Μπορεί η προστασία ανηλίκων να γίνει «μέτρο» για τηλεοπτικά νούμερα σε ένα reality; Η απάντηση είναι ναι και μάλλον αυτό προκαλεί φόβο για κάτι που ονομάζεται «δίκαιο».
Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε μια από τις τάσεις της σύγχρονης τηλεοπτικής και κινηματογραφικής κουλτούρας, θα μιλούσαμε ξεκάθαρα για το true crime, το οποίο κατακλύζει πλατφόρμες και κινηματογράφους. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η ταινία του Λαρς Οπενχαϊμ «Primetime» η οποία παίζει αυτή τη περίοδο στις κινηματογραφικές αίθουσες και προσωπικά με σόκαρε. Αν έπρεπε να προσθέσουμε και μια κοινωνική πρακτική που λαμβάνει χώρα, είναι η αυτή της αυτοδικίας. Και κάπως έτσι έχουμε το «How to catch a predator».
Αυτές οι γραμμές δεν πρόκειται να σταθούν στην δραματουργία, τη σκηνοθεσία και το συνολικό στήσιμο της ταινίας, αρκεί να ειπωθεί πως πρόκειται για μια «τίμια» προσπάθεια, με όλα τα κλισέ της εποχής που απεικόνιζε, αλλά και έναν εκπληκτικά αδίστακτο Ρόμπερτ Πάτινσον ως άλλος «vigilante».
Αυτή η ταινία αποτέλεσε αφορμή για μια διαπίστωση η οποία είναι αρκετά τρομαχτική: Κάποτε, πριν την εποχή του διαδικτύου και των ψηφιακών δικαστηρίων που στήνονται σε αυτή την αχανή επικράτεια, υπήρχαν -σχεδόν- δίκες σε Live μετάδοση, για πολύ σκληρά εγκλήματα, με μόνο στόχο την ψυχαγωγία.
Διάβασε τη συνέχεια στο Reader.gr