Η Τζένη Μπαλατσινού φωτογραφήθηκε για το εξώφυλλο του περιοδικού Glow στο καταφύγιό της, την Πάτμο, και παραχώρησε μία από τις πιο προσωπικές συνεντεύξεις της.
Αν ρωτήσεις τη Τζένη Μπαλατσινού σε ποιο μέρος του κόσμου θα ήθελε να περάσει την υπόλοιπη ζωή της, η απάντησή της θα ήταν μονόδρομος. Ένα νησί, έξι γράμματα: Πάτμος. Από το 1998, που το επισκέφτηκε για πρώτη φορά – ούσα έγκυος στη δεύτερη κόρη της – ένιωσε μία μοναδική σύνδεση με αυτόν τον τόπο που ήξερε ότι θα επιστρέψει. Και πράγματι, έτσι έγινε. Έφτιαξε από την αρχή το σπίτι της, μεγάλωσε τα παιδιά της, πέρασε τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής της και μέχρι σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, αποτελεί ταυτόχρονα διέξοδο και παράδεισο.
Σε μία από τις πιο προσωπικές συνεντεύξεις της, η Τζένη Μπαλατσινού άνοιξε το σπίτι της στο περιοδικό Glow και στον δημοσιογράφο Άρη Καβατζίκη, μιλώντας για διάφορες πτυχές της ζωής της. Το ταξίδι της αυτογνωσίας, η σχέση της με την τελειότητα, η μητρότητα, ο σύζυγός της, Βασίλης Κικίλιας, και φυσικά το JennyGr και τα project μας, «Haute Grecians», «Είμαι εδώ για εσένα» και το podcast «Vox» αποτέλεσαν κάποια από τα θέματα που συζητήθηκαν αυτό το όμορφο απόγευμα στην Πάτμο, με φόντο το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου.
Διάβασε τη συνέντευξη της Τζένης Μπαλατσινού στο περιοδικό Glow:
Για την Πάτμο
«Μετά από καιρό κατάφερα να φτιάξω τον δικό μου χώρο και σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, νιώθω ότι εδώ ανήκω. Η Πάτμος δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Σε ηρεμεί. Η απλότητα, η αισθητική της, οι άνθρωποί της σε καλούν να επιβραδύνεις. Κάθε φορά που φτάνω, νιώθω σαν να επιστρέφω στο καταφύγιό μου. Τον χειμώνα έρχομαι ακόμη και για μία ημέρα και αυτό μου αρκεί για να επιστρέψω στην Αθήνα διαφορετικός άνθρωπος. Το νησί, πάντως, με ακολουθεί και στην πόλη, αφού πολλές φορές, στα δύσκολα, σκέφτομαι τον τόπο μου και γνωρίζω πως υπάρχει το “λιμάνι” μου. Οι φίλοι μου και η “ευρύτερη” οικογένειά μου είναι εδώ: η Ματούλα, η Ειρήνη, ο Κώστας, ο Αλέξανδρος. Η Μονή του Ευαγγελισμού είναι το δεύτερο σπίτι μου, η αγκαλιά των μοναχών και της γερόντισσας. Κάποιες φορές κοιμάμαι στα κελιά που φιλοξενούν τους ταξιδιώτες, ακολουθώ το πρόγραμμά τους, την προσευχή, την αγρυπνία. Εδώ αφήνομαι χωρίς φόβο…
Τα παιδιά μου, επίσης, έχουν ντόπιους φίλους, γιατί έρχονται από μικρά. Ειλικρινά, είναι υπέροχο να μεγαλώνεις παιδιά εδώ: ζουν μαζί όλη μέρα, στη θάλασσα, στη Χώρα, στις αυλές, στην ταβέρνα, στην πλατεία. Οι άνθρωποι σού χτυπούν την πόρτα για να σου φέρουν γλυκό, τυρί, λαχανικά από το μποστάνι τους. Μια μικρή κοινωνία απλότητας και ανθρωπιάς με νοιάξιμο και αγάπη, η οποία για μένα είναι ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει».
Για το ταξίδι της αυτογνωσίας
«Την αυτογνωσία όλοι την επιδιώκουμε. Και όπως πρόσφατα διάβασα, κανείς δεν ξέρει από τι είναι φτιαγμένος, μέχρι να διαλυθεί ή να φοβηθεί πολύ. Οπότε, ίσως και το δικό μου ταξίδι ξεκίνησε από μία συνειδητή απόφαση, αφού πρώτα μάζεψα τα κομμάτια μου. Είναι η στιγμή που η ζωή σε αναγκάζει να σταματήσεις, να πάρεις μια ανάσα, να κοιτάξεις μέσα σου. Για μένα, κάθε σημαντική αλλαγή, χαρά ή δυσκολία, είναι αφορμή για να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, να με παρατηρήσω περισσότερο. Με τα χρόνια κατάλαβα ότι η μεγαλύτερη ελευθερία, τελικά, είναι να συμφιλιώνεσαι με αυτό που είσαι και όχι με αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εσένα. Σταμάτησα να αναζητώ την τελειότητα ή να είμαι αρεστή σε όλους και αναζητώ πλέον μόνο την αλήθεια. Οι άνθρωποι, δε, αποκαλύπτονται περισσότερο μέσα από τις πράξεις, παρά μέσα από τα λόγια τους. Έχω μάθει από παιδί να μιλάω λιγότερο και να ακούω περισσότερο. Κάποτε το έκανα από τον φόβο της απόρριψης, τώρα το κάνω συνειδητά. Όταν είσαι ουσιαστικά παρών, αντιλαμβάνεσαι ακόμη και όσα δεν λέγονται».
Φωτογραφία / Γιάννης Μπουρνιάς
Για το JennyGr, το Women’s Forum «Είμαι εδώ για εσένα», το «Hautes Grecians» και το «Vox»
«Όταν μίλησα δημόσια για μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, δεν το έκανα γιατί ήθελα να εκτεθώ, αλλά γιατί ήθελα να αφήσω πίσω την εικόνα της γυναίκας που τα καταφέρνει πάντα. Η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να συναντήσεις έναν άλλον άνθρωπο. Οι άνθρωποι δεν συνδεόμαστε με την τελειότητα αλλά με την αλήθεια. Όλοι έχουμε περάσει περιόδους αμφιβολίας, φόβου ή μοναξιάς. Και στη δική μου διαδρομή, ο Θεός μού έδωσε τα παιδιά μου, που ήταν η κινητήριος δύναμη για να σταθώ όρθια».
«Είναι διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας ανάγκης: να δημιουργώ με την ομάδα μου χώρους, όπου οι άνθρωποι μπορούν να εμπνευστούν, να συνδεθούν και να μοιραστούν ιστορίες που έχουν αξία. Το VOX γεννήθηκε από την επιθυμία να ακούσουμε ανθρώπους πέρα από την εικόνα τους. Να αφήσουμε στην άκρη τους τίτλους και να αναδείξουμε τις εμπειρίες, τις διαδρομές, τις σκέψεις τους. Το “Haute Grecians” ξεκίνησε από την αγάπη μου για την ελληνική δημιουργία. Θέλαμε να αναδείξουμε το ταλέντο των Ελλήνων σχεδιαστών, να αποδείξουμε ότι η δημιουργικότητα στην Ελλάδα μπορεί να σταθεί με αυτοπεποίθηση δίπλα σε οτιδήποτε διεθνές.
Το πιο όμορφο, όμως, είναι ότι από την πρώτη στιγμή η μόδα έγινε αφορμή για προσφορά, στηρίζοντας κάθε χρόνο έναν σημαντικό κοινωνικό σκοπό. Αυτό δίνει πραγματικό νόημα στον θεσμό. Το “Είμαι εδώ για σένα” είναι ίσως το πιο προσωπικό μου εγχείρημα. Ξεκίνησε από την πεποίθηση ότι όλοι χρειαζόμαστε, κάποια στιγμή στη ζωή μας, έναν άνθρωπο που θα μας πει ότι είναι εκεί για μας. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις, ανοίγουμε συζητήσεις για θέματα που μας αφορούν όλους, χωρίς φόβο, χωρίς στερεότυπα και χωρίς την ανάγκη να δείχνουμε ότι είμαστε πάντα δυνατοί. Αν υπάρχει κάτι που ενώνει όλα όσα κάνω, είναι η ουσιαστική σύνδεση με τον κόσμο. Αν μέσα από μια συζήτηση, μια εκδήλωση ή μια πρωτοβουλία, ένας άνθρωπος φύγει με μια νέα σκέψη, μια μικρή ελπίδα ή μια αίσθηση ότι δεν είναι μόνος, τότε νιώθουμε ότι άξιζε η προσπάθεια».
Φωτογραφία / Γιάννης Μπουρνιάς
Για τη μητρότητα
«Η σκέψη μου είναι συνεχώς και στα τέσσερα παιδιά μου. Δεν σταματάς ποτέ να έχεις έγνοια όταν είσαι γονιός, είσαι ένα αιώνιο καγκουρό. Και παιδιά να αποκτήσουν τα παιδιά μου, πάλι την έγνοια τους θα έχω. Ωστόσο, ο Παναγιώτης με βοήθησε, καθώς μου θύμισε κάτι πολύ απλό: να ζω περισσότερο το παρόν. Με έκανε να ξαναδώ μέσα από τα μάτια ενός παιδιού την περιέργεια, τον αυθορμητισμό, τη χαρά με τα απλά πράγματα.
Αντιλαμβάνομαι πολύ πιο συνειδητά το κάθε του μικρό επίτευγμα, γιατί τα παιδιά ζουν στο σήμερα. Και φυσικά, όταν ήμουν σε μια πιο ώριμη φάση της ζωής μου, ο μικρός ήρθε για να μου θυμίσει ότι η αγάπη είναι ανεξάντλητη. Υπάρχουν τόσα αποθέματα αγάπης, που ίσως να μην ήξερα ότι υφίστανται. Αυτό δεν είναι θαύμα; Όπως θαύμα είναι και ο Παναγιώτης…».
Για τον σύζυγό της, Βασίλη Κικίλια
«Ο Βασίλης με έκανε να αναθεωρήσω πολλά. Μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, και αυτό είναι η βάση της σχέσης μας. Ο κόσμος γνωρίζει τον δημόσιο άνθρωπο. Εγώ γνωρίζω τον σύντροφο, τον τρυφερό πατέρα, τον φίλο. Είναι βαθιά αφοσιωμένος στην οικογένεια, με έντονη αίσθηση ευθύνης και μια ευαισθησία που σπάνια αφήνει να φανεί δημόσια. Δεν εγκαταλείπει ποτέ τους ανθρώπους του, και αυτό είναι ίσως το χαρακτηριστικό που θαυμάζω περισσότερο σε εκείνον.
Μας αρέσει πολύ να είμαστε στο σπίτι μας. Δεν είμαστε άνθρωποι των συνεχών εξόδων· αντίθετα, απολαμβάνουμε τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Και μεταξύ μας, όταν ακυρώνεται μία έξοδος, συνήθως είμαστε οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι! (γέλια) Βέβαια, δεν συμφωνούμε σε όλα ‒ και αυτό είναι μάλλον το πιο υγιές. Έχουμε διαφορετικά γούστα, ακόμη και στη μουσική που ακούμε στο αυτοκίνητο. Κάθε διαδρομή είναι μια μικρή διαπραγμάτευση… αλλά τελικά, πάντα βρίσκουμε τον ρυθμό μας…».
Συνέντευξη: Άρης Καβατζίκης
Φωτογραφία: Γιάννης Μπουρνιάς
Μακιγιάζ & Μαλλιά: Σοφία Σαρηγιαννίδου
Διάβασε όλη τη συνέντευξη στο τεύχος που κυκλοφορεί ή στο Glow.gr