάλλευση έκαμψαν με τον πιο απογοητευτικό τρόπο την ελπίδα, τη φιλανθρωπία και την ανακούφιση. Η υπόθεση της ΜΚΟ Παιδική Χαρά, με πρωταγωνιστή τον Κωνσταντίνο Φιρινίδη, όπως περιγράφεται στις δημοσιογραφικές αποκαλύψεις και στα στοιχεία της έρευνας που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, προκαλεί οργή, θλίψη και μια βαθιά αίσθηση ηθικής αποστροφής.
Πίσω από τις καταγγελίες για χρήματα που προορίζονταν για παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας που κατέληγαν σε πολυτελή ταξίδια, σουίτες, ακριβά γεύματα, μπουζούκια και αγορές, υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια υπόθεση οικονομικής απάτης: η εκμετάλλευση της πιο ευάλωτης ανθρώπινης ανάγκης: της ελπίδας.
Παιδική Χαρά και ελπίδα
Σκέψου να είσαι γονιός, να βλέπεις το παιδί σου στο ογκολογικό με γυμνό κρανίο, με τον καθετήρα του Χίκμαν στο στήθος, δίχως να μπορεί να φάει τίποτα επειδή το στόμα του είναι μια ανοιχτή πληγή. Νσ βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την ασθένεια του παιδιού σου. Να μετράς τις ημέρες στα νοσοκομεία, να ψάχνεις απεγνωσμένα γιατρούς, θεραπείες, να κάνεις αιματηρές οικονομίες από το υστέρημά σου και που, όταν δεν φτάνουν τα χρήματα, να αναγκάζεσαι να ζητήσεις βοήθεια μέχρι να πουλήσεις ένα αυτοκίνητο, ένα ακίνητο… Για έναν τέτοιο γονιό, μια δωρεά είναι ελπίδα, ανάσα, πιθανότητα, χέρι που απλώνεται την ώρα που νιώθει ότι όλα καταρρέουν.
Όμως κάποιοι μετατρέπουν την Παιδική Χαρά σε απόλυτη απόγνωση, κλέβοντας την ευκαιρία το παιδί να γίνει καλά, εξαπατώντας τον γονιό που πίστεψε ότι κάποιος θα τον βοηθήσει, προδίδοντας τους ανθρώπους που έδωσαν από το υστέρημά τους επειδή ήθελαν να κάνουν το καλό.
Τα πραγματικά θύματα της φιλανθρωπίας
Και εδώ αρχίζει να φαίνεται η μεγαλύτερη ζημιά: τα πραγματικά θύματα. Αυτός που προσφέρει, ο απλός, μέσος Έλληνας, που μπορεί να στερείται για να βοηθήσει έναν άγνωστο. Που δίνει 10, 20 ή 50 ευρώ, όχι επειδή είναι πλούσιος, αλλά επειδή συγκινήθηκε από μια ιστορία και θέλησε να γίνει μέρος μιας προσπάθειας.
Οι πραγματικές οργανώσεις, οι εθελοντές, εκείνοι που αφιερώνουν χρόνο και χρήματα χωρίς να περιμένουν τίποτα, πέρα από ένα χαμόγελο ή την ανακούφιση μιας οικογένειας. Αυτοί που από εδώ και πέρα, θα πρέπει να αποδεικνύουν ότι δεν είναι ελέφαντες, δεν είναι απατεώνες, που θα πρέπει να προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να εμπιστευτεί ξανά.
Αν αυτό δεν είναι το πιο επικίνδυνο αποτύπωμα μιας τέτοιας υπόθεσης, να κάνει δηλαδή τον καθένα μας να διστάζει να βοηθήσει, να αναρωτιέται αν η έκκληση που διαβάζει είναι αληθινή, αν τα χρήματά του θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους, τότε ποια είναι;
Δεν ξέρω τελικά τι είναι πιο αποκαρδιωτικό: ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν τον πόνο των παιδιών ή ότι υπάρχουν γονείς που περίμεναν μια βοήθεια που δεν έφτασε ποτέ. Γιατί οι ευθύνες θα αποδοθούν και οι ένοχοι θα τιμωρηθούν. Ο χρόνος όμως που χάνεται για ένα άρρωστο παιδί δεν επιστρέφει. Και η εμπιστοσύνη ενός γονιού που ζητά βοήθεια την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του δεν ξαναχτίζεται. Το χειρότερο είναι ότι, μετά από κάθε τέτοια ιστορία, εκείνος που θα πληρώσει ξανά το τίμημα είναι ο επόμενος γονιός που θα διστάσει να ζητήσει βοήθεια και ο επόμενος άνθρωπος που θα σκεφτεί δύο φορές πριν προσφέρει. Κι έτσι τα παιδιά χάνουν δύο φορές: πρώτα από την ασθένεια και ύστερα από την καχυποψία.